Al denk ik dat je beter vooruit kunt kijken dan terug, vind ik ook dat ik op de valreep van 2014 nog best even terug mag kijken naar wat dit jaar mij bracht.

In het begin van het jaar ben ik met behulp van mijn personal train(st)er aan bootcamp training begonnen. Als het even kon togen wij twee keer in de week richting bos en hei, waar zij mij overheen joeg in een tempo dat ik tot dan toe niet van mijzelf gewend was. Zag ik in het begin nog als een berg op tegen al die inspanning, na een poosje begon ik er zelfs naar uit te zien. Dieptepunt van mijn sportieve uitspatting was de val op m’n stuitje. Hoogtepunt daarentegen was de Ladies Run die ik met gemak uitliep. Als je het mij een jaar geleden had verteld had ik het zelf niet geloofd maar het mooiste is dat ik nog steeds achter haar aan door het bos hol. Daarnaast sta ik ook nog wekelijks op het voetbalveld dus kan ik wel concluderen dat ik het afgelopen jaar in beweging was.

In januari startte ik op Holos, de Academie voor Massage Therapie, waar ik op de zaterdagen les volgde. Het was pittig om naast m’n werk een studie te doen. Maar ook bijzonder fijn, om daar met een lieve groep mensen te mogen leren en masseren. Daarnaast heb ik er ook nogal wat doorgemaakt in het kader van persoonlijke ontwikkeling. Zo kwam ik onder meer tot de ontdekking dat de faalangst waar ik vroeger last van had nog steeds heel erg in mijn lijf aanwezig is, dat ik nog een lange weg te gaan heb, in het kader van mezelf lief vinden en meer van zulks. Goeie dingen dus, om te ontdekken waar nog aan gewerkt mag worden, de komende tijd. Nog een maand of vijf te gaan in 2015 en dan kan ik ‘Holos Masseur worden’ ook van m’n lijstje strepen. En mocht ik het diploma niet halen vanwege m’n faalangst, dan weet ik in ieder geval dat ik de kennis wel heb en dat is zeker ook wat waard. Al droom ik stiekem wel van het diploma in een lijstje.

Nadat ik in het voorjaar mijn hart openstelde voor een man die achteraf gezien dat niet deed voor mij, was ik even klaar met mannen. Het deed mij blijkbaar meer dan ik dacht en ik besloot de deur dan ook maar even dicht te houden voor De Man. En dat was op zich maar goed ook, ik had namelijk ook echt niet geweten waar ik de tijd vandaan had moeten halen om nog een man te entertainen.

En er gebeurde nog zoveel meer het afgelopen jaar. Ik voelde mij verdrietig, om het verdriet en de pijn die ik een ander zag hebben. Voelde mij machteloos omdat er zo weinig of eigenlijk niets was dat ik kon doen om dat te verhelpen.

Daarnaast was ik ook zo met mezelf bezig. Ging door een groeiproces waardoor ik eerst door een diep dal heen moest. Er waren momenten dat ik het niet meer zag zitten en het liefst weken onder m’n dekbed had willen bivakkeren maar ik deed dat niet. Had ergens toch de angst eenzaam en alleen met een paar katten in een vervuild huis te eindigen. Gaf me wel over aan onbedaarlijke huilbuien maar toen die voorbij waren, stapte ik weer naar buiten en voelde de zon mijn wangen weer verwarmen.

Ik kwam tot het besef dat ik mijn hoop op en verlangen naar een kindje van mezelf echt moet omzetten in accepteren dat het is zoals het is en het Universum blijkbaar iets anders voor mij in petto heeft. De zoektocht naar mijn bestemming is in volle gang. In de tussentijd stort ik m’n moedergevoelens maar op de oude kater en de dikke poes.

Maakte verandering mee in vriendschappen. En merkte dat ik eigenlijk te lang had vastgehouden aan het gevoel dat dingen altijd zo moeten blijven als ze waren. En nu ik dat losliet, er ook weer nieuwe vriendschappen ontstonden. Of juist verdieping in contact kwam waarvan ik tot dan toe had gedacht dat het alleen oppervlakkig was.

Al stond ik voor mijn gevoel zo stil het afgelopen jaar, toch bleek het tegendeel waar. Ik was in beweging. En al kwam ik dan niet direct daar uit waar ik had willen zijn, ik ging toch vooruit.

En dan is het nu hoog tijd om uit te kijken naar de mooie dingen die 2015 te bieden heeft. Ik heb er in ieder geval zin in!

Voor 2015 wens ik jou een mooie wandeling, op jouw pad. Waarin je de keuzes zal maken waarvan jouw hart een sprongetje maakt. En vergeet vooral niet te genieten, van dat wat je op je pad tegenkomt.













Reacties (3)

Moeders belde mij op om te vragen of ik mee wilde naar de kerk. Ik verslikte mij zowat in mijn Chardonnay toen haar vraag tot mij doordrong. Ze weet namelijk dat ik nou niet bepaald een kerkganger ben. Of het de naderende kerst was, de gedachte aan vrede op aarde of naastenliefde waardoor ik toch besloot mee te gaan, ik weet het niet maar ik ging. In ieder geval wel nadat moeders mij verzekerd had dat er niet zou worden gepreekt, maar het een avond vol gezang in het kader van Kerstmis betrof.

Op de avond zelf voelde ik toch enige schroom om de kerk binnen te stappen. Wie was ik, als heiden zijnde, om daar te willen zijn. Maar aan de andere kant wist ik dat iedereen welkom is in het huis van God dus, zij het schoorvoetend, stapte ik de kerk toch maar binnen.

Ietwat vroeg, het koor en de muzikanten waren nog aan het repeteren, zochten wij een plekje. Als het aan mij lag zou ik op de laatste bank plaatsnemen maar moeders wilde meer naar voren. Ik had rustig de tijd om de kerk eens goed te bekijken, nu wij zo vroeg waren. Het was toch een bijzonder mooi gebouw. De kerststal voorin, gaf ook wel wat speciaals.

De kerstzang avond bleek een meezing festijn, een ware sing-a-long. Ik was daar in het geheel niet voorbereid, maar besloot toch m’n beste zangstem op te zetten. En terwijl de hele kerstmis sing-a-long aan de gang was, keek ik eens naar mijn moeder. Stralend zat ze daar uit volle borst mee te zingen.
En ineens besefte ik dat mijn moeder vroeger met haar ouders en zeven (!) broertjes en zusjes iedere zondag naar deze kerk ging, dat mijn ouders in deze kerk getrouwd zijn, mijn zus en ik als baby ook in deze kerk gedoopt zijn.
Een gevoel van dankbaarheid kwam in mij naar boven. Jezus, dat het zover moest komen dat ik in de kerk tot bezinning kwam. Een melancholische bui overviel mij ter plekke. Dat ik mij daar ineens ontzettend dankbaar voelde dat ik daar met m’n moeder mocht zitten.

En terwijl we elkaar aankeken kregen we vervolgens nog bijna de slappe lach, vanwege het feit dat we uit volle borst mee galmden daar in die kerk. Al ben ik dan niet bekeerd, ik heb er toch van genoten. En het kerstgevoel kwam spontaan tot mij.

Ik hoop dat jij het kerstgevoel inmiddels ook gevonden hebt, waar dan ook. Fijne Kerstdagen!









Reacties (1)

Hoe groot kan een overgang zijn. Van het WK en alle momenten dat er iets te juichen viel. Het hele land oranje en het samen juichen. Waarna velen teleurgesteld en sommigen zelfs somber waren over het feit dat we de finale niet hadden gehaald. Wat lijkt het lang geleden en wat voelt het nu als onbelangrijk om je daar zo in te verliezen.

Er zijn op dit moment zoveel nare dingen gaande in de wereld, dat van me af te schrijven eigenlijk voelt als verraad. Wie ben ik om er iets over te zeggen of te schrijven. Het hele land is in rouw vanwege de ramp met vlucht MH17 en het maakt mij ook bijzonder verdrietig. Al voelt het bijzonder ongepast om te gaan huilen als iets je persoonlijk niet aangaat. Zoals je dat soms kan overvallen op de begrafenis van iemand die je niet hebt gekend, waar je aanwezig bent ter ondersteuning van een ander die persoonlijk wel veel verdriet van heeft van dat verlies. Alleen als je de overledene zelf niet kent, lijkt het toch zeer ongepast om ook in snikken uit te barsten. Al ben ik dan wel écht verdrietig vanwege de gedachte aan het verdriet van de ander.

En als ik dan ná al het nieuws over MH17 nog blijf kijken naar al het andere nieuws in de wereld, maakt mij dat nog verdrietiger. Buiten dat ik er gewoon echt bijzonder weinig van snap. Waarom mensen elkaar haten vanwege een ander geloof, er onschuldige kinderen, moeders, vaders, opa’s en oma’s worden vermoord. Ik kan er gewoon niet bij, kan gewoon niet begrijpen dat een mens zoveel haat kan voelen dat je een ander mens kunt doden. Wat is je aangedaan dat je zoveel haat kunt voelen?
Nou sta ik zelf bijzonder ver van het geloof af, ik vind het fijn als iemand er iets aan heeft maar persoonlijk zie ik vooral de nare kanten die de verschillende religies in de mensen oproepen. Een ander veroordelen omdat deze een ander geloof aanhangt. Ik herinner mij de woorden ‘God is Liefde’. En als die woorden kloppen dat kan ik alleen maar zeggen dat God het niet zo gewild heeft.

De machteloosheid maakt mij vooral zo verdrietig. En ik weet dat het weinig zin heeft om mij al het leed in de wereld aan te trekken.
Ik besef heel goed dat ik dankbaar mag zijn dat de mensen van wie ik hou gespaard zijn, dat ik dankbaar mag zijn dat mijn wieg hier stond. Dat ik niets kan veranderen aan dat wat er gebeurd is.

Ik wil en zal mijn ogen niet sluiten voor al wat er gaande is in de wereld. Maar voor nu besluit ik toch om even alle media uit te schakelen. Het is mij gewoon te veel.

En dan kijk ik naar de kat, die gewoon lekker loom ligt te genieten van de zon. Hij is wel helemaal in het hier en nu. Hij maakt zich geen zorgen over de ellende in de wereld. Voor hem is er is geen gisteren, geen morgen er is alleen dit moment.
En dan besluit ik maar gewoon eens even naast hem te gaan liggen en kriebel hem wat onder z’n kin. Eens kijken of het mij ook lukt om alleen maar even in het nu te zijn.










Reacties (1)

Nou had ik van tevoren natuurlijk best bedacht dat het volgen van een opleiding op de zaterdagen impact zou hebben op mijn leven. Dat ik naast de opleidingsdag zelf ook nog aardig wat tijd zou moeten uittrekken om te studeren. En ik kan niet anders zeggen dan dat het bijzonder interessant én leuk is, maar ik moet er wel aan wennen. Ik was nooit zo’n studiebol, kon destijds niet wachten tot ik buiten de leerplicht leeftijd viel en ik aan het werk kon. Daarna heb ik zo min mogelijk gestudeerd. Achteraf had ik spijt natuurlijk, vooral toen ik merkte dat ik met een studie wellicht wat verder had gekomen op de carrière-ladder. Maar weer wat later ontdekte ik dat dat niet de ladder was die ik wilde beklimmen en koos ik er toch voor een andere weg in te slaan.

Natuurlijk doe ik door de weeks ook nog iets op kantoor en ook dat houdt mij aardig van de straat. En dan hebben we nog mijn bijzonder sportieve carrière natuurlijk, die ik er tegenwoordig ook nog op na hou. Twee keer in de week volg ik de bootcamp training en daarnaast ga ik een keer in de week naar de voetbal training met meerdere toernooitjes in het vooruitzicht. Ik geloof zelfs dat ik écht niet meer zonder het sporten kan. Ik, die voorheen de driezits niet af te krijgen was, zie er nu naar uit om m’n joggingpak aan te trekken en ook daadwerkelijk te gaan joggen. Ja, ik sta zelf ook versteld hoor! Ik ben er maar druk mee.

Maar buiten dat alles wil ik er toch ook nog wel een enigszins gezellig privéleven op nahouden. En eerst had ik het niet zo door, aangezien ik helemaal in die flow van al die nieuwe activiteiten zat, dat de privé activiteiten er een beetje bij inschoten. Totdat mijn moeder belde en mij zo’n fotolijstje met foto en ‘denk aan mij’ erboven vroeg voor op haar dashboard, omdat ze bijna was vergeten hoe ik eruit zag. Zo lang had ze mij niet gezien. Toen besefte ik ineens dat ik ergens in die volgeplande agenda ook wat ruimte moest reserveren om contact te houden met m’n familie en vrienden. Als ik er na dit studiejaar überhaupt nog een privéleven op na wil houden. Het ergste was dat moeders ook nog eens bloedserieus was, in haar vraag of ik nog eens langskwam, wat maakte dat ik mij wel enigszins schuldig voelde dat ik zelfs m’n ouders verwaarloos op dit moment.

Er zitten te weinig uren in een dag voor de dingen die ik wil doen op dit moment. Het goede nieuws is dát ik van alles wil doen, het is wel eens anders geweest met mij en dan vooral in de ‘winter’-periode. Ik heb de winterslaap ook gewoon overgeslagen dit jaar. Dus wat dat betreft zou ik tegen moeders willen zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken of het wel goed met mij gaat en of ik mezelf wel een beetje vermaak in m’n up. Ik vermaak mij bijzonder goed, ik mis alleen wat extra uren in een dag.

Nu eerst maar even naar Halfords, voor wat  'denk aan mij’ fotolijstjes.


Reacties (1)

Mijn eigen jaaroverzicht valt natuurlijk in het niet bij wat er zoal gebeurde bij de meest besproken BN’ers in 2013, maar ik wil jullie mijn beknopte overzicht toch niet onthouden.

In 2013 begon ik enthousiast met m’n goede voornemens. Een gezonde levensstijl. Ik bleef lekker voetballen en sloot mijzelf ook nog aan bij een dansschool waar ik op de zondagochtenden een poging tot zumbadansen deed. Dat laatste daar heb ik eind van het jaar toch maar weer de brui aan gegeven. Mijn zumba-dans-coördinatie liet veel te wensen over dus ik vermoed dat het de reputatie van de dansschool ook ten goede komt dat ik voortaan thuisblijf op zondagochtend.

In het voorjaar liet ik mij onder handen nemen door een plastisch chirurg en van het resultaat, de zogenoemde ‘open blik’ die ik nu weer heb door de ooglidcorrectie, ben ik zelf zeer tevreden. Ik ben blij dat ik het gedaan heb en begin zelfs Marijke Helwegen enigszins te begrijpen. Ik geloof zeker dat het verslavend zou kunnen werken, met name omdat het natuurlijk bijzonder fijn is als je gezicht wat meer in de plooi zit in plaats van dat er meer plooien in je gezicht zitten. Maar ik blijf erbij dat je niet zomaar moet laten snijden in een gezond lichaam en ik wil toch gewoon op Mevrouw H zelf blijven lijken.

In de zomer logeerde ik voor het eerst een week in Toscane op het vakantie adres van m’n zus en haar gezin en het moet gezegd, dat is mij bijzonder goed bevallen. Ik wil er nou ook niet meteen een traditie van maken maar ik geloof dat ik dat zomaar nog eens zou durven.

Verder heb ik wat dates gehad in 2013. Zodat ik, in ieder geval op saaie verjaardagen, altijd een goed verhaal had. En natuurlijk smullen de bezette vriendinnen ook nog altijd van updates op dat gebied.

Ik accepteerde dat vrienden van vroeger soms simpelweg vrienden van vroeger zijn en dat tijd en andere bezigheden er voor kunnen zorgen dat je ook daarin keuzes maakt. Als je merkt dat er niet zoveel meer is dat je met hen verbindt. En koos ik ervoor om de schaarse vrije tijd meer door te brengen met mensen met wie het nú goed voelt. 

Maar genoeg over het jaar dat achter ons ligt, de mooie herinneringen hou ik in mijn hoofd en verder kijk ik liever vooruit.

Mijn goede voornemens voor 2014 zijn gelijk gebleven aan de goede voornemens waarmee ik iedere maandag weer start: gezonder leven, meer bewegen en minder snoepen.

Komend jaar wil ik alleen niets aan het toeval overlaten. Daarvoor heb ik dit keer wel wat extra hulp ingeschakeld. In de vorm van een vriendin die mijn Personal Bootcamp Trainer zal worden vanaf begin januari. Nou is zij opgeleid op sportgebied en weet ze van wanten, dus ik vrees het ergste, maar vooralsnog heb ik er zin in!

Daarnaast heb ik natuurlijk nog altijd de voetbalcoach waarvan ik altijd nét een tandje harder moet lopen in het veld. Nee, aan de ingeschakelde hulp en mijn inzet zal het niet liggen.

Mijn leukste plannen voor 2014:
In januari start ik met de beroepsopleiding Holos Masseur, een dag in de week (zaterdag) en dat 14 maanden lang. Ik heb daar bijzonder veel zin in, als ik eraan denk maakt m’n hart een sprongetje, ondanks dat het misschien pittig zal zijn naast m’n gewone job. Maar ik ben er van overtuigd dat als je dát doet waar je blij van wordt, je er energie van krijgt.

En net als afgelopen jaar wil ik in 2014 af en toe even stilstaan en beseffen dat ik hier en nu ben. Mijn eigen keuzes durven maken en soms gewoon van de hoge duikplank af springen. Maar bovenal genieten van de kleine dingen die ik soms zo voor lief neem.

Doe als ik doe, wees af en toe in het hier en nu. En maak er iets moois van in 2014!












Reacties (3)

Om mij heen waren mensen ontzettend druk met allerlei voorbereidingen voor Kerstmis. Kinderen hadden Kerstdiners op school, wat de moeders (en heel soms ook de vaders) in elkaar moesten flansen. In de supermarkt werd ik voorbij gesneld door mensen die rondrenden met boodschappenkarren volgeladen, waardoor het leek alsof de hongerwinter in aantocht was. In de rij bij de bakker werd er voorgedrongen alsof het om het laatste brood ging. Madness mensen!

Nou weet ik dat de in aantocht zijnde Kerst best voor een hoop stress kan zorgen. Ik raak soms zelf ook even in paniek van tevoren bij het idee aan cadeautjes kopen en de vraag of ik wel of geen goede outfit heb voor de verschillende vieringen. En nou heb ik geen klagen natuurlijk. Ik hoef niet te zorgen voor kindertjes met perfect gekapte kerstkapsels, gestreken blousjes en ontkreukte jurkjes. Ik hoef geen man te vertellen dat hij die outfit écht niet aankan naar dit Kerstfeestje, ook al is deze oude versleten zijn favo jeans. En ik hoef ook geen zes gangendiner voor te bereiden.

Maar in het kader van vrede op aarde en in de mensen een welbehagen zou ik willen zeggen; al is dat blousje niet gestreken, je kapsel wat verwilderd, ben je het dessert vergeten te kopen en draagt de man zijn favo jeans. Who cares!
En dan nog eens iets; met deze storm hoef je je haar ook niet in model te föhnen hoor, dat doet de wind wel.

Wat ik dus maar wil zeggen is:

Geniet gewoon lekker van het samenzijn, want is dat niet waar het uiteindelijk allemaal om draait? Precies!

Fijne Kerstdagen!






Reacties (1)



Nou weet ik natuurlijk best dat het Herfst is en dat de Winter officieel nog niet is begonnen, maar die vallende blaadjes en dat donker, dat vóelt voor mij al als Winter. En die wintermaanden die eraan zitten te komen, daar zie ik nogal tegenop.

Want als ik even terugkijk op de winters in mijn leven, dan waren dat niet mijn beste tijden. Maar het feit dat iets altijd zo was, wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd zo hoeft te blijven. En ik besef heel goed dat ik de enige ben die daar iets aan kan veranderen; mooi bedacht natuurlijk maar hoe dóe je dat, een vastgeroest patroon in je leven veranderen.
Nou kan ik natuurlijk zeggen dat ik die la met het label ‘Winter-donker-somber’ erop gewoon even op slot doe dit jaar en voor alle jaren die nog mogen komen. Maar als het zó makkelijk was had ik die sleutel natuurlijk vele winters geleden al omgedraaid. 

Voorgaande winters schakelde ik standaard een versnelling terug; standje winterslaap. Dat beviel mij op zich prima, van alles even nét iets minder. Dat werkt voor mij gewoon altijd het beste, een paar maandjes cocoonen. Ik deed altijd dat wat moest, maar daarnaast koos ik ervoor zo min mogelijk te plannen en rol ik mezelf eens lekker op, als een beer in z’n holletje.
En als de winter dan weer op zijn eind was deed ik mijn ogen weer eens voorzichtig open, rekte mij eens goed uit en schudde de dekens van mij af - klaar voor een nieuw voorjaar.
Al ga ik er vanuit dat mijn vrienden inmiddels weten dat die winterslaap mijn survival modus is om de winter door te komen, vind ik het toch een nadeel dat ik mezelf elk voorjaar opnieuw moet introduceren bij ze.

Dus ik heb mezelf toch maar weer eens streng toegesproken, het moet maar eens klaar zijn met dat gesnurk, dit keer ga ik gewoon eens proberen die winterslaap over te slaan!
Ook al doen de winters mijn sproeten verbleken; daarvoor zal ik eens wat vaker naar buiten gaan, het zonlicht opzoeken en als de zon niet schijnt ga ik gewoon even onder de zonnebank liggen. Ergens moet de energie vandaan komen en wat extra vitamine D kan nooit kwaad natuurlijk.

Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd wat sterker is; die snurkende beer die ergens in mij huist wanneer Koning Winter zich aankondigt of de fladderende vlinder die erop uit wil om te genieten van de zonnestralen die wel schijnen.

Want weet je wat het is?
Ook al zijn er momenten dat je het allemaal even niet ziet, raakt je blik soms vertroebelt door de vallende blaadjes en het donker dat steeds vroeger op je afkomt. Als het je lukt tussen de kaler wordende takken van de boom naar boven te kijken en je de straal zonlicht bij je binnen laat komen dan zie je dát, waar het om draait. Het kan nog zo donker zijn, er komt altijd wel wat zonlicht door.
De kunst is om die straal licht te zien en ook echt bij je binnen te laten komen.

Reacties (2)

Het is algemeen bekend dat ik erin geloof dat Het Universum bepaalt wanneer het je tijd is. Begrijp me niet verkeerd; van mij mag ‘mijn tijd’ nog best een poos duren, maar als het eenmaal zover is heb ik er vrede mee. Dan is het blijkbaar klaar, mijn taak hier. En misschien klinkt het alsof dit mij niets doet, zo is het niet! Alleen geloof ik dat als je berust in het feit dat het zomaar over kan zijn, beter is dan je er druk om te maken. Je druk maken is sowieso ‘zonde van je tijd’. Al zou ik het wel érg op prijs stellen om vóór die tijd te weten wat nou eigenlijk mijn taak op aard is, zodat ik aan het eind wel weet waar ik het allemaal voor gedaan heb. Maar ook dat staat niet in het Boek met alle antwoorden volgens mij.Verdomd jammer, dat wel.

Ik weet dat de meningen nogal verdeeld zijn en het is natuurlijk een gevoelig onderwerp. Net als de vraag of er leven is na de dood. Als je het mij vraagt, ik geloof dat er meer is ‘on the other side’ om er maar weer eens een Engelse term in te gooien. Het kan toch gewoon niet zo zijn dat alles ophoudt op het moment dat je hart stopt met kloppen. Er móet gewoon meer zijn!
Maar ik denk niet dat ik daar dit lichaam voor nodig heb, ik geloof dat dat gewoon hier achterblijft. Als een slang die vervelt, je stapt gewoon uit je vel en komt vanzelf ‘in een nieuw vel’. Klinkt best oké toch?

Dit is mijn theorie. En hierdoor ben ik ervan overtuigd dat ik straks, als ik er niet meer ben, niets meer heb aan mijn organen.  Omdat ik niets mee hoef te nemen naar de andere kant, daar wacht mij een nieuw vel. Daarnaast vind ik het ook een bijzonder fijne gedachte dat iemand anders nog iets heeft aan mijn organen, als ik ze niet meer nodig heb. Ik zei het al eerder en blijf erbij; als mijn hart voor mij niet meer wil kloppen, dan is mijn hart misschien voor jou als je het nodig mocht hebben.

Maar als jij er nou niet in gelooft en je wil alles wat bij jou hoort zelf houden, dan is dat natuurlijk ook helemaal prima. Je hebt de keuze! Alleen is het wel zo fijn als je dat even laat weten nu je het leven nog hebt, dan confronteer je je nabestaanden straks niet met zo’n lastig dilemma. Maak je eigen keuze en laat dat gewoon even weten op https://www.jaofnee.nl/ .

Reacties (1)

Ben ik normaal gesproken al enigszins nostalgisch en weemoedig van aard, als Oud & Nieuw of mijn verjaring in het verschiet ligt, blik ik toch altijd even terug.

Ik knipperde alleen maar even met m’n ogen en toen was er weer een jaar voorbij! En dat terwijl ik járenlang tegen dat ene jaar opzag, dat jaar met die vier en die nul erin. Blijkt dat jaar nu alweer voorbij.
Gelukkig begint het uitspreken van mijn nieuwe levensjaar dit keer met een één en komt daarna pas énveertig, waardoor ik me eigenlijk gewoon weer jonger voel. Gunstige bijkomstigheid.
Dan heb ik het nu gewoon even niet over die extra rimpels die ik laatst tegenkwam toen ik spiegeltje spiegeltje speelde, even níet over die verdwaalde  lange haar die ik midden op m’n kin ontdekte en al helemaal niet over de kwaaltjes die soms ineens opspelen. Even niet dus.

Iedere verjaring doet mij ook weer even terugdenken aan dat wat was en of ik nu daar ben waar ik wil zijn. Dat laatste kan ik heel kort over zijn, ik ben nog lang niet daar waar ik wil zijn. En zelfs dat is oké, de weg er naartoe is ook best goed te doen, weet ik nu.

Het is echt niet elke dag een feestje maar zo eens per jaar durf ik best zelf de slingers op te hangen. En als dat niet werkt, kan ik altijd nog zingen:

It’s my party and I cry if I want to!





Leven in vrijheid
Nooit vanzelfsprekend

Ik ben vrij en tel mijn zegeningen
Ik besef, dat niet iedereen vrij kan zijn

 
Nog altijd angst
Afscheid nemen
Zonder te weten of je terugkeert
Vluchten, niet weten waar naartoe
Niemand durven vertrouwen
Achterom kijken
Altijd angst
In een land waar oorlog heerst
Nog altijd in deze wereld


Het besef is er
Beseffen wat het betekent onmogelijk
Ik ben dankbaar
Niet te weten wat angst is
Ik ben vrij
Maak mijn keuzes
Zonder angst
Mijn mening mag gehoord worden
Mijn keuzes worden gerespecteerd

In gedachten bij hen die nog altijd in angst leven
Nog altijd niet vrij zijn

Dankbaar
Dat wij de vrijheid mogen vieren


Count your blessings is op een dag als deze niet zomaar een hip gezegde, maar dat waar het allemaal om draait. Stilstaan bij wat je hebt. Wij hebben de vrijheid.
























Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl