Laatste artikelen

Het nieuwe Chinese jaar heet het jaar van de Geit, of de schaap, als het beestje maar een naam heeft maakt het de Chinezen niet zoveel uit welke. Dit Chinese Nieuwjaar loopt van 19 februari 2015 t/m 7 februari 2016. Nieuw jaar, nieuwe ronden … Voor diegene die nu al gefaald hebben in de uitvoer van hun goede voornemens; grijp deze nieuwe kans! Deze boodschap richt ik niet in de laatste plaats tot mijzelf natuurlijk. 

Wat is er nieuw in het Jaar van de Geit
Het Jaar van het Paard 2014 had snel bewegende energie in zich en veel meer vuur-energie dan vorige jaren. De focus van dat jaar had te maken met beweging, reizen in nieuw territorium, en een intens verlangen om vrij te zijn van vroegere beperkingen. Dit zet zich verder in het Jaar van de Geit, maar met een andere onderliggende energie. Geiten bewegen zich net als paarden, maar op een rustiger en voorzichtiger manier. De Geit draagt een meer vrouwelijke energie – artistiek, creatief en samenwerkend. Geiten zijn genereuzer en bereid om compromissen te sluiten om te geraken waar ze moeten geraken. Dit zijn positieve kwaliteiten voor de individuele geit, maar ook voor de kudde. Over het algemeen helpen geiten elkaar graag, en daarom is er een energie van generositeit en overvloed. Stel je voor hoe dit zich zou kunnen vertalen in je eigen persoonlijk leven, en voor de maatschappij als geheel!

In het algemeen zullen de energieën van 2015 op de planeet nog diepere levels van in vraag stellen dan vroeger op gang brengen. De mensheid kijkt dieper naar zichzelf, maar het gebeurt ook omdat het nu de tijd ervoor is. 

En dan mijn persoonlijke voorspelling, althans die van de Rat, want zo noemen de Chinezen mij:

Het is een harmonisch jaar, waarin samenwerking en consensus centraal staan. Succes is mede afhankelijk van de mate waarin men de medewerking van anderen krijgt en in staat is met hen te communiceren. Ratten hebben ook in dit opzicht hun karakter mee, want ze zijn sociaal gericht, in wezen extravert en gemakkelijk in de omgang. Er zijn echter een aantal factoren die het succes van de Ratten in de weg kunnen staan. Zo heeft hun brede interesse en vindingrijkheid ook een keerzijde, namelijk de neiging om zich in van alles en nog wat te verliezen. Het komt dan ook geregeld voor dat datgene waarmee ze enthousiast zijn begonnen niet af wordt gemaakt.
Tot zover een tegenstrijdig verhaal, word ik eerst helemaal blij van het idee dat het allemaal reuze harmonisch en succesvol voor me gaat worden dit nieuwe jaar, blijkt uiteindelijk dat ik dat waarschijnlijk zelf zal verpesten.


De Rat moet dit jaar zijn best doen zich te focussen op één of een beperkt aantal zaken om hun zelfvertrouwen wat op te vijzelen. Dit laatste kan al het resultaat zijn van zich concentreren op een specifieke taak. Ronden zij deze succesvol af, dan zal dit hen vanzelf sterken in hun geloof in het eigen kunnen.
Goede tip van de Chinezen: Focussen! Ik focus, wij focussen! Als jullie allemaal even mee focussen, dan is dat dubbel focus en dan kom ik er wel.


Alleenstaande Ratten maken dit jaar een goede kans om een relatie te krijgen, want het staat mede in het teken van de liefde.
Een goede kans? Het afgelopen jaar werd mij ‘Passie en romantiek’ voorspeld door de Chinezen en wat kreeg ik? ……. Precies! Passie en romantiek my ass.


Ook financieel gaat het de Ratten goed, door de combinatie van hun zuinigheid en een voortschrijdend economisch herstel. Ze moeten dan wel wat minder goedgelovig zijn.
Je zult begrijpen dat ik per direct minder goedgelovig word en ik mijn geld niet bij de plaatselijke Chinees uit zal geven dit jaar. Dat zal ze leren, met hun voorspellingen. De Chinezen!










Reacties (2)

Op het moment dat jij jouw grootste hit had, was ik een puberende 15 jarige. Mijn zus kocht jouw lp’s en als ze niet thuis was draaide ik ze stiekem op haar platenspeler, waarna ik voor de spiegel met borstel in mijn hand meezong en deed alsof ik jouw was. Ik was de allerbeste Whitney sing-a-like. Helaas was ik rood met sproeten en danste ik meer als Pipi Langkous op Acid dan dat ik jouw moves had, anders was  ik destijds ongetwijfeld gescout door Henny Huisman. Tot zover mijn zangcarrière.

Toen jij uit volle borst ‘The Greatest Love of All’  zong, over The Children, die de future hadden, kon je niet weten dat de toekomst van jouw eigen kind er niet zo rooskleurig uit zou zien. Op dat moment had jij de vader van je kind nog niet eens ontmoet.
Helaas liet ook jij je verleiden en ging je met foute mannen én drugs in zee. Persoonlijk was ik daar na m’n pubertijd wel klaar mee, maar ik vermoed dat jij er op dat moment al te ver in zat om ermee te stoppen.
Dat jij verliefd werd op Bobby Brown was niet zo’n slimme zet, het enige goede dat daar voor jou uitkwam was jullie dochter Bobbi. Nadat je eindelijk van hem af was, had je buiten zijn kind ook nog een drugsverslaving aan hem overgehouden.

Soms miste ik de Whitney die je was toen ik 15 was. De Whitney die nummers zong waar ik door kon janken tijdens momenten van liefdesverdriet of nummers waar ik op kon dansen als ik weer verliefd werd.

De laatste keer dat jij op een podium stond, leek er weinig over van de zangeres die jij ooit was. Graatmager en wankelend verliet jij het podium na een miserabele performance. Kort daarna nam jij, hoogstwaarschijnlijk per ongeluk, een overdosis drugs en verdronk je in een hotelbad.

Nou zou je denken dat er aan dit hele verhaal één groot ‘Don’t try this at home, Children’ kleeft. Maar net als jij destijds, kon jouw dochter de realiteit ook niet aan. Al het geld dat jij bij elkaar zong kon haar ook niet gelukkig maken. Zij koos voor een zelfde einde aan haar leven als jij destijds. Of toch niet?

De geruchtenstroom is aardig op gang gekomen. Dochter Bobbi is destijds aan de verkering geraakt met jullie aangenomen zoon Nick. Inmiddels verdenkt jouw ex Bobby Nick van medeplichtigheid of er zelfs van dat Bobbi jr. zelf helemaal nooit een bad had willen nemen, laat staan drugs. De familie van Bobby ging tijdens al die commotie nog even met elkaar op de vuist en Nick mag ‘zijn’ Bobbi in het ziekenhuis niet eens meer zien.
Een verhaallijn waar de schrijvers van de Bold & The Beautiful een moord voor hadden willen doen. Ongelukkige woordspeling mijnerzijds.

Maar lieve Whitney, ik ga er vanuit dat je na je dood alles goed in de gaten kunt houden, vanaf gene zijde. Waarmee ik maar wil zeggen dat jij de enige bent die weet wie er schuldig is aan dit hele verhaal. En jouw Bobbi kun je ongetwijfeld snel weer in je armen sluiten.

Met mijn zangcarrière is het helaas niet verder gekomen dan de badkamer en ik zing dan ook nog altijd onder de douche. Jouw repertoire komt daar nog regelmatig voorbij. Nog een geluk dat ik geen bad heb zeg.












Reacties (1)

Voor het geval u denkt dat ik de deur niet meer uitkom, vanwege het ontbreken aan spannende verhalen hier, onderstaand een korte update van een paar tripjes in één stukje.

Laatst toog ik, met een aantal van de ZA1-groep van de Academie, een avondje naar het huis van één van de ZA1 stuudjes. Daar waren wij uitgenodigd voor een zogenoemd BYO – Bring Your Own – diner. Overigens, bij de vraag of ik iets zelfgemaakts qua eten wil meebrengen, raak ik over het algemeen direct in paniek. De gedachte eraan om anderen te confronteren met mijn kookkunsten (of het niet aanwezig zijn daarvan) zorgen ervoor dat ik eerst een kwartier in een papieren zak moet ademen om niet direct ter aarde te storten. In dit specifieke geval begreep ik dat alles geoorloofd was, voor wat betreft het BYO gedeelte. Kon ik in ieder geval aankomen met de enige tweegerechten die ik wel durf te serveren.

Na een dagje masseren was het tijd voor een avondje filosoferen. Voorafgaand aan het BYO- feestje moesten wij wel eerst een wandeltocht door het Utrechtse maken, alwaar ik mij een toerist in eigen land voelde. Wij kwamen langs winkels waarvan ik geen weet had dat die in Nederland ook bestonden, een mooie mix van culturen was terug te vinden in de winkels van het Utrechtse Lombok. Eenmaal bij het stuudje dat haar huis ter beschikking stelde thuis aangekomen, namen wij de keuken over om daar ons zelfgemaakte gerecht op te warmen of ter plekke nog even te maken.

Met terugwerkende kracht vond ik het jammer dat ik nooit zelf in een studentenhuis woonde, want wat een gezelligheid met zo velen aan tafel en dat al die verschillende hapjes samen prima één grote maaltijd vormden. Bij studentenhuis dacht ik altijd aan kots in de spoelbak, koelkasten waar Rob Geus niet vrolijk van zou worden en ketsende stelletjes onder de gezamenlijke douche.

Er werd gesproken over spontaan ontstane verliefdheden, over geestverruimende middelen al dan niet om te ontdekken wat ‘je echte ik’ van binnen wil en natuurlijk over de opleiding en hoe fijn het wel niet was dat wij elkaar hadden leren kennen aldaar. Op het moment dat het filosoferen echt lekker op gang kwam, bleek het alweer tijd om ons op een drafje richting trein te begeven, om zo niet een laatste trein te missen. Al met al, dat was een bijzonder geslaagde avond die beslist vaker zou mogen plaatsvinden met datzelfde gezelschap wat mij betreft.

Afgelopen weekend vond het Nieuwjaarsfeest van kantoor plaats in Amsterdam, op een boot. Nou denk je bij boot natuurlijk water, picknicken en zwemmen waarschijnlijk maar niets van dat al. De boot gedroeg zich als een Diva, en heette ook zo.

Er werd getoast met bubbels op het nieuwe jaar, op onszelf omdat we zo ons best hadden gedaan het afgelopen jaar en er werden Awards uitgereikt aan collega’s voor Rookie’s en voor een Outstanding Performance. Bij dat laatste denkt u ongetwijfeld dat ik deze in ontvangst mocht nemen. Ja, ik begrijp zelf ook niet hoe het kan maar ik mocht deze ook dit jaar niet in ontvangst nemen. Dat mocht de pret verder niet drukken. Het was leuk om te zien of de partners van collega’s bij ze pasten en ik sprak weer eens collega’s die ik niet zo vaak zie.
Verder was er een vrouwelijke DJ, altijd goed natuurlijk en een saxofonist die gezellig mee stond te spelen. Ik waagde nog een dansje maar zoals dat gaat op bedrijfsfeestjes, op een gegeven moment komen er altijd collega’s voorbij die nét teveel op hebben, die je meesleuren met hun wilde dansmoves en voordat je het weet denkt de baas dat je zelf ook een slokkie teveel op hebt. Voor die tijd ben ik van boord gesprongen, zodat ik die maandag weer met goed fatsoen de kantoortuin binnen kon wandelen.

En zo vliegt januari ook weer voorbij. Wat mij betreft een goede nieuwe traditie rijker en nog 11 maanden over om de baas te laten zien dat ik ook heus Outstanding Perform. Of dat op de werkvloer is, daar zijn de meningen over verdeeld vermoed ik.










Reacties (1)

Er zijn nogal wat nare dingen gaande en dan heb ik het niet alleen over dingen in de wereld maar ook in mijn inner circle. Trouwens, over Inner Circle gesproken, ik kreeg daar laatst een uitnodiging voor – het blijkt iets met singles op het Web waar ik op zoek kan naar gelijkgestemden. Ik ga me daar binnenkort eens in verdiepen denk ik, maar daarover later meer mensen.
Soms is het gewoon even nodig om je af te sluiten van nare dingen en het even lekker over volledig onbelangrijke zaken te hebben hier. Alhoewel, onbelangrijk. Voor mij en de meeste vrouwen die ik ken zijn dit eigenlijk héél belangrijke zaken. Wat zeg ik; naast eten, drinken en een dak boven ons hoofd komt het aanschaffen van een nieuw paar laarzen toch zeker in de buurt van een van de eerste levensbehoeften van de vrouw.


Ik kocht een maand of wat geleden m’n laatste paar nieuwe laarzen. Zwart leer, met een simpel riempje en een hoge hak. Zakelijk goed te dragen en ook sexy onder een goede jeans. Eigenlijk ook een prima paar laarzen voor onder een jurkje, al ben ik niet zo’n jurkjes type. Hoewel, met een maillot én een goed paar laarzen durf ik best in een jurkje. En zo komen we weer uit bij het probleem, een goed paar laarzen. Ik ben hard toe aan een nieuw paar. Kijk in m’n kast en vind daar verschillende soorten laarzen, van cowboy- en andere laarzen met stiksels, verschillende suede laarzen tot nette leren laarzen. Maar ik wil nieuwe! En wel nu!

Tijdens vrije momenten holde ik al binnen bij verschillende winkels maar ik kwam hét perfecte paar nog niet tegen. Paste zo eens wat, maar het was het allemaal nét niet. Zwichtte bijna voor een paar, omdat de drang naar nieuwe zo sterk was dat ik gewoon met zo’n grote tas met een doos laarzen naar huis wilde lopen. Maar was toch trots op mezelf dat ik niet de zoveelste miskoop deed, om het jaren later nog de ongeopende doos onderin de kast tegen te komen. Nee, de aanschaf van de perfecte laars luistert nogal nauw. Het dragen van een laars is als een goede of slechte haardag, het kan je dag maken of breken als je de juiste óf net niet de juiste laars aan hebt voor de gelegenheid. Je begrijpt, het leven van de vrouw die van een laarzen houdt is niet altijd een Punica Oase.

Ondanks dat ik nog niet tegen de perfecte laars aanliep in een winkel, ben ik niet van plan via het Web te gaan shoppen. Zo kocht ik laatst via een Webshop een New Balance sneaker waarvan ik dacht dat dat de perfecte sneaker was. Overal uitverkocht en toch nog op het Web te vinden, het leek mijn lucky day. Het meisje dat de sneaker aanhad op de webshop, had waarschijnlijk maatje 35 of kleiner, want aan mijn maat 39 hadden de sneakers de omvang van een paar klompen waarmee je boer Theo rustig tussen de koeien ziet rondstappen. Mocht iemand op zoek zijn naar een New Balance sneaker, ik heb dus nog een ongedragen paar liggen voor een zacht prijsje ..

Het is hoog tijd dat ik tegen de perfecte laars aanloop, want ik heb wel weer behoefte om te huppelen. Het is namelijk al een poosje geleden dat ik mij huppelend verplaatste. Want huppelen doe ik niet zomaar. Daarvoor ben ik óf heimelijk verliefd óf ik loop op een nieuw paar laarzen.


Voordat ik de perfecte laars heb gevonden moet ik mij misschien toch vast aanmelden bij de Inner Circle, wie weet loop ik daar iemand tegen het lijf waarvan ik weer zin krijg om te huppelen.







Reacties (1)

Het goede-voornemens-principe heeft niet iedereen helemaal goed begrepen als je het mij vraagt. De terroristen onder ons missen in ieder geval het ‘goede’ uit de voornemens. En ik vind daar wat van, net als velen met mij. Het maakt mij boos, sterker ik werd kotsmisselijk na het horen van het nieuws van de aanslag op Charlie Hebdo. In gedachten kots ik op de zieke geesten die dit veroorzaakt hebben. Ware het niet dat ik zelf wél goede voornemens heb natuurlijk. En een daarvan is behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden. Alhoewel, dat is geen voornemen, dat gaat bij mij vanzelf.

Persvrijheid is een mooi woord maar zodra er een uzi op je wordt gericht heb je er verdomde weinig aan dat het is opgenomen in de Van Dale. Goddank kunnen of willen de mensen met een gezond brein niet begrijpen hoe de zieke geest werkt.

En terwijl Europa stil staat bij de terreurdaad die in Parijs plaatsvond, worden in Nigeria meer dan honderd mensen gedood door een andere terreurgroep. Het artikel in de krant is zo klein dat ik er bijna overheen lees.

Wereldvrede is zo’n woord dat je alleen nog tijdens een missverkiezing hoort.
Was ik maar een Miss, met een geweldig lijf en niet zo’n hoog IQ, dan had ik misschien nog geloofd in wereldvrede. Maar aangezien ik geen Miss ben, kan ik het niet helpen te denken dat het in de wereld behoorlijk Mis is.


Reacties

Al denk ik dat je beter vooruit kunt kijken dan terug, vind ik ook dat ik op de valreep van 2014 nog best even terug mag kijken naar wat dit jaar mij bracht.

In het begin van het jaar ben ik met behulp van mijn personal train(st)er aan bootcamp training begonnen. Als het even kon togen wij twee keer in de week richting bos en hei, waar zij mij overheen joeg in een tempo dat ik tot dan toe niet van mijzelf gewend was. Zag ik in het begin nog als een berg op tegen al die inspanning, na een poosje begon ik er zelfs naar uit te zien. Dieptepunt van mijn sportieve uitspatting was de val op m’n stuitje. Hoogtepunt daarentegen was de Ladies Run die ik met gemak uitliep. Als je het mij een jaar geleden had verteld had ik het zelf niet geloofd maar het mooiste is dat ik nog steeds achter haar aan door het bos hol. Daarnaast sta ik ook nog wekelijks op het voetbalveld dus kan ik wel concluderen dat ik het afgelopen jaar in beweging was.

In januari startte ik op Holos, de Academie voor Massage Therapie, waar ik op de zaterdagen les volgde. Het was pittig om naast m’n werk een studie te doen. Maar ook bijzonder fijn, om daar met een lieve groep mensen te mogen leren en masseren. Daarnaast heb ik er ook nogal wat doorgemaakt in het kader van persoonlijke ontwikkeling. Zo kwam ik onder meer tot de ontdekking dat de faalangst waar ik vroeger last van had nog steeds heel erg in mijn lijf aanwezig is, dat ik nog een lange weg te gaan heb, in het kader van mezelf lief vinden en meer van zulks. Goeie dingen dus, om te ontdekken waar nog aan gewerkt mag worden, de komende tijd. Nog een maand of vijf te gaan in 2015 en dan kan ik ‘Holos Masseur worden’ ook van m’n lijstje strepen. En mocht ik het diploma niet halen vanwege m’n faalangst, dan weet ik in ieder geval dat ik de kennis wel heb en dat is zeker ook wat waard. Al droom ik stiekem wel van het diploma in een lijstje.

Nadat ik in het voorjaar mijn hart openstelde voor een man die achteraf gezien dat niet deed voor mij, was ik even klaar met mannen. Het deed mij blijkbaar meer dan ik dacht en ik besloot de deur dan ook maar even dicht te houden voor De Man. En dat was op zich maar goed ook, ik had namelijk ook echt niet geweten waar ik de tijd vandaan had moeten halen om nog een man te entertainen.

En er gebeurde nog zoveel meer het afgelopen jaar. Ik voelde mij verdrietig, om het verdriet en de pijn die ik een ander zag hebben. Voelde mij machteloos omdat er zo weinig of eigenlijk niets was dat ik kon doen om dat te verhelpen.

Daarnaast was ik ook zo met mezelf bezig. Ging door een groeiproces waardoor ik eerst door een diep dal heen moest. Er waren momenten dat ik het niet meer zag zitten en het liefst weken onder m’n dekbed had willen bivakkeren maar ik deed dat niet. Had ergens toch de angst eenzaam en alleen met een paar katten in een vervuild huis te eindigen. Gaf me wel over aan onbedaarlijke huilbuien maar toen die voorbij waren, stapte ik weer naar buiten en voelde de zon mijn wangen weer verwarmen.

Ik kwam tot het besef dat ik mijn hoop op en verlangen naar een kindje van mezelf echt moet omzetten in accepteren dat het is zoals het is en het Universum blijkbaar iets anders voor mij in petto heeft. De zoektocht naar mijn bestemming is in volle gang. In de tussentijd stort ik m’n moedergevoelens maar op de oude kater en de dikke poes.

Maakte verandering mee in vriendschappen. En merkte dat ik eigenlijk te lang had vastgehouden aan het gevoel dat dingen altijd zo moeten blijven als ze waren. En nu ik dat losliet, er ook weer nieuwe vriendschappen ontstonden. Of juist verdieping in contact kwam waarvan ik tot dan toe had gedacht dat het alleen oppervlakkig was.

Al stond ik voor mijn gevoel zo stil het afgelopen jaar, toch bleek het tegendeel waar. Ik was in beweging. En al kwam ik dan niet direct daar uit waar ik had willen zijn, ik ging toch vooruit.

En dan is het nu hoog tijd om uit te kijken naar de mooie dingen die 2015 te bieden heeft. Ik heb er in ieder geval zin in!

Voor 2015 wens ik jou een mooie wandeling, op jouw pad. Waarin je de keuzes zal maken waarvan jouw hart een sprongetje maakt. En vergeet vooral niet te genieten, van dat wat je op je pad tegenkomt.













Reacties (3)

Moeders belde mij op om te vragen of ik mee wilde naar de kerk. Ik verslikte mij zowat in mijn Chardonnay toen haar vraag tot mij doordrong. Ze weet namelijk dat ik nou niet bepaald een kerkganger ben. Of het de naderende kerst was, de gedachte aan vrede op aarde of naastenliefde waardoor ik toch besloot mee te gaan, ik weet het niet maar ik ging. In ieder geval wel nadat moeders mij verzekerd had dat er niet zou worden gepreekt, maar het een avond vol gezang in het kader van Kerstmis betrof.

Op de avond zelf voelde ik toch enige schroom om de kerk binnen te stappen. Wie was ik, als heiden zijnde, om daar te willen zijn. Maar aan de andere kant wist ik dat iedereen welkom is in het huis van God dus, zij het schoorvoetend, stapte ik de kerk toch maar binnen.

Ietwat vroeg, het koor en de muzikanten waren nog aan het repeteren, zochten wij een plekje. Als het aan mij lag zou ik op de laatste bank plaatsnemen maar moeders wilde meer naar voren. Ik had rustig de tijd om de kerk eens goed te bekijken, nu wij zo vroeg waren. Het was toch een bijzonder mooi gebouw. De kerststal voorin, gaf ook wel wat speciaals.

De kerstzang avond bleek een meezing festijn, een ware sing-a-long. Ik was daar in het geheel niet voorbereid, maar besloot toch m’n beste zangstem op te zetten. En terwijl de hele kerstmis sing-a-long aan de gang was, keek ik eens naar mijn moeder. Stralend zat ze daar uit volle borst mee te zingen.
En ineens besefte ik dat mijn moeder vroeger met haar ouders en zeven (!) broertjes en zusjes iedere zondag naar deze kerk ging, dat mijn ouders in deze kerk getrouwd zijn, mijn zus en ik als baby ook in deze kerk gedoopt zijn.
Een gevoel van dankbaarheid kwam in mij naar boven. Jezus, dat het zover moest komen dat ik in de kerk tot bezinning kwam. Een melancholische bui overviel mij ter plekke. Dat ik mij daar ineens ontzettend dankbaar voelde dat ik daar met m’n moeder mocht zitten.

En terwijl we elkaar aankeken kregen we vervolgens nog bijna de slappe lach, vanwege het feit dat we uit volle borst mee galmden daar in die kerk. Al ben ik dan niet bekeerd, ik heb er toch van genoten. En het kerstgevoel kwam spontaan tot mij.

Ik hoop dat jij het kerstgevoel inmiddels ook gevonden hebt, waar dan ook. Fijne Kerstdagen!









Reacties (1)

Het appartement van mijn buren stond al jaren te koop. Het te koop bord aan de gevel had door de tijd de kleur van de muur van het huis overgenomen, zodat het niet meer opviel dat het er hing. Als ik de buren tegenkwam vroeg ik regelmatig of er nog kijkers waren geweest en dat was in al die jaren maar één keer het geval geweest.  

Op een dag klampten de buren mij aan met goed nieuws. Het huis was verkocht aan die ene kijker. De buren waren zichtbaar opgelucht en zaten vol verhalen over hun nieuwe huis. Ik was daarentegen maar in één ding geïnteresseerd. Wie kwam daar te wonen?. Want deze twee brave burgers, dat waren al die jaren prima buren geweest. Voor 08.00 uur vertrokken ze richting werk en ’s avonds om 21.30 uur ging het licht standaard uit.

Er komt een man wonen, hij noemt zichzelf Kees maar officieel heet hij Hugo aldus de buren. Apart. Het betrof in ieder geval een manspersoon in mijn leeftijdscategorie. Dat bood wellicht interessante mogelijkheden voor de toekomst. Als het zou klikken tussen Kees danwel Hugo dan zou ik misschien wel een muurtje door kunnen breken en wellicht leefden wij dan nog lang en gelukkig.

Van de een op de andere dag waren de buurtjes ze vertrokken. Ik had geen verhuiswagen gezien en ze ook niet uitgezwaaid. Met stille trom, precies zoals ze zich al die tijd als perfecte buren hadden gedragen.
De lamellen die zij ooit van de vorige bewoner hadden overgenomen, hingen er nog. Ik ging er vanuit dat ik binnenkort in ieder geval niet meer tegen de lelijke lamellen aan hoefde te kijken.

Toen ik de volgende dag thuiskwam, leek appartement alweer bewoond. Tussen de lamellen op de vensterbank stonden veel, heel veel hele kleine poppetjes. Hobbit achtige of het volledige volk van Laaf in miniatuur, daar wil ik vanaf zijn, ik ben al een poosje uit de poppenhoek.
Ik probeerde een glimp op te vangen van de nieuwe buurman, maar die hield zich verdacht schuil. Waarna ik visioenen van een man die met poppen speelt op m’n netvlies kreeg.
In de dagen erna zag ik af en toe een glimp van een man in een wit ‘t-shirt. Iedere keer als ik naar bij hem naar binnen wilde kijken zag ik dat hij zich schuilhield achter de lamellen.

Ik krijg nog niet echt een warm gevoel bij de nieuwe buurman, Hugo alias Kees. Nee ik heb het uitbreken van de tussenmuur voorlopig toch maar even op de lange baan geschoven.

Reacties (1)

Ik had verkering met Patrick Lodiers. Al was het een bijzonder prille verkering, hij was al wel heel erg gek op mij. Logisch natuurlijk. Patrick nam mij overal mee naartoe. Naar zijn werk en ook naar feestjes van zijn werk. Op de feestjes stond ik erbij alsof ik al jaren aan zijn zijde stond. Hij liet mij ook rustig af en toe alleen op de feestjes waar ik niemand kende maar ik vermaakte mij evengoed prima Ik was bijzonder makkelijk in de omgang. Zo’n type die je wel kunt meenemen naar een feestje, dat was ik. En als Patrick dan weer terug kwam begon hij mij direct uitgebreid te zoenen, midden in de feestzaal. Ik schaamde mij nergens voor en zoende er lekker op los, alsof er niemand om ons heen stond. Al snel was overal bekend dat wij heel erg gek op elkaar waren.

Op het moment dat de wekker ging en ik m’n ogen open deed dacht ik ‘Nee!! Deze droom was nog niet af. Dus drukte ik de snoozeknop van m’n wekker in en sloot m’n ogen weer om vervolgens verder te dromen. Patrick en ik leefden nog lang … en toen ging de wekker weer. Waarna ik spontaan een ochtendhumeur kreeg.

Vannacht was ik bij mijn eerste baas en zijn vrouw in huis. Bovenop de kast stond een poppenhoofd ter grootte van een mensenhoofd. De ogen van het poppenhoofd knipperden steeds als ik ernaar keek. Het maakte mij doodsbang. Het hoofd met de ogen kwam alleen tot leven als ik ernaar keek. En ik probeerde te gillen maar er kwam geen geluid uit m’n mond. Ik stond daar met m’n mond opengesperd te wijzen naar het grote poppenhoofd met de knipperende ogen. Mijn eerste baas en zijn vrouw keken eens naar mij en vervolgens richting elkaar, waarna ze met de vingers tegen het hoofd tikten. Alsof ik degene was die hier doordraaide. Maar zij zagen niet dat het poppenhoofd achter hun rug tot leven kwam. Ik holde harder dan mijn benen bij konden houden het huis uit om nooit meer terug te keren.
Toen de wekker ging voelde ik me gebroken.

Ja mensen ik maak wat mee hoor!  Ik leid mij toch een boeiend leven. In ieder geval midden in de nacht. 

Reacties (1)

Voor deze ene keer gaf Mevrouw H toestemming om hier mijn verhaal te doen. Ze is nogal begaan met ons lot. En aangezien wij over het algemeen niet zo goed voor onszelf kunnen opkomen, heft Mevrouw H tijdelijk haar writersblock op om mijn stem te zijn, in deze:

Er was nogal wat ophef over de Pieten. Dat heb ik allemaal aangehoord. Soms schudde ik eens mijn hoofd, maar meestal ging het van m’n ene oor in m’n andere. Er werd gesproken over het hele Sinterklaasfeest, of dat nog wel van deze tijd was. Of de Sint niet te oud was geworden voor dit vak, dat gesleep met die staf en ook die mijter nog op zijn hoofd. Het land was in rep en roer, vervolgens kwamen de Belgen erachter dat die discussie bij hun ook best gevoerd kon worden aangezien zij ook meedoen aan die poppenkast. En zelfs bij CNN waren ze verbaasd over de uitvoer van ons kinderfeest.

Na dat allemaal zo aangehoord te hebben dacht ik ‘ik weet het niet hoor, maar wanneer heeft men het eens over mij?’ Wanneer worden mijn kwaliteiten eens geroemd. Want, laten we eerlijk zijn, dat wat al die andere paarden doen, dat zijn gewoon de dingen die een paard kan. Hard rennen, over een balk springen en soms nog eens aan de teugel, dat kunnen wij paarden van nature.

Wat ik mij dan zoal eens afvraag; ‘heeft men énig idee hoe knap het is wat ík allemaal doe’? Niet? Nou dan zal ik dat eens uit de doeken doen.
Er wordt nogal wat van mij gevraagd zo in deze periode van half november tot en met 5 december. In eerste instantie wordt ik op een boot gezet vanuit het nog redelijk warme Spanje, daar sta ik dan weken in een te krappe stal te wachten totdat de boot de vaste wal bereikt. Mijn spieren stram van het stilstaan. Tegen die tijd dat we aan land kunnen staat de kade vol met hysterisch gillende kinderen en hun ouders. Er komt dan zo’n oude man met pruik en mijter op mijn rug zitten (die nooit paardrijles heeft gehad). We banen ons dan een weg door de menigte, met een aantal van die geschminkte, bepruikte Pieten om ons heen.   

En in de dagen die volgen sturen zij mij dus gewoon het dak op, alsof het niets is. Men heeft geen idee hoe ik het voor elkaar krijg, maar ik loop over de daken. Spring van huis naar huis met die oude man op mijn rug. Maar daar hoor ik daar dus niemand over hé.

Ik zou het zeer op prijs stellen als het volk in 2015 eens een lans voor mij breekt. Op de barricades mensen! Want het is toch niet meer van deze tijd dat een paard, een edele schimmel nog wel, zulke halsbrekende toeren uit moet halen met als dank een uitgedroogde wortel.

Ik doe het nog één avondje zoals al die jaren ervoor, omdat ‘het traditie is’. Maar vanaf volgend jaar verzet ik dus echt geen hoef meer richting dak, als jullie dat maar weten. En dan ga ik er vanuit dat jullie in 2015 op de barricades gaan om te strijden voor mijn lot!

Hoogachtend en met vriendelijke Hinnik!

Americo
Het paard van Sinterklaas

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl