Laatste artikelen

De zomer was begonnen voor ik er erg in had. Ik werd me pas bewust van de volle zomer op het moment dat collega’s met steeds gekleurdere koppen binnenkwamen, ineens iedere dag rokjesdag leek en ze steeds vaker buiten wilden lunchen. Ik ben sowieso geen buiten luncher, zodra ik ontdek hoe fijn het buiten kantoor is, krijg je mij met geen tien paarden dat kantoor meer in. Ik bescherm mijzelf bij voorbaat voor eventueel vluchtgedrag *schouderklopje mijnerzijds *.

Met deze spontaan ingetreden super zomer ontstond in mijn hoofd direct kortsluiting. Paniek omtrent het niet aanwezige bikini-lijf, dubbel paniek omtrent de witheid van mijn niet aanwezige bikini-lijf. Ik zocht zo eens in de lade waarin ik ooit, in een ver verleden, mijn bikini’s bewaarde. Herinnerde mij vaag dat ik in het jaar dat ik mezelf veel te dik vond voor bikini’s, de meeste ritueel had verbrand. Daar achter in die lade vond ik toch nog een paar bikini’s die het ritueel destijds gespaard waren gebleven. Snel paste ik deze, achteraf gezien ook niet zo’n best plan. Het eerste broekje bedekte niet volledig de derriere, het bovenstukje van de tweede verborg niet de gehele borstpartij. Ik besloot een derde niet eens meer te passen. Holde na het passen direct naar het toilet en stak m’n vinger in m’n keel, in de hoop zo nog even wat overtollige kilo’s kwijt te raken. Helaas spontaan spugen was mij nooit eerder gelukt en ook dit keer geen succes. Er moest een nieuw bikini-plan komen.

Al snel was ik erachter dat er dus niets anders op zat dan A). Het niet aanwezige bikini-lijf te accepteren en B). Binnenkort toch maar de bikini-pas-hell aan te gaan in één van de veel te verlichte paskamers die zo’n winkel rijk is.
Vriendinnen kwamen nog met een derde optie, zij togen met elkaar naar de plassen, alwaar geen kleding verplicht was. Sterker nog, het was er verplicht je kleding uit te laten. Tijdens ‘betere-lijf-periodes’ ben ik daar wel eens beland, verstopte mijzelf alsnog achter een partij bosjes en als het te warm werd holde ik met de handen voor de private parts richting plas, alwaar ik zo lang mogelijk onder water bleef, om zo min mogelijk mensen te confronteren met mijn blote zelf. Waar het op neerkwam, ik voelde mij zelf daar niet zó vrij als de rest van de aanwezigen rondom die plas.

En dan heb ik nog niet eens gesproken over de witheid der ledermaten. Mijn hemel, mijn benen zijn zó wit – nog witter dan Michael Jackson’s lijf ná ontdekking van de vitiligo. Het smeren met bruin zonder zon heeft tot nu toe ook nog niet mogen baten. Ik geloof dat ik mij dan toch persoonlijk ook maar eens aan de zon bloot moet stellen, met of zonder bikini. Inclusief factor 30 t/m 50 anders krijg ik alsnog zo’n Jackson look-a-like afbladderende body. Mocht u mij missen, ik bevind mij ergens onder de zon. Tot zons!



Voor diegene die het aantal keren dat ik het woord 'bikini' in bovenstaand stukje schreef heeft geteld, u gaat bij deze door voor de ventilator!






Reacties (1)

‘Fuck!’dacht ik, ‘zal je net zien dat ik juist vannacht het loodje leg’!
Ik had er de hele dag geen last van gehad, zat gewoon braaf achter m’n bureau, typte weliswaar vanwege de hitte iets minder dan 110 aanslagen per minuut maar ik geloof niet dat ze het door hadden, op kantoor. De rest zat volgens mij ook gewoon apathisch voor zich uit te staren. We deden gewoon alsof we het deden - werken dan - allemaal. En dat leek prima te werken, zo zonder hitteplan op kantoor.

Toen ik thuiskwam gooide ik ramen en deuren open, plukte de languit op de grond liggende katten van de vloer en rende nog even met de stofzuiger achter ze aan. Vervolgens deed ik de afwas en daarna at ik  een veel-te-rijpe-al-bijna-bruine avocado met een paar garnalen om zo aan mijn dagelijkse schijf van twee te komen. De bootcamp training sloeg ik over, maar ik wandelde nog wel met een vriendin door bos en over de hei. Al met al was ik de avond zonder hitteplan prima doorgekomen. Had zelfs de hitteplan tips om geen alcohol te nuttigen tijdens deze dagen opgevolgd. Brave burger als ik ben natuurlijk.

Totdat ik in bed ging liggen. Ik weet niet wát er mis ging maar dat het mis ging is een ding wat zeker is. Tijdens gebruikelijke nachtelijke situaties durf ik niet bloot en al zeker niet zonder een laken over mij heen, in verband met de angst voor insluipende boeven. Maar ten tijde van een hitteplan gooi ik al mijn principes overboord. Ik waarschuwde de boeven bij voorbaat dat ik bloot en zonder dekens op de bedstee gedrapeerd lag. Waarop de boeven bij voorbaat rechtsomkeert maakten.
Het plan gewoon als iedere avond, hoofd op het kussen, ogen dicht en snurken maar. Maar al wat er gebeurde, ik wilde de slaap niet vatten. Het zweet brak met uit, terwijl ik nakend lag te wachten voor het open raam op een zuchtje wind. En te wachten en te wachten.
Ik voelde eens aan m’n pols maar ook daar was weinig beweging aanwezig. Had ik nog wel een hartslag? Straks legde ik het loodje hier in m’n blootje!
Vervolgens deed ik van angst om erin te blijven helemaal geen oog meer dicht. Om half 4 ’s nachts keek ik voor het laatst op de wekker en toen ben ik dan toch nog in een diepe slaap gevallen, voor drie uurtjes. Ik mag hopen dat ik die truc vannacht niet herhaal. Bijgelovig als ik ben misschien toch maar weer gewoon in m’n pyjama onder de dekens liggen zoals altijd, plan A.
Ik stel mijn eigen hitteplan in werking. En als dat niet werkt kan ik altijd plan B nog volgen: het matras op het balkon slepen en daar proberen de slaap te vatten.

 

Reacties (1)

Nadat het jarenlang bovenaan mijn ‘dat wat ik altijd nog zou willen leren’ wensenlijstje stond, besloot ik vorig jaar januari te starten met de opleiding tot Holos masseur. Voorafgaand aan dat besluit had ik lang getwijfeld, volgde ondertussen wel andere cursussen en een opleiding op het gebied van massage maar wist ergens altijd al dat dit dé opleiding was die ik het liefste zou volgen. Ik deed dat niet eerder omdat het mij best pittig leek om naast datgene dat ik door de weeks op kantoor doe, nog zo’n 1,5 jaar lang op zaterdag naar de Academie te gaan, inclusief een hoop thuisstudie. Maar in Januari 2014 startte ik dan toch op dé Academie.

Op de dag dat ik met de opleiding startte wist ik direct dat ik de juiste keuze had gemaakt. Het ging er niet alleen over het massage vak zelf, maar het ging ook over mij zelf. En ik hou daarvan hé, dat het af en toe ook gewoon over mij gaat. Wellicht dachten ze er daar heel anders over en hadden ze helemaal geen zin om het wéér over mij te hebben, maar zodra de kans zich voordeed pakte ik het moment en begon ik gewoon weer eens over mijzelf. Begrijpelijkerwijs werden therapeuten uitgespaard in de periode dat ik de opleiding volgde.
Er werd veel gedeeld in de groep, al vrij snel ontstond er een heel open sfeer, wellicht omdat het zo’n kleine groep was. Waarin ik het gevoel kreeg alles te kunnen delen. Het was er in ieder geval niet zoals in the real world, waarin Anything you say, against you kan worden gebruikt.

De ochtend op de opleiding startte standaard met een meditatie. Vaak pikte ik op dat moment nog even een uitslaapmomentje mee, maar als ik het me lukte om erbij te blijven vond ik dat toch een bijzonder goede start van de dag. Even uit mijn hoofd en in mijn lijf, om te voelen wat er gevoeld wilde worden. Een van de hoofdthema’s van de opleiding.

Ik genoot ervan om nieuwe kennis op te doen, de werking van het menselijk lichaam steeds beter te leren begrijpen en kreeg er mede daardoor nog meer respect voor. Hoe bijzonder het is dat het over het algemeen allemaal vanzelf werkt in ons lichaam. Dat je geen commando’s hoeft te geven maar dat je ledermaten uit zichzelf door hebben hoe ze in beweging moeten te komen, weliswaar aangestuurd door ons brein maar dat heb je zelf meestal heel niet door. Bijzonder mooi systeem.
Jammer dat het niet altijd voor alles geldt, dat het gewoon vanzelf gaat, zonder dat je het door hebt. Zo moest er natuurlijk ook geleerd worden. De Medische Basis Kennis, waarin regelmatig termen voorbij kwamen waar ik nog nooit van had gehoord. Verder leerde ik daar natuurlijk hoe het lichaam in elkaar steekt voor wat betreft de Anatomie; Fysiologie en meer van zulks. En niet te vergeten alle Klassieke - en Holistische massages, die uiteindelijk tijdens het examen in de juiste volgorde gegeven moesten worden. Ik schreef een scriptie, op het Persoonlijke Ontwikkelvlak. Dat was nog goed te doen, het ging met name over mijzelf en dat is toch wel mijn specialiteit natuurlijk.

Maar in de tussentijd, als ik gedachten aan de examens toeliet en al dat ik daar zou moeten waarmaken, raakte ik steeds meer in paniek. Nou had ik verwacht dat ik in mijn volwassen leven minder last zou hebben van een druk die ik mezelf oplegde, maar helaas bleek dat mijn faalangst of onzekerheid op dat gebied ook nog altijd aanwezig was.

Ik zat met name veel zondagen met m’n neus in de boeken en merkte steeds vaker dat ik weinig in me opnam, kwam vervolgens meer en meer in de ‘ik kan het toch niet’- fase. Blokkeerde volledig. Totdat ik na een poosje welles-nietes in mijn hoofd besloot af te zien van de examens. Ik bleef wel gewoon de lessen volgen maar de druk van de examens was eraf en dat was wel fijn. Daarnaast was het persoonlijke proces wat ik door maakte ook bijzonder interessant.

Totdat het moment van de examens steeds dichter bij kwam en ik de mede stuudjes hoorde over studeren en merkte dat ook bij hen de spanning steeg. Daar kwam bij mij dan toch weer dat gevoel naar boven dat ik mijzelf minder voelde dan de rest, aangezien zij er wel voor gingen. En zo kreeg ik het toch weer even voor elkaar mezelf de grond in te denken. Lastig ding, je eigen brein. Denk je dat je oké bent met de beslissing die je hebt genomen, duik je opeens weer koppie onder in negatieve gedachten. Hoe interessant ook, dat brein, ik ben niet altijd blij met dat van mij.

De mede stuudjes maakten examens, weliswaar ook niet allemaal maar de meesten gingen ervoor. Ik duimde mee tijdens de examendagen, ondanks dat dubbele gevoel. Dronk er maar eens een borrel op, als ik hoorde dat zij de examens goed hadden doorstaan. Afgelopen zaterdag was de laatste lesdag van de opleiding. Een dagje ‘Praktijkvoering’, hoe het in z’n werk gaat als je je eigen praktijk op wil starten. Best interessant, maar ik miste de meditatie aan het begin van de dag en kwam dan ook niet in mijn lijf maar bleef in m’n hoofd.
Aan het einde van die dag volgde de diploma uitreiking, voor de stuudjes die het diploma gehaald hadden. Daar werden mooie, ontroerende en grappige woorden gesproken. En natuurlijk moest ik wel een traantje wegpinken, bij het zien van het ondertekenen van de diploma’s. Ik werd zelf ook nog even naar voren geroepen, waarna er werd gezegd dat het dapper was dat ik mijn eigen keuze had gemaakt en dat ik, als ik wel besluit het te willen doen, ik altijd nog examen mag doen.

Vervolgens werd er gehugd, geklapt en aansluitend vooral geproost. Op gehaalde diploma’s, op de fijne tijd die we hadden beleefd en op de mooie vriendschappen die waren ontstaan. En op het einde van de Za 1 groep, ofwel de ‘Klas van 2014-2015’.

En zo is er ineens anderhalf jaar voorbij gevlogen. Heb ik toch ‘dat wat ik altijd had willen leren’ geleerd, ook al hangt daarvan op dit moment geen diploma aan de muur. Heb ik leren mediteren, zonder standaard in slaap te storten. Heb ik leren voelen, wat er gevoeld wil worden in mijn lijf, zonder over dat gevoel heen te walsen. Heb ik leren spreken in een groep, al was het regelmatig een warrig verhaal, met enige omweg kwam ik uiteindelijk wel tot de kern. Ik geloof dat ik er vooral veel over mezelf geleerd heb, al was dat misschien heel de bedoeling niet, een beetje zelfreflectie heb ik toch maar even meegepikt. Ik geloof dat er nog wel wat gewerkt moet worden aan het leren accepteren van ‘dat wat er is’ en ‘dat wat er zich aandient’. En ook dat proces is rete interessant, als je het eenmaal aangaat met jezelf.

Vandaag ontving ik van een collega een appje met daarin een tip voor een middel waarvan een arts zou hebben aangegeven dat het helpt tegen faalangst. Ik heb hem bedankt en maar niet laten weten dat hij nét te laat was met zijn tip. Het middel bezit overigens de werkzame stof propranolol. Geen idéé wat dat doet maar aangezien de naam van het middel eindigt op lol ben ik sowieso van plan het te gaan slikken. En wie weet dat ik me dan spontaan nog eens aanmeld voor de examens!

Al met al; het was een mooie tijd, ik heb een hoop geleerd en ben vastbesloten mijzelf te blijven ontwikkelen. En een applausje voor mezelf, want ik heb de opleiding wél gevolgd!

En een dikke ‘Cheers’! Op de ‘klas van 2014/2015 – Za 1’ waarmee ik lief en leed deelde, bij wie ik mijn hart kon uitstorten en waarbij ik tot kennis en mooie inzichten kwam.

 

 














Reacties

Afgelopen zaterdag verjaarde ik alweer. Dat was toch pak hem beet, zo’n jaar geleden dat dat voor het laatst gebeurde. Iets met een drie en een vier in willekeurige volgorde. Ik had dit keer geen feestje gepland. Anderen deden dat wel; zo werd ik in de vroege ochtend verrast door m’n zus, die met een ontbijt, taart en een Lang zal ze leven voor de deur stond. Lief! Ze was nog niet binnen of ze moest al weer gaan, helaas was ze even vergeten dat ze een afspraak bij de kapper had, maar de verrassing was er niet minder om.
M’n ouders kwamen vervolgens op verjaarskoffie en kregen de verjaarstaart die zusje ’s morgens had meegenomen. In de middag nam m’n vriendin me mee uit lunchen, niet bij zomaar een restaurant maar bij een luxe tent in het bos van de Lage Vuursche. We konden heerlijk buiten zitten en bij ieder liflafje dat op ons bord lag werd uitgebreid verteld wat het was. Dat werd een middag vol quality time met m’n vriendin, fijne gesprekken en genoten van de zon en luxe hapjes. Vervolgens togen we ook nog naar een brocante markt in een boomgaard in Eemnes. Al vierde ik het niet was het toch een dag vol verrassingen.
Zo’n verjaarsavond niets doen is eigenlijk geen succes bedacht ik me op de avond zelf, dan kun je nog zo’n leuke dag hebben gehad als je dan ‘s avonds proost roept in het luchtledige, geeft dat toch een wat apart gevoel. Gelukkig kwamen de buurtjes nog even een sleutel ophalen en schonk ik direct weer de glazen vol, om maar niet alleen te hoeven proosten. En zo was de verjaring toch nog een klein feestje geworden.

De volgende dag stond een bezoek aan Texel op de planning. Twee dagen weg als cadeautje voor de 70e verjaardag van moeders, ook direct een cadeautje voor mijzelf en zusje natuurlijk. Dat zijn de betere cadeaus om te geven!
De wekker stond op 06.00 uur, aangezien we de vroege boot richting Texel wilde halen. Als ik zo’n afspraak gepland heb, ben ik altijd zo bang dat ik me verslaap dat ik ieder uur rechtop in bed zit, met de angst dat ik me verslapen heb. Doodmoe werd ik dan ook wakker en kwam alsnog wat laat aan bij moeders, maar het uitje kon beginnen. Richting boot gingen we vol gas, het leek op de TomTom namelijk dat we veel te laat zouden komen. Nou bleek dit zo’n TomTom waar je het eindpunt aangaf, dus het hotel óp Texel. Wij kwamen dus ruim op tijd aan bij de boot, dat was alweer een meevaller. Eenmaal aangekomen op het Texelse land zag het weer er niet al te best uit. De gehuurde fietsen mochten we nog een dagje laten staan want het begon te gieten en door regen en wind met zuidwester op de fiets was niet echt ons idee van genieten. Het goot de hele dag maar ondanks dat genoten wij van de tripjes die we maakten, we deden een expositie aan, een galerie, een pannenkoekenhuis, het walvishuisje en meer van zulks.
’s Avonds bevonden we ons toch nog op het strand bij Paal 17 en ondanks dat het weer er niet naar was genoten wij van tapas en witte wijn.

De volgende dag sprongen we wel op de fiets en daar kwam ook de zon. We fietsen een hele route volgens genummerde paaltjes, zijn maar een paar keer verkeerd gefietst en deden regelmatig een tussenstop bij een strandtent. Helemaal niet verkeerd zo’n dagje uit in eigen land. Ik was zelfs nog nooit op Texel geweest! Ja, er waren dus schapen, veel schapen, maar schapenboer Jan met zijn Rianne (BZV) hebben we niet gespot.

Resumé, een jaar ouder en twee dagen erop uit in eigen land maken je een ander mens. Dat ik inmiddels toch de leeftijd heb bereikt dat ik ‘fietsen op nummer in eigen land’ leuk ben gaan vinden. Ja menschen, het scheelt weinig of ik ben toe aan een abonnement op de Libelle.









Reacties (4)

Het was mij al een poos bekend dat sporten helpt tegen sombere gevoelens, dus sporten doe ik. Mijn hemel er wordt de laatste tijd zelfs zoveel gesport dat ik af en toe goed in de spiegel moet kijken of ik dat wel ben, in die sportoutfit, die de deur weer uit holt. Nadere inspectie gaf duidelijk aan dat ik het zelf, in hoogsteigen persoon was. Dat doet mij deugd, ergens ben ik goed bezig.

De voorjaars voetbaltoernooien zijn weer voorbij. Vorige week vond het laatste toernooi plaats. Nou was die week ervoor ook nog een ronde van het toernooi geweest. Ik had mij daar, geheel per ongeluk, misdragen. Het zat zo, er was nogal op mij ingepraat dat ik beter moest verdedigen. Ik moest dichter bij m’n mannetje blijven (wat eigenlijk een vrouwtje was .. zeer verwarrend allemaal) en moest ervoor zorgen dat ik niet werd gepasseerd. Eitje zou je denken. Maar dat bleek in het geheel nog niet makkelijk. Maar ik dacht, wat er ook gebeurd ze gaan mij niet passeren. De tegenstander kwam eraan, waarna ik een schijnbeweging maakte en ineens lag ze op de grond en gilde het uit van de pijn. Ik werd door haar niet meer gepasseerd, sterker ze moest direct haar afgescheurde achillespees laten opereren. Ik had haar serieus niet getackeld, maar voelde me wel schuldig.

De week erop deed ik nog een bootcamp training en holde na het werk nog achter een collega aan langs de Gaasperplas. Ik had nooit verwacht dat dat me zou lukken, bijna 10 km weliswaar met interval. Al viel ik iets vaker stil als m’n collega, zij vertrok bij ieder startmoment weer als een pijl uit een boog. Waarna ik niet meer durfde te gaan wandelen, ik was als de dood dat ik mijn collega – die kleine stip in de verte – uit het oog verloor en de weg kwijtraakte in de Amsterdamse Bijlmer. Maar ik deed het! En dat voelde goed.

Die avond kwam de vraag voorbij of er een paar van ons voetbalteam in zouden kunnen vallen bij het team van de gescheurde achillespees. Ik had het gevoel dat ik nog iets goed te maken had, al was ik heus onschuldig. Dus ik gaf me op om dat toernooi mee te spelen met de gevreesde tegenstander. Wij waren met drie van ons team om de tegenstander een handje te helpen dit keer en oh wonder, wij hielpen een handje! Het team werd winnaar van dat toernooi waarna wij getrakteerd werden op drank en bitterballen. Dat was een prima manier om m’n weekend mee te beginnen!

Reacties (3)

Het kon zijn dat ik mij in een andere tijdzone bevond, bedacht ik mij, terwijl ik vanmorgen op kantoor zat. Eerst dacht ik nog even dat de zomertijd plots weer ingegaan was en ik een uur te vroeg achter mijn bureau was beland. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen want als ik een uur te vroeg op kantoor zou zijn, zouden er evengoed al collega’s achter hun bureaus zitten. Ik ben namelijk niet zo’n ochtendmens. Tegen de tijd dat ik start met werken zijn de meeste collega’s al toe aan hun lunchpauze vermoed ik.

Er moest een andere reden zijn waarom het zo stil was op kantoor. Buiten mijzelf zat er niemand anders op de afdeling. En dat terwijl we net helemaal gesetteld waren op onze nieuwe werkplek. Dat had overigens nog wel wat voeten in de aarde gehad. Er is wat heen en weer geschoven met bureaus, na de officiële verbouwing starten de collega’s op de afdeling zelf ook nog een heuse verbouwing, tot eenieder naar z’n zin zat. Inmiddels zit ik op m’n nieuwe plek aan het raam. Naast mijn bureau bevindt zich de kont van de koe. Neen, dat zijn niet de billen van een te dikke collega, het is een kunstige koe in ligstand op ware grootte, beschilderd in allerlei kleuren. Ooit door de baas gekocht bij een veiling voor het goede doel. En aangezien ik de grootste dierenvriend van de afdeling ben, hebben ze mij het uitzicht van de kont van de koe geschonken. Een mens kan het slechter treffen, nietwaar.

Na enige tijd in stilte te hebben doorgebracht achter mijn laptop ben ik toch zelf mijn koffie maar gaan halen in de pantry, alwaar ik zowaar een collega trof. Ik vroeg direct naar de stilte, waarna mij duidelijk werd gemaakt dat het vakantieperiode is, althans voor de kinders. Soms ontgaan dit soort dingen mij volledig. Het blijkt dat de ouders der Lage Landen tegenwoordig massaal met kinders op vakantie gaan, niet meer alleen tijdens de zomervakantie maar ook in de voorjaars, mei- en najaarsvakanties.

Zo tijdens de stilte had ik genoeg tijd om door te werken maar ook dwaalden m’n gedachten soms even af. In gedachten was ik op deze 4e mei ook  bij zovelen die nog altijd in oorlog leven. Voor mij nog altijd onbegrijpelijk waarom. En het nare gevoel dat ik er zo verdomde weinig aan kan doen. Want ik geloof niet dat zij er iets aan hebben dat ik aan ze denk en aan al diegene in alle jaren hiervoor die oorlogen hebben moeten doorstaan. Machteloos en boos word ik als ik daaraan denk. Want ik ben stil, maar er is zo weinig dat ik kan doen.

Vergeef me als mijn gedachten om 20.00 uur niet precies twee minuten daar waren waar ze horen te zijn op 4 mei om 20.00 uur. Ik bracht de rest van de dag namelijk door in gedachten en in stilte. Bij de kont van de koe.

Reacties

Het liefst zou ik hier alleen maar leuke stukjes schrijven. Maar ook hier is het niet altijd leuk. Mocht je daar geen zin in hebben raad ik je aan nu weg te klikken.

Ik denk veel en het meest van de tijd denk ik na over mezelf. Over hoe ik zou willen zijn of zelfs moeten zijn van mezelf om een leuk mens te zijn. En ik begrijp dat mensen mij regelmatig niet zo’n leuk en gezellig type vinden. Ik ben namelijk het onstabiele type, een IKEA kastje dat altijd veel te wankel staat, omdat er een paar schroefjes niet of niet op de juiste plek zijn gemonteerd. Te wankel, dat is wat ik ben. Onstabiel.
En dat is niet leuk, niet voor anderen en zeker niet voor mezelf.

Er zijn dagen dat ik de hele wereld aankan, grootse plannen maak om te gaan reizen, nadenk over carrièreswitch; het volgen van mijn passie en leuke uitjes verzin om te gaan doen met vriendinnen of de toekomstige geliefde. Maar op andere dagen ben ik blij dat ik dat met niemand heb gedeeld en ik ze niet heb uitgenodigd. Omdat ik weet dat ik het op dat moment niet trek om erop uit te gaan. Ik zit dan weer in mijn eigen cocon en voel me daar het fijnst.
Wankel maar als de ondergrond waterpas is, blijf ik redelijk goed staan. Waterpas is mijn eigen omgeving. De plek waar ik mezelf kan zijn en mij niet anders hoef voor te doen dan ik ben, van mezelf.

Het is soms zo lastig om eerlijk te zijn. Om aan te geven dat ik niet altijd goed in m’n vel zit en ik soms het liefst met rust gelaten wil worden. En ik schaam me. Wilde dat het anders was, dat ik anders was. Het is voor mensen die dat gevoel niet kennen moeilijk te begrijpen, dat begrijp ik maar al te goed. Hoe kun je je verplaatsen in een ander en iets voelen dat je niet kent? Ik kan uitleggen dat ik mezelf regelmatig geen leuk mens vind en dat het heel moeilijk is om mezelf een schop onder de kont te geven. Mensen denken vaak dat het zou helpen om er op uit te gaan, even je zinnen verzetten en wat leuks doen. Terwijl ‘wat leuks doen’ voor mij op zo’n moment voelt als een hel, er zijn teveel indrukken en ik wil mij alleen maar veilig voelen in mijn eigen cocon. Natuurlijk ben ik bang om mensen kwijt te raken en raak ik mensen kwijt, omdat ik regelmatig afhaak.

Ik zou willen dat ik een knop om kon zetten, waarmee al mijn negatieve gedachten verdwenen. Dat het mij zo lukken om wat vaker iets positiefs te denken over mezelf. Ik zou willen dat ik van mezelf kon houden. Maar het gaat niet. Ik ben nog te wankel.

E
n dan besef ik dat het hoog tijd is om dat extra schroefje te zoeken. Te laten monteren om zo weer stabiel te kunnen staan, ook al is de grond waarop ik loop niet altijd waterpas.








Reacties (4)

Er is een verbouwing gaande op Het Kantoor, op de derde waar ik mij op werkdagen bevind. Er zijn bazen die een eigen kantoor blieven, zich willen afzonderen van het plebs in de kantoortuin. Het kan zijn dat het plebs daar verheugd mee is, daar kan ik verder geen uitspaken over doen.

Maar in de tussentijd, tijdens de boor- en verbouwwerkzaamheden (mooi woord voor galgje …) op de derde, mochten mijn collega’s van de derde en ik een andere plek zoeken in Het Kantoor waar wij tijdelijk onze werkzaamheden uit te konden voeren. Er waren collega’s die dat niet zagen zitten en  die besloten het huis niet te verlaten voor het werk, die bleven lekker in hun pyjamaatjes achter de laptop zitten in hun natuurlijke habitat. Geef ze eens ongelijk.

Ik toog tijdens de verbouwwerkzaamheden gewoon naar kantoor, waarschijnlijk werd dat ook van mij verwacht en ik zocht een plekje op de tweede.
Op de tweede bevindt zich naast de afdeling Finance ook de afdeling Bouw. Ja, de mannen van de bouw! De mannen zelf waren meestal ‘op de bouw’, maar een aantal was toch regelmatig op de werkplek aanwezig, druk in de weer met bouwtekeningen en meer van zulks.
Ik mocht zomaar op de plek van de Bouw-Baas zitten, die een kantoor deelde met een ander baasje. Wat een verademing was dat zeg, zo’n eigen kantoor!

Op de derde was ik eraan gewend geraakt om te werken in de kantoortuin, waarin ik mij altijd bijzonder slecht kon concentreren. Kwamen collega’s van andere afdelingen langs met vragen, al dan niet voor mij bedoeld, ik dacht toch wel mee voor het juiste antwoord. Ik mengde mij in gedachte in discussies van andere afdelingen die ik kon volgen, al werd mij niets gevraagd, in mijn hoofd was ik overal mee bezig behalve met m’n eigen werk. Mijn to do lijst werd hoe langer … hoe langer!
Mijn redding was het kantoor van de Bouw-Baas. Ik werkte daar lekker door in alle rust en als de Bouw mannen af en toe binnen stapten volgde er wat poep- en pieshumor en ik kan niet anders zeggen dan dat ik mij daar best op mijn plek voelde. Behalve zo’n eigen kantoor, want ik verdien natuurlijk, vooral ook de humor die mij door de dagen sleepte.

Nu lijkt het einde in zicht, de verbouwing op de derde is zo goed als klaar en wij mogen daar volgende week onze eigen bureaus weer opzoeken. Er schijnen wat meer wanden geplaatst te zijn dus ik heb goede hoop voor een toename van concentratie en focus op mijn eigen werkzaamheden. Daarnaast mag ik sowieso niet klagen, ik kreeg zomaar een bureau aan het raam en er werden niet eens lootjes om getrokken. Ik zie er naar uit om daar de komende jaren heerlijk weg te kunnen dromen bij het naar buiten staren - tussen het werken door natuurlijk.
Al denk ik dat ik af en toe ook even stop op de tweede, om mijn dagelijkse portie poep- en piesgrappen mee te pikken.









Reacties (4)

Gister was het Open Huizendag en de deur van Huize H stond dan ook wagenwijd open. Het appartement net een paar dagen op de huizenmarkt dus zo’n Open Huizendag pik je dan even mee natuurlijk.

De avond ervoor was de oude kater Murphy niet naar me toegekomen toen ik thuiskwam. Nadat ik de woonkamer binnenkwam, zag ik dat er iets mis was. Hij strompelde op me af, z’n achterlijfje leek wel half verlamd. Vervolgens wilde hij op de stoel springen maar dat mislukte en hij stortte direct ter aarde. Ikzelf stortte ter plekke ook zowat ter aarde. Het idee dat de oude kater mij ooit zal gaan verlaten is al veel, laat staan dat dat ooit echt staat te gebeuren. Ik wikkelde hem in zijn dekentje en reed met hem tegen me aangedrukt als een speer naar de dierenarts. Daar werd hij onderworpen aan allerlei tests, bloed afgenomen en kreeg een hoop vocht toegediend. Nadat ik de spaarpot had achtergelaten nam ik Murphy weer mee naar huis, nog altijd slap in z’n dekentje.
Het was nogal onduidelijk wat er nou mis was en in mijn bezorgdheid deed ik dan ook geen oog dicht die nacht, iedere keer gluurde ik even onder het dekentje of hij nog ademhaalde.

De volgende ochtend zat er iets meer leven in de oude kater maar hij gedroeg zich nog wel enigszins als slappe vaatdoek. Gelukkig had ik even geen tijd meer om te tobben, ik moest de douche nog een last minute scrobbeurt geven, nog even met de stofzuiger door het huis hollen en daarna nog éven naar de super voor koffie, koek en paaseieren voor al die Open Huizenkijkers. Waarvan ik wel verwachtte dat die in rijen van tien opgesteld stonden natuurlijk.

Om 11.00 uur ging de Open Huizendag van start en om 2 vóór liet ik nog even een fles olijfolie uiteenspatten op de keukenvloer. Het stoffer en blik had ik ergens netjes opgeborgen en de stofzuiger had ik bij gebrek aan opbergkast even in de auto geparkeerd. Op dat moment was het tijd om de papieren zak aan de mond te zetten. Nadat ik mezelf weer bijeengeraapt had en de olijfolie en met glas van de keukenvloer gedweild, was het tijd voor het wachten.
Tussen het wachten door nam ik zelf maar een bakkie en zo af en toe een paaseitje uit het schaaltje ... Na een kleine twee uur zat ik te knikkebollen boven een haf leeg schaaltje paaseitjes toen de bel ging. Kijkers! Twee dames kwamen enthousiast binnen, ik voelde spontaan de makelaar in mij bovenkomen en leidde ze rond alsof het een villa betrof. Toen ze de koffie accepteerde en ik ze de overgebleven eitjes aanbood werd het nog gezellig ook.
Nadat ze vertrokken waren dacht ik dat dit het geweest was qua aanloop maar even later ging de bel weer. Een man wilde even rondkijken en net toen ik hem de grand tour wilde geven ging de bel nog een keer, daar stond een wat ouder stel, die graag even even rondkeken zonder mij erbij, ook prima. En terwijl ik m’n aandacht weer op de man wilde storten ging de bel nog een keer. Een dame wilde ook even rondkijken. Al met al viel de aanloop me niet tegen.

Nadat iedereen vertrokken was, trok ik snel m’n oude sweater aan, zocht de oude kater op onder z’n dekentje en knuffelde hem tot ik weer een harige trui had. Hij was nog lang niet de oude maar zag er wel weer iets kwieker uit gelukkig.

Wat een dag, ik was kapot! Maar ik mocht nog een avond en nacht op de kinderen van m’n zus passen, aangezien zij met manlief een nachtje weg had gepland. Een ding was zeker, de kinderen moesten na Sesamstraat naar bed en ik ging met ze mee.

Reacties (6)

Een half jaar geleden liet ik een aannemer langskomen. Ik vond het hoog tijd om in Huize H serieus wat klussen aan te pakken, wilde ik hier nog veel langer blijven wonen. Na 17 jaar en een paar maanden was Huize H eraan toe om versie 2.0 te worden.

De aannemer liep eens een rondje, maakte wat aantekeningen en plofte met een diepe zucht naast me op de bank. Buiten die nieuwe keuken en badkamer noemde hij nog eens tig dingen op die hij zou willen veranderen aan mijn huis, dingen waar ik me tot dan toe nooit aan gestoord had. De aannemer vertrok en liet mij achter met meer vragen dan ik gesteld had. Een paar weken na zijn eerste bezoek kwam hij terug en liet mij weten wat die klus zou gaan kosten, als hij het zou gaan verbouwen. Het bedrag dat hij noemde daar zou ik een extra hypotheek voor aan moeten vragen.
Daarnaast, zei hij, zou het niet verstandiger zijn om te gaan verhuizen? Dit is een prima huis voor een jong stel bijvoorbeeld zei hij, die kunnen er zo in.De aannemer had gesproken en ik zat met een dilemma.Vervolgens keek ik zo eens wat op Funda, reed wat rondjes en gluurde in het donker naar binnen bij te koop staande huizen.
Een paar maanden en een hoop voor- en nadelenlijstjes verder, was ik eruit. Het is tijd voor een nieuwe stap! Huize H gaat in de verkoop.

De keuze was gemaakt en dat was dat, dacht ik. Alleen bleek dat er toch wel wat meer moest gebeuren, voordat zo’n huis in de verkoop kon gaan. Ik had daar geen weet van joh. Hoorde wel eens mensen over dat ze zo druk waren met hun huis in de verkoop zetten en ik dacht altijd ‘druk?’ hoezo, dat doet de makelaar toch? Sloeg ik me daar toch even een paar stappen over zeg.

Ik moest Huize H nog éven verkoopklaar maken. Direct liet ik mijn favoriete klusser komen die wat klussen wegwerkte. Hij hing een lamp boven m’n eettafel, nadat ik járen m’n diner bij kaarslicht at. Hij zorgde dat m’n balkondeur niet meer klemde, repareerde wat in de badkamer en meer van zulks. En ik werd me daar toch blij van zeg! Had ik járen eerder moeten aanpakken.

De glazenwasser van de buurman wilde bij mij ook wel wat lappen, hij lapte in een half uurtje de ramen waar ik zelf zomaar een halve dag druk mee had kunnen zijn. Er ontstond me daar toch ineens een uitzicht!

M’n vader kwam spontaan met verf, rollers en kwasten om de slaap- en badkamer te voorzien van RAL 9010. Terwijl hij net z’n eigen huis had laten schilderen door de winterschilder. Moeders holde met emmers sop en poetsdoeken achter hem aan en voordat ik het wist was de boel overgenomen door de familie H. Op een goede manier!

Zelf deed ik heus ook nog het een en ander, ruimde kasten leeg en haalde ze uit elkaar. Nam afscheid van dingen die ik veel te lang had bewaard. Liep wat vertraging op vanwege dagboeken die ik dan toch weer even inkeek, kwam stapels TDK bandjes tegen inclusief eentje uit de zomer van 1987 – dwaalde weer af naar vakantieliefdes van weleer – maar maakte uiteindelijk tóch keuzes en gooide het meeste weg. Al bewaarde ik dat ene TDK bandje uit ’87 wel bij de dagboeken. Langzaam werd Huize H leger en opgeruimder oftewel: verkoopklaar. Ik keek zo eens rond en kreeg bijna spijt van mijn keuze weg te willen.

Daarna hing ik het ‘Te Koop’ bord op de gevel. En toen moest ik ineens toch even slikken.

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl