Laatste artikelen

Soms moet je dingen loslaten in het leven. Dat kan in het begin misschien veel moeite kosten; met de angst dat als je loslaat alles anders wordt. En verandering kan spannend zijn. Vernieuwend ook, want je weet niet wat je te wachten staat. Je kunt merken dat je toe bent aan verandering in je leven, toe bent aan vernieuwing, doordat je jezelf openstelt. Geleidelijk aan stel je jezelf steeds meer open voor het onbekende en ieder opvolgend stapje dat je in die richting doet, voelt goed. En deed je eerst kleine stapjes, merk je dat het bijna vanzelf gaat dat je stappen steeds wat groter worden, je je pas versnelt. Hongerig bijna, naar hoe de vernieuwing zal smaken. 

Jaren terug was ik mijn zus en haar kinderen op een beurs waar m’n neefje en nichtje een workshop zandmandala’s maken volgden. De mandala werd al snel groot, er kwam steeds wat meer zand bij, ze strooiden verschillende kleuren uit over de vloer, waardoor er uiteindelijk een kunstwerk van zand ontstond. Met fonkelende ogen en een trotse blik keken ze van het kunstwerk naar mij om te zien of ik wel zag dat ze wat moois hadden gemaakt en ik stak enthousiast mijn duim in de lucht.
Vervolgens zei de man die de workshop begeleidde ‘dan mogen jullie nu je mandala uitvegen’. Ik zag de beteuterde koppies van die twee en moest zelf ook even slikken. Zo gaat het met alles in het leven zei de man ‘mooie, leuke en ook minder leuke dingen: alles is tijdelijk, dus neem alle momenten in je op en geniet ervan’. Er komen vanzelf weer nieuwe mooie momenten of nieuwe mooie kunstwerken zoals dit. En dat was een goede manier om kinderen de vergankelijkheid van dingen te laten beleven. Voor mijzelf was het ook een eye opener.

Alles is tijdelijk. Zo ook http://mevrouwh.punt.nl. Mevrouw H was er ontzettend aan toe om haar Punt los te laten. Daarnaast was de limiet op Punt.nl bereikt. Ik stop dus niet met bloggen, integendeel. Ik heb ontzettend veel zin om al mijn gedachten om te blijven zetten in woorden en daar weer zinnen van te maken. Mevrouw H krijgt gewoon haar eigen plek, hier op het wereld wijde web. Dat is een beetje spannend maar vooral heel erg leuk! Een nieuw begin op deze mooie nieuwe site.

Het ontwerp en logo van http://mevrouwh.nl komt van Lo Hermsen van http://launch-me.nl.  Gezien het feit dat ik nog altijd bijzonder weinig verstand heb van alles dat zich achter de schermen afspeelt op het web stuur ik veel dank en dikke zoenen die kant op. Voor haar geduld en uitleg in Jip- en Janneketaal, zodat ik inmiddels zelf in staat ben Mevrouw H te beheren. That’s a small step for a man a giant leap for mankind. 

Het mooiste vind ik nog dat ik daar achter de schermen statistieken kan zien! Of er, naast mijn moeder natuurlijk, nog iemand meeleest hier. Dus kom je mee naar de nieuwe Mevrouw H?

http://mevrouwh.nl  Tot daar!

 

* Alle blogs die hier staan verhuizen mee! Het duurt nog even voor alles over is, maar het begin is er.

Reacties

Zo’n paar dagen Barcelona, daar keek ik aan de ene kant erg naar uit, maar aan de andere kant maakte ik mij ook direct zorgen. Zorgen over de oude kater en dikke poes. Voelde mij direct een slechte moeder, omdat ik ze home alone achter zou laten. Voel ik mij iedere dag al een beetje schuldig als de deur achter mij dichttrek om naar kantoor te gaan, zo’n weekje weg is natuurlijk nóg veel erger. Qua schuldgevoel dan hé.

Nou hadden de buurtjes de laatste keer prima voor ze gezorgd, toch had ik liever iemand in huis, die kon voldoen aan de knuffelbehoefte van met name de oude kater, naast het vullen van de bakjes.
Ik plaatste direct een advertentie voor een au pair voor die twee. Dat was nog niet zo’n makkelijke opgave voor zo’n korte periode. De meeste au pairs wilden direct een jaar blijven en kwamen ook met een eisenpakket waarin minimaal een eigen slaapkamer, 30 vrije dagen én een goede beloning in stond. Oh en ze deden niets met katten. Behalve de Chinezen die er op af kwamen en daarbij had ik dan zelf weer het vermoeden dat de dikke poes direct op de BBQ zou eindigen. De oude kater niet natuurlijk, die heeft nog amper vlees op het bot, maar hij zou ongetwijfeld in de soep belanden.

De zoektocht naar de perfecte au pair leek uit te lopen op een teleurstelling. Totdat ik mijn collega hoorde mopperen over haar huisgenoot (er zijn nog steeds vrouwen die bij wildvreemde mannen in één huis gaan wonen, om de kosten te drukken … ).
Direct zag ik een fantastische oplossing voor haar probleem (en het mijne) en opperde dat zij wel een weekje in mijn huis mocht vertoeven. Op voorwaarde dat zij de katten zou verzorgen, inclusief knuffelen met de oude kater. En zij stemde zomaar in met mijn voorstel!
Eind goed, al goed zal je denken.

Na wat afscheidsknuffels vertrok ik met een gerust hart naar Barcelona.
Dag 1 stuurde zij foto’s van twee tevreden etende katten. Weliswaar at de een uit het bakje waar de naam van de ander op stond maar dat was de au pair vergeven. Dag 2 kreeg ik berichtjes over dat ze de katten zó lief vond. Daar kon ik niets tegen inbrengen en zo kon ik met een gerust hart verder shoppen. Dag 3 stuurde ze me een filmpje waarin ik zag dat de oude kater intens gelukkig op haar schoot lag te spinnen. Daarvan moest ik even slikken natuurlijk. Ik voelde mij aan de kant gezet en ingeruild voor de eerste de beste die de bakjes vulde. Als ik terug was zou ik wel even een hartig woordje tegen hem spreken. Maar dag 4 kreeg ik een nogal lang bericht, over naar ik dacht het wel en wee van die twee. Dat begon nog positief, dat alles goed was gegaan de afgelopen dagen en dat alles netjes was opgeruimd, inclusief poep verwijderd uit de kattenbak. Na dat stukje gelezen te hebben wilde ik direct een contractverlenging voorstellen. Tot ik verder las na de ‘maar’;
maar er is iets ergs gebeurd. Ik weet ook niet hoe het kan en denk dat het ’s nachts is gebeurd, in mijn slaap. Ik kan me er alleen maar iets vaags van herinneren .. hoorde wat glasgerinkel en sliep weer verder’.
Slik! Er ging van alles door mij heen. Die oude kater heeft vast het leven gelaten. De dikke poes is door een raam gevallen of erger; ze zijn beide verpletterd door … Ik wist niet hoe snel ik verder moest lezen.

Nou ja, nogmaals ik weet echt niet hoe het kon gebeuren en ik vind het heel erg rot maar, het glazen lampje naast je bed is kapot gevallen.

Ik sprong een gat in de lucht! Zo’n lang intro voor een kapot gevallen lampje dat toch al op de nominatie voor schroot stond. Er zat toch nog een contractverlenging in voor deze au pair.

Toen ik eenmaal thuis aangekomen de sleutel in het slot stak, verwachtte ik dat de oude kater en de dikke poes mij miauwend op stonden te wachten in de gang. Dat ik helemaal plat geknuffeld zou worden door de oude kater en de dikke poes dolgelukkig was als ik haar bakje weer vulde.
Niets van dat alles. Die twee lagen languit tegen elkaar aan op de bank, deden even een oog open om te zien wie daar was en stortten direct weer in een diepe slaap. Waaruit ik opmaakte dat ik niet eens gemist was. Deze au pair had haar werk veel te goed gedaan.

Nu moet ik zelf naar iemand op zoek die míj wil knuffelen. Ik plaats direct maar weer een advertentie.

 













Reacties (4)

Het had wat voeten in de aarde, maar ik ben er een paar dagen tussenuit geweest, samen met m’n zus.

Zus en ik zijn niet van die snelle beslissers, je zou ons twijfelaars kunnen noemen. Wij zelf zijn van mening dat voor we voor het nemen van een beslissing alle voors- en tegens goed in overweging nemen en dan pas echt tot een juiste beslissing kunnen komen.
Even zussen-samen-tijd, dat was het plan, een korte break van de drukte van alle dag. Het duurde alleen even voor we een geschikte datum vonden voor de time out. Zus heeft kinderen en een man die ook nog iets doet met werk, er was daar dus ook een soort van back up plan nodig. Nou kan die man dat op zich ook prima alleen regelen vermoed ik, maar zus houdt ervan dat overal goed over is nagedacht en de kinders onder de pannen zijn. Het is dat een week vooraf gesmeerde boterhammen zouden kunnen beschimmelen, anders had ze ongetwijfeld de trommeltjes voor de hele week al op het aanrecht gezet.

Nadat onze agenda’s eindelijk een overeenstemming hadden bereikt qua data, konden we op zoek naar een locatie. Waren we er vrij snel uit dat het Barcelona of Valencia zou worden, duurde het vervolgens weer weken voordat we daar echt een keuze uit hadden gemaakt. Barcelona! Vervolgens bekeek ik zo wat hotels en B&B’s, maar het nemen van een beslissing stelde ik ook maar steeds uit. Op een bepaald moment werd het zus zelfs te gek en besloot zij gewoon welk hotel het werd. Heerlijk! Iemand die knopen doorhakt.

En zo togen wij voor een paar dagen naar Barcelona. Al was er vlak voor vertrek nog even een twijfel-redden-we-het-wel-met-mini-koffer momentje. Hiervoor boekte zus toch nog wat last minute grote-koffer-ruimte in het vliegtuig. Probleem opgelost. Zo gaat dat soms ook met twijfel. In geval van teveel twijfel, gewoon een extra keuze inlassen. En je dan nog afvragen of je wel de juiste keuze hebt gemaakt.

Eenmaal boven de wolken slaakten wij dan ook een zucht van verlichting, we waren op weg naar Barcelona.  Daar aangekomen startte eerst een zoektocht naar een metrostation op de luchthaven. Zus wilde gewoon aan iemand vragen waar de metro ingang was, maar moeders had ons zo fanatiek ingeprent dat we beroofd zouden worden als we met iemand zouden praten op straat, dat ik zus verbood met vreemde mannen te praten. Uiteindelijk spraken wij een buschauffeur aan, die ons liet weten dat er überhaupt geen metrostation op de luchthaven was. God zij dank dat we toch iemand aangesproken hebben, anders hadden we de week Barcelona noodgedwongen op de luchthaven moeten doorbrengen.

De rest van de week stapten wij zomaar in bussen, vonden metro stations en lieten ons naar alle hoeken van de stad brengen. Ik wilde graag naar de Sagrada Familia, had er veel over gehoord en wilde dat dan wel met eigen ogen zien. Nou dat was wel wat, zelfs zo interessant dat wij er drie uur doorbrachten, ik het grootste gedeelte met m’n mond open vol verwondering. Zus bleef zich maar afvragen hoe Gaudi dat dan allemaal voor elkaar had gekregen, in 1882. Gezien het feit dat er in die tijd nog geen hijskraan of bulldozer was uitgevonden. Gaudi was een slimme donder, zo constateerden wij, én creatief. Waarna wij direct in overweging namen om ons op te geven voor een cursus architectuur, op de plaatselijke volksuniversiteit.
Maar niet voordat wij geproefd hadden van paella, tapas en onszelf nog eens trakteerden op een glaasje vino blanco.

Verder bezochten wij ook nog de Kathedraal. Waar ik eigenlijk een kaarsje had willen branden voor iemand, maar dit uiteindelijk weigerde aangezien dit alleen via plastic elektrische nepkaarsjes kon. En dan val ik spontaan van m’n geloof hé. Als er niet eens meer een echt kaarsje in de kerk gebrand kan worden dan spreek ik de wens wel uit bij m’n eigen waxinelichtje. Er waren nog wel genoeg biechthokjes in de Kathedraal, waar ik mij even verlost heb van al mijn zonden. Kilo’s lichter kwam ik die Kathedraal uit natuurlijk, waarna ik nog energie had voor de rest van de must sees zoals Parc Guell en het huis van Gaudi.

Waar ik mij nog het meest over heb verbaasd, is de volledig ingeburgerde selfie-cultuur. Niet alleen de Chinezen, inmiddels zet de halve wereldbevolking zichzelf zo geweldig mogelijk op de foto, met selfiestick in de hand. Misschien doe ik het gewoon niet zo goed op een selfie, maar ik begrijp het ook gewoon niet.
Kijken deze mensen dan helemaal niet meer om zich heen? Zien zij de hele citytrip later thuis wel op beeld?
Ik doe zelf nog graag iets aan beleving, kijk rond en besef waar ik sta en wat voor moois ik zie. Doe even m’n ogen dicht en dan weer open en maak zo de foto, in mijn hoofd. Ik hoef niet ieder moment vast te leggen. En als ik dan de geur van het park in mij opneem, de bloem of dat mooie object – dan hoop ik dat als ik die geur ooit weer ergens ruik, ik weer even mijn ogen dicht doe en mijzelf weer daar in dat park waan. Maar dat ben ik hé.

Zus en ik hadden het heerlijk samen en waren zelfs zo relaxed dat we bijna nergens over twijfelden en deden wat er spontaan in ons opkwam. Op de keuzes op menukaarten na natuurlijk, zoveel menu keuzes moest je ons nooit geven. Maar meestal na de derde keer vragen of we eruit waren, kon de serveerster onze bestelling wel opnemen.

Al met al, het waren een paar heerlijke dagen. We hebben zelfs nog even bij een strandtent gezeten en de zee gezien en horen ruizen. Voor onze volgende citytrip hebben we zelfs al een idee, welke richting we op willen.
Volgende keer zal ik bij het boeken van een reisje alleen wel de optie ‘goed weer’ aanklikken, want dat hadden ze er nu helaas niet voor alle dagen bij geleverd.














Reacties (2)

Ik ben een uitsteller van het soort dat vlak voordat ik begraven zou moeten worden nog niet dood ben neergevallen. Echt mensen, ik kan me toch uitstellen. Als het niet zo verschrikkelijk was zou ik bijna willen zeggen dat het een gave is.

Het gekke is, ik hou er ontzettend van als dingen gedaan zijn. Als ik mijn huis heb opgeruimd kan ik eindelijk met een ontspannen gevoel op de bank gaan zitten en een boek openslaan. Pas dan kan ik lezen. Als ik in omgekeerde volgorde begin, eerst lekker op de bank met een goed boek, kom ik nooit ver. Mijn ogen gaan langs de woorden die ik zie staan maar in mijn gedachten komt dat nare vingertje steeds voorbij. Foei! Je zit hier nu wel lekker te lezen maar je moet eigenlijk stofzuigen, de kattenbak verschonen en afwassen.
Recalcitrant als ik diep van binnen ben, ga ik stug door met lezen. Totdat ik bladzijden later moet toegeven dat ik wel gelezen heb maar de tekst niet heb opgeslagen. Waarna ik enigszins geïrriteerd het boek dichtsla en begin aan de dingen die ik almaar uitstelde.

Nou werk ik nogal graag met een to-do lijstje, ik vind het fijn om op papier voor me te kunnen zien wat me  allemaal te doen staat. Daarnaast krijg ik er een goed gevoel van als er weer iets doorgestreept kan worden. Nu ik er zo over nadenk is dat waarschijnlijk de reden dat ik zo graag met to do lijstjes werk, als alles is doorgestreept dan mag ik ontspannen!.
Alleen paste alles wat ik wilde doen de laatste tijd niet meer zo goed op het to do lijstje. De blaadjes stonden zo volgeschreven, voor mijn gevoel kon ik wel een hele rol toiletpapier volschrijven met al wat ik nog wilde doen. Niet te verwarren met een volgescheten rol toiletpapier natuurlijk.

Vanaf nu ga ik het helemaal anders doen! Geen lijstjes meer voor de simpele dingen, alleen nog lijstjes voor de dingen die ik écht niet mag vergeten: nieuw paspoort aanvragen, auto langs garage etc. Al die basic to do’s zitten toch wel in mijn hoofd en gaan er vanzelf uit als ik ze gedaan heb.
Ik voel mij instant opgelucht. Kan zelfs weer ontspannen op het toilet zitten, die rol kan ik nu weer gewoon gebruiken voor het afvegen van m’n billen. Ik geloof zelfs dat ik er ook nog even een boek bij pak.

Reacties (1)

Naast de wereldproblematiek én het niet halen van het EK voor Nederland,  is het soms even tijd voor wat luchtigs tussendoor.

Als ik ’s morgens wat laat uit m’n bed val, wat helaas nogal eens voorkomt, heb ik geen tijd meer om mijn haar te wassen. Dan hol ik even onder de douche door en ga er snel weer vandoor. Hoewel, als ik eenmaal onder de warme straal sta, moet ik mezelf ook nog even streng toespreken om eronder uit te stappen, zoveel hou ik van douchen.

Nou zijn er zo van die dingen, die vertel je over het algemeen niet, laat staan dat je iemand laat zien hoe dat er uit ziet. Als ik geen tijd heb om m’n haar te wassen, sta ik namelijk onder de douche met een douchemuts op. Mijn denkbeeldige verkering zou bij de gedachte aan mij met douchemuts alleen al een rechtsomkeert maken vermoed ik.
Er zijn mensen die het een badmuts noemen maar dat is iets totaal anders: de Ranomi’s van deze wereld dragen een badmuts. Een douchemuts daarentegen is zo’n frivool plastic mutsje, als je het draagt voel je je direct Saartje van Swiebertje. Ik krijg vaak ook direct behoefte om de douche te schrobben, tijdens het douchen met m’n douchemuts op.

Waarmee ik eigenlijk wil zeggen, ik vind het een uitvinding! Het ziet er niet uit, maar je haar blijft lekker droog. En wat ook zo fijn is, als je die douchemuts over je oren heen trekt, kun je het water lekker hard over je hoofd laten kletteren en zit je heerlijk in je eigen cocon. Het is dus ook nog eens een bijzonder mindfulle gebeurtenis, dat douchen als Saartje.

Ja mensen, ik maak al wat mee voor ik de deur uit stap.

Reacties (1)


Mond op mond reclame ging sneller dan de reisfolders huis aan huis konden worden verspreid. De meeste huizen hadden geen voordeur meer, laat staan een brievenbus. Sterker, de meeste huizen hadden al geen bewoners meer. Gevlucht.


Ik bevind mij in de lotushouding op een kussentje in een kring vol mediterenden. De meditatieleider spreekt met monotone stem over de indrukken van buitenaf. Alle indrukken van buitenaf mogen er zijn, maar deze hoef je niet binnen te laten komen. Voel wat er zich nu aandient. In jouw lijf. Dit is het enige dat belangrijk is, op dit moment. Voel wat er op dit moment aandacht vraagt, in jouw lijf.


Huis en haard verlaten. Met minder dan één stuk handbagage. Door mond op mondreclame had je gehoord dat je welkom was - aan de overkant. Samen met jouw kinderen, samen met vele anderen. Vol verwachting stap je aan boord.


De monotone stem van de meditatieleider is vaag op de achtergrond aanwezig. Als je merkt dat je je laat afleiden, door de indrukken van buitenaf, keer dan weer terug naar wat er bij jou, in jouw lijf, aandacht vraagt. Wat voel je, nu? Wat dient zich aan in jouw lijf, dat jouw aandacht vraagt, op dit moment? 


Je probeert niet te denken aan iedereen die je achterliet. Slikt jouw tranen weg als je denkt aan de tranen van hen die je achterliet. Achter moest laten. Je kon niet anders. Dit is jullie kans om te overleven. Nu moet je sterk zijn voor de kinderen. Nu moet je met hen geloven in een toekomst, daar - aan de overkant. Onwetend over het komende onheil.

Mond op mond reclame zou snel veranderen in mond op mond beademing. Tevergeefs.


Wees je bewust van jouw ademhaling, voel hoe jouw longen zich met lucht vullen als je diep inademt. En ineens ben ik mij volledig bewust van mijn ademhaling. Volledig - in het nu - besef ik het.
Ik adem! Ja.
Ik wel.









Reacties (1)

Van de week bezocht ik voor mijn werk een fabriek in het Zeeuwse land. Zo’n dagje weg van kantoor voelt voor de kantoormens als een schoolreisje. Al stond er geen bus op mij te wachten en kon ik mijn moeder ook niet op uitzwaaien betrappen.  

Volgens de routeplanner zou de reistijd naar de fabriek 1 uur én 45 minuten bedragen; ik maakte mij op voor de barre tocht. Crackers met kaas, een fles water en ander proviand waren ingeslagen om deze tocht te overleven. De heenweg reed ik boven verwachting bijna helemaal goed, op een enkele gemiste afslag na (ja, ik blijf een vrouw).

Het was de frietfabriek waar ik een kijkje mocht nemen. Gezien het feit dat frietjes nog altijd in mijn persoonlijk favoriete schijf van vijf staan, zult u begrijpen dat ik stond te popelen om te zien hoe deze gemaakt werden. In de fabriek mocht ik een witte jas aan, kreeg een haarnet en daarboven een valhelm op en werd ik diverse malen goed ontsmet. Douchen was vanmorgen overbodig geweest, begreep ik nu.

Het startpunt van mijn uitje was bij het lossen van de aardappelen. Een labyrint van lopende banden waar de aardappels hun weg op mochten vervolgen. Voor de aardappelen zelf was dit de Efteling vermoed ik. De aardappelen gierden in mijn gedachten van plezier en ik bedacht bij iedere aardappel een geluidje als ik ze voorbij zag vliegen. Helemaal in de ban van de aardappelpret, moest opperhoofd rondleiding mij op de schouder tikken om mij mee te krijgen naar de fabriek.
Na de volgende wasbeurt mocht ik de fabriek in, waar ik zag hoe de aardappelen werden gestoomd, van hun jasje werden ontdaan en hun route vervolgden door middel van een wild waterstraal. Tot het eindpunt, waar ze van aardappel een frietje werden. Niemand had ze dat verteld natuurlijk, toen ze zich opgaven voor dit uitje. Ik liet ze ter geruststelling weten dat ze er nu nóg mooier uitzagen, na deze metamorfose (én lekkerder, dacht ik erbij). Want de gewone aardappel uit de schijf van vijf kon mij nooit zo bekoren maar nu deze getransformeerd was naar een frietje, stond ik te popelen om er een hap van te nemen. En zelfs dat kon, in het testlab, waar werd gekeken of de frietjes wel voldeden aan alle gestelde eisen, mocht ik ook even een hap nemen. Bij het verlaten van die ruimte liet ik nog gauw even mijn cv achter, voor het geval er een vacature ontstond natuurlijk.
Aan het eind van de route zag ik hoe de getransformeerde aardappel nu als perfect frietje verpakt en wel klaar lag om het land in te trekken. En samen met de perfecte frietjes vertrok ook ik weer het land in, op naar huis.

Onderweg naar huis fantaseerde ik erover hoe het zou zijn om het roer om te gooien. Gelukkig kreeg ik ook even de tijd om te fantaseren, op de terugweg raakte mijn navigatie de weg kwijt en riep midden op snelwegen dat ik om moest keren of af moest slaan, waardoor ik steeds weer de richting van het Zeeuwse land op reed en niet naar huis.
Dit was vast een teken! Ik moest een nieuwe leven beginnen op het Zeeuwse land. Als begeleider in het Aardappel Pretpark of als Frietjes tester. Met of zonder hulp van Yvon Jaspers, ik ging op zoek naar een aardappelboer in het Zeeuwse land.

Reacties

Dat moment tussen slapen en wakker worden, dat moment waarop je je nog niet herinnert wat er gister gebeurde, dat moment is het fijnste van de hele dag. Het moment waarop er nog niets aan de hand is.

Met moeite sla ik het dekbed van mij af en voel het tapijt onder mijn blote voeten als ik uit bed stap. De dreunende hoofdpijn verraad direct mijn kater. Met gesloten ogen slenter ik richting het toilet. Daar doe ik mijn eerste lange ochtendplas, die zelfs ik vind stinken. Nadat ik doorgetrokken heb, blijf ik daar nog even zitten. Nog even mijn ogen dicht. De dikke kater weet zich tussen de op een kier staande deur door te wringen en duwt met zijn kop tegen mijn been. Klaaglijk miauwt hij, een teken dat de brokken op zijn. Langzaam sta ik op en loop richting brokkenkast. De dikke kater miauwt al wat harder, in de weet dat de brokken eraan komen. Ik vul zijn bak en hij stort zich op de brokken alsof hij nooit eerder een brok kreeg in zijn leven. Kreeg hij maar nooit iets, dan was hij nu niet zo dik, denk ik. Door het keukenraam staar ik naar buiten. De lucht is grijs en het miezert. De ochtend is niet van mij. De ochtend is voor de vroegen.

Onder de douche sluit ik nog even mijn ogen als het water over mijn hoofd klettert. Kon ik hier maar de hele dag blijven staan, dacht ik. Alles van mij af spoelen, met mijn hoofd naar boven gericht, mijn ogen gesloten. Iedere spetter spatte uiteen op mijn huid. Even het niets. Niets dan het water op mijn huid.Vroeger, als ik te lang in het bad had gelegen, keek ik  naar de rimpels op mijn vingers en vroeg mij af of ik er zo uit zou zien, als ik tachtig was. Als een verschrompelde vrouw. Voor ik die tachtigjarige verschrompelde vrouw zou worden, stap ik onder de douche uit. 

De twee glazen op het aanrecht met de lege fles ernaast, brengen de herinneringen naar boven. Herinneringen aan gisteravond. Was het nog maar gister, voor het moment dat ik alles zo nodig moest weten. Ik had hem weg moeten sturen. Voordat hij zijn mond open deed had ik hem weg moeten sturen. Maar zoals altijd, overwon mijn nieuwsgierigheid. Toen hij mij zei dat hij iets moest vertellen, iets dat niemand ooit te weten mocht komen. Kon ik zijn geheim bewaren, had hij gevraagd. En ik had gretig geknikt.
Ze hadden met z’n tweeën de punaises neergelegd, op de stoel van Juffrouw Willems en ik wist wie het waren. Toen Juffrouw Willems ons zou laten nablijven, totdat iemand zijn mond open zou doen om eerlijk te vertellen wie de punaises op haar stoel had gelegd. Mijn mond was kurkdroog en ik wilde het zeggen, maar er kwamen geen namen. De hele klas moest nablijven tot het donker was. En ik was al zo bang in het donker. Dit was mijn straf, bedacht ik mij, omdat ik mijn mond niet open had gedaan. Nu moest ik alleen door het donker.

Ik had ons nog een glas wijn ingeschonken en was naast hem op de bank gaan zitten, waarna hij begon te praten. Hij sprak over dat wat hij gedaan had, dat wat niemand ooit mocht weten. Mijn mond werd kurkdroog. En hij bleef dat herhalen, dat wat hij gedaan had. Toen de fles leeg was en ik alles wist, vertrok hij. De deur viel hard in het slot en hij liep hij de straat uit, zonder om te kijken.

Mijn angst voor hem werd groter, dan die voor het donker.







Reacties

Na de Open Huizen dag, die op de dag zelf zeer succesvol leek maar waar vervolgens geen écht belangstellende uit voortkwam, zijn er geen kijkers meer geweest in Huize H. Ik had het vermoeden dat de makelaar mijn telefoonnummer kwijt was, totdat hij mij vorige week belde met de aankondiging van kijkers. Van schrik liet ik al mijn werkzaamheden op kantoor uit m’n handen vallen en holde naar huis om de boel aldaar te kuizen. Helaas had de oude kater die ochtend net de deurmat voor de kattenbak aangezien dus er viel nogal wat te kuizen. Met hoge drukreiniger bewerkte ik de deurmat om vervolgens met wierrook stokjes een rondje door het huis te maken. Als dat geen positieve vibe achterliet dan wist ik het niet meer.

De volgende ochtend stond ik net gedoucht en dus nét aangekleed, oog in oog met de makelaar die mijn deur binnen kwam lopen. Hij liet me weten het prettig te vinden om tijdig in het te koop staande huis aanwezig te zijn, voor het geval de kijkers vroeg zouden komen. Op zich fijn dat hij dat ook tijdig aan mij liet weten. Nadat ik was bekomen van de schrik werd ik vriendelijk doch dwingend m’n eigen huis uitgewerkt. Terwijl ik het liefst zelf de promotour door mijn eigen huis had gegeven. Maar dat schijnt dan weer niet de bedoeling te zijn, dus liet ik de makelaar het rondje doen. Ik had de neiging om op de hoek te blijven staan om te kunnen zien wat voor mensen geïnteresseerd waren in Huize H. Het moesten wel mensen zijn die écht pasten in Huize H natuurlijk. Ik zat zo nog wat te mijmeren in mijn auto totdat ik door kreeg dat de makelaar mij vanuit mijn eigen woonkamer zat te begluren. Vervolgens reed ik toch maar weg en deed zo maar eens een boodschap hier en daar. Na een uurtje was de grand tour die de kijkers kregen  vast wel voorbij en durfde ik wel weer terug te keren in mijn eigen huis. Waarna ik een bericht van de makelaar ontving dat het een goede bezichtiging was geweest en het hem niet zou verbazen als het jonge stel nog een keer zou komen kijken. Dat stemde mij bijzonder goed, zoals u begrijpt. Voor mijn gevoel was Huize H nu zo goed als verkocht. Ik trakteerde mezelf direct op een glas wijn en stortte mij vervolgens op Funda, op zoek naar een droomhuis voor mijzelf.

Na via de zoekfunctie al mijn wensen kenbaar te hebben gemaakt op Funda, kwam er in de woonplaats van mijn keuze welgeteld één woning tevoorschijn, en dat leek nou niet bepaald op het huis van mijn dromen. Na alle criteria nog eens serieus onder de loep te hebben genomen, wat woonwensen te hebben aangepast en ook wat meer woonplaatsen te hebben aangegeven werden er iets meer woningen zichtbaar. Maar daar tussen vond ik er niet één die enigszins aan mijn smaak voldeed, een paar uur huizen kijken later kon ik geen huis meer zien.

Inmiddels begon in het wel wat somber in te zien. Mijn toekomstige droomhuisje is vooralsnog onvindbaar. Geluk bij een ongeluk in deze is dat het erop lijkt dat de toekomstige kopers van Huidige Huize H nog geboren moeten worden. Een week na de bezichtiging hadden de kijkers nog niets aan de makelaar laten horen, waaruit ik dan weer opmaakte dat de interesse van het stel in mijn huis toch niet zo groot was.

In de tussentijd bezichtig ik af en toe een huis dat enigszins in de buurt komt van dat wat ik wens in een huis, om zo toch een idee te krijgen wat er allemaal te koop is. En zo lang ik nog in huidige Huize H woon, kan ik iedere maand nog wat geld apart leggen voor mijn droomhuis. Mijn woonwensen zijn toch niet zó extreem. Gewoon een knus huisje mét karakter, bij voorkeur jaren ’30 , gemoderniseerd maar met de authentieke elementen behouden, dat is wat ik zoek. Een bescheiden tuintje of terras aan het water wellicht. Modern wonen in een karakteristiek jasje, dát is wat ik zou willen. Enigszins in de buurt van huidig Huize H. Oh en één klein detail nog, wel bínnen het door mijn bank beschikbaar gestelde hypotheek budget. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn?

Huize H staat dus nog steeds te koop:  komt dat zien mensen, komt dat zien! Dan zoek ik in de tussentijd gewoon nog even door, naar dat knusse huisje, mét karakter.





Reacties (1)

Om de tijd te doden vermaakte ik mij steeds vaker met wat heen en weer geschuif op de dating app: swipen naar links x rood kruis - swipen naar rechts <3 hartje. Zo vlak voor het slapengaan swipte ik wat af en keek of er nog wat leuks tussen de daar aanwezige singles zat. En bij niets leuks viel ik vanzelf in slaap. Waar ik in het begin nog kon lachen om zo’n vent die alleen een foto van z’n goed gevulde boxer plaatste, was het inmiddels ronduit triest geworden om naar te moeten kijken. Wat denkt zo’n vent nou? Dat mijn tepels direct knalhard door de blouse schieten van zijn goed gevulde boxer? Is nét iets meer voor nodig, meneer! Het scheelt weinig of ik ga de foto’s van de gewone man met de net gevangen vis waarderen.

Op een gegeven moment besefte ik dat het toch eigenlijk een bijzonder triest gegeven was. Al die swipende singles die totaal verveelt naar dat scherm turen, de hoop op enig normaal exemplaar al lang vervlogen.
Ik besloot het wat serieuzer aan te pakken en mij aan te melden bij een datingsite voor hoogopgeleide singles. Ik speelde een beetje Pinokkio tijdens mijn aanmelding, het kan zijn dat ik per ongeluk in plaats van een M een H typte voor BO, zodat ik de toelatingseisen doorstond. Die truc had ik wellicht bij sollicitaties ook moeten gebruiken, bedacht ik mij ineens, maar vrees dat ik dan alsnog door de mand gevallen was.

Met zo’n lidmaatschap op zo’n datingsite voor hoger opgeleide singles, ging ik er vanuit dat de ware toch wel spoedig met mij in contact zou treden. De eerste paar dagen kreeg ik aardig wat berichtjes, waarbij ik vrij snel het idee had dat ook zij Pinokkio hadden gespeeld bij het aanmelden op de site, aangezien ze niet al te snugger overkwamen. Of moest ik het zo zien; ‘hoe hoger het IQ, des te lager het EQ’? Zo’n sociaal totaal onhandige, daar kon ik ook niets mee. En waar je ze op zo’n dating app makkelijk met een kruisje in de prullebak gooit, zit je bij een serieuze site weer met het ‘afschrijf’ probleem. Aangezien ik dus wel het sociale type ben en niet zo snugger was ik direct excuses aan het verzinnen waarom het m’n type niet was. En op momenten dat ík eens een leuke aanschreef, kreeg ik vervolgens geen enkele reactie terug of een botte afwijzing. Ook niet zo best voor het zelfvertrouwen.

Vervolgens keek ik toch weer regelmatig weer op de datingapp, het werd een soort tijdverdrijf als ik even niets te doen had. Slechte zaak, maar het hield me van de straat. En hop! Daar had ik dan toch ineens weer een match. Leek een sympathieke vent. We raakten aan het chatten en hij stelde voor om de volgende dag een drankje te doen. Die laat er geen gras over groeien dacht ik nog, maar stemde wel in. We deden een drankje en dat was heel gezellig. Hij had het soort accent waar Barry Stevens om bekend was geworden, het maakte hem lovable. We besloten elkaar nog eens te willen zien en met een glimlach reed ik na de drankjes weer naar huis.

Er vlogen berichtjes over en weer en dat was wel weer gezellig, die aandacht had ik eigenlijk best gemist. Hij stelde voor om een middagje te gaan varen op de Loosdrechtse plassen. Waarop ik alleen maar kon denken ‘Varen + Zwemmen + BIKINI + date in 1’  no way José! Nadat ik hem had laten weten dat dat niet ging gebeuren kwam hij met optie 2. Een middagje Midgetgolfen. Die optie durfde ik wel aan. Al had ik nog nooit een echte ‘dag-date’ gehad (als ik iemand zó kort kende) maar verandering van spijs … En zo geschiedde.

Hij kwam mij netjes thuis ophalen (gentleman), opende zelfs het portier (nou nou ..) en bij de Midgetgolf mocht ik steeds als eerste slaan. Hij legde mij de regels van het (grote mensen) golf spel uit en ik raakte nog aardig wat ballen.  Ik genoot van de middag en na afloop op het terras bekende hij dat hij eigenlijk ook al een restaurant had gereserveerd voor die avond (oh jee). Maar de stemming zat er lekker in dus ik volgde hem in zijn enthousiasme. Het was gewoon zo’n dag dat alles oké was. En ik hélemaal mezelf was. Of was ik misschien iets té mezelf? Na nog een wandeling volgde het diner waarna hij mij ook weer netjes thuis afzette. Hij dronk bij mij nog een drankje en er werd nog even wat geknuffeld.
Maar op het moment dat ik hem stond uit te zwaaien dacht ik al ‘ik weet het niet’ … Er viel niets negatiefs te zeggen over de beste man maar ik stond daar gewoon niet te stralen. En dat is toch waar ik uiteindelijk naar verlang, iemand waarvan ik ga stralen.

En zo pikte ik de volgende dag mijn routine tijdverdrijf maar weer op en zat ik weer met m’n snufferd op de dating app. Wat hij dan weer ontdekte toen hij besloot zijn matches te verwijderen om niet met meerdere dames in contact te zijn. Helaas. Niet zo’n mooi einde aan dit lange verhaal.
Al had ik het graag anders gezien, want een gentleman is schaars in deze wereld vol grote ego’s. Maar toch blijf ik bij mijn wens, iemand die mij laat stralen!

The End.

Reacties (5)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl