Ik droomde vannacht dat mijn vader dood was. Een nachtmerrie natuurlijk.

Mijn vader was dood en ik moest mensen bellen om dat te vertellen. Nergens kon ik telefoonnummers vinden, als een kip zonder kop zocht ik nummers van de mensen die ik moest bellen. Toen ik uiteindelijk de nummers vond belde ik als eerste een vriendin. De vriendin begon direct van wal te steken over haar vakantie en hoe of dat dat dan allemaal geweest was en dat het weer zo mooi was en dat de kinderen zo lief waren geweest en dit en dat. Ik wilde steeds inbreken in het gesprek. Af en toe kwam er een piepstem uit mijn keel naar boven waaruit bleek dat ik iets wilde gaan zeggen alleen werd dat niet gehoord. Vriendin kletste enthousiast door. En mijn stem deed weer eens iets van piep en weer kwam er niet achteraan wat ik eigenlijk moest gaan zeggen. Inmiddels had ik het hele vakantieverhaal gehoord terwijl ik het helemaal niet horen wilde, want ik moest iets heel belangrijks zeggen. Maar toen ze vroeg ‘hoe is het met jou’ kwam er iets onverstaanbaars uit mij en hing ik op, zonder dát te zeggen wat ik ook eigenlijk helemaal niet wilde zeggen.

Inmiddels was ik thuis druk aan het zoeken naar kleding voor de begrafenis, niets was goed genoeg want ik wilde er toch wel een beetje mooi uit zien op de begrafenis van m’n vader. Daarna werd door iemand voorgesteld om na de begrafenis bij vrienden van m’n ouders een borrel te gaan drinken om het leven van m’n vader te vieren. Ik vond het een bizar idee maar m’n moeder leek het wel gezellig dus we zeiden maar ja.

Op de dag van de begrafenis zat ik in m’n mooiste jurkje vooraan in de aula. Ik huilde. M’n vader zat gewoon naast me op een stoel. Ik keek hem aan, pakte zijn hand en moest nog harder huilen. Ik was heel gelukkig dat hij dus niet in die kist lag. De vraag die overbleef was wie er dan in godsnaam wel in die kist lag?

Toen ik wakker werd belde ik direct m’n vader.
‘Pap?’, zei ik.  
‘Ja? ‘, zei m’n vader.
‘Ik hou van je hoor!’.
‘Ik ook van jou, dat weet je toch?’.

M’n hartslag zakte weer naar een normaal tempo.

Reacties (3)

Door de jaren heen bleef ik regelmatig bij de oude Chinees komen voor een massage. Buiten het feit dat de man bijzonder goede massage technieken beheerst, is hij een zeer innemend persoon.

In het begin lachten we vooral vriendelijk naar elkaar bij het kopje thee dat hij altijd aanbod na de massage, later volgden ook voorzichtig wat gesprekjes. Al verliepen deze eerst wat moeizaam, met handen en voeten maakten we elkaar duidelijk wat we bedoelden. Hij pakte altijd zijn Chinees – Nederlands erbij en wees aan welk woord hij bedoelde, ik sprak het uit en hij sprak het na. Waarna altijd zijn dankbare knikje en grote glimlach volgde.

Hij gaf aan nu al een aantal jaren in Nederland te wonen, is inmiddels 80 (!) jaar oud, zijn jongere Chinese vrouw was destijds met hem meegekomen naar Nederland. Hij mist zijn zoon uit zijn eerste huwelijk erg, die achtergebleven is bij zijn eerste vrouw in China. Inmiddels is zijn zoon ook een volwassen vent. De oude Chinees vraagt mij regelmatig of ik al een goede man heb, anders kan ik wel met zijn zoon trouwen. Is goede man, zegt de oude Chinees. In dit soort gevallen doe ik meestal maar of ik hem niet zo goed versta en lach ik een beetje schaapachtig.

Laatst liet hij me trots een ingelijste foto zien, hij staat er zelf op helemaal netjes in pak en kijkt met een grote glimlach in de lens terwijl hij een meneer de hand schud. ‘Kijk!’, zegt hij, ik mag blijven! Hij had de inburgeringscursus gedaan en was nu officieel Nederlands staatsburger geworden. Gelukkiger dan op die foto was hij nooit geweest. Hij hoeft definitief niet terug naar China, kan hier blijven wonen en werken. Ondanks dat hij zijn familie mist voelt hij zich erg gelukkig in Nederland.

En ik besef me eens temeer hoe dankbaar ik mag zijn dat ik hier geboren ben. De oude Chinees is al dankbaar dat hij hier mag sterven.

Reacties (3)

Het jaar dat Mevrouw H officieel een weblog werd. Het jaar waarin ik me bij tijd en wijle ook écht een mevrouw voelde. Het jaar waarin ik 40 werd. Het jaar waarin ik soms te veel in m’n denken zat waardoor het doen even niet zo goed lukte. Het jaar waarin ik leerde accepteren. Het jaar waarin ik voetbalschoenen kocht en ze wekelijks gebruikte. Het jaar waarin ik een weekje op sap leefde en me er nog sterk bij voelde ook. Het jaar waarin ik weer in m’n eigen (val-)kuil stapte maar er langzaam ook weer uit kwam. Het jaar waarin ik mezelf soms even niet zo leuk vond. Het jaar waarin ik leerde dat kaasfonduen ook lekker kon zijn. Het jaar waarin ik mijn eerste nieuwe auto kocht. Het jaar waarin ik een stap dichterbij acceptatie kwam dat mijn grootste angst misschien waarheid wordt. Het jaar waarin ik de mooiste film aller tijden zag. Het jaar waarin ik lieve nieuwe mensen leerde kennen. Het jaar waarin moest huilen om het verdriet van een ander. Het jaar waarin ik ook regelmatig huilde van het lachen. Het jaar waarin ik iemand z’n voicemail vol zong zonder dronken te zijn. Het jaar waarin ik in staat was een zaad donatie te vragen aan een vriend. Het jaar waarin ik besefte dat dat niet zo’n handige actie zou zijn. Het jaar waarin ik de geweldige prijs van 8 euro won bij de Postcodeloterij en kaartjes voor een film. Het jaar waarin het soms een chaos in mijn hoofd was. Het jaar waarin ik voor het eerst zakelijk mocht vliegen. Het jaar waarin de wereld toch niet verging. Het jaar waarin ik terug verlangde naar de tijd waarin ik als klein meisje rijdend op mijn pony zonder zorgen en zonder besef van tijd m’n dagen doorbracht. Het jaar waarin ik op de valreep besefte dat ik toch stapjes heb gezet richting een positief nieuw begin in 2013.

Mijn belangrijkste plannen voor in het nieuwe jaar:

Af en toe even de tijd nemen om stil te staan en te beseffen dat ik hier en nu ben. Genieten van de kleine dingen die ik soms zo voor lief neem. Weer even met een intense blik naar de wereld kijken. Liggen in het gras en kijken naar voorbij drijvende wolken. Op handen en voeten op de grond neusje neusje doen met de kat. Steentjes gooien in een spiegelglad meer en blijven kijken totdat de kringen die ontstaan zijn langzaam weer vervagen. Open staan voor het onbekende en het lef hebben om van de hoge duikplank te springen, als ik erop geklommen ben.

Maak er iets moois van in 2013 en doe net als ik, sta er af en toe even bij stil waar je bent, kijk om je heen en wees in het nu.



Reacties (6)
Een nieuwe stap richting het vinden van mijn echte ik en het loslaten van mijn oude ik door middel van het sapvasten, zo had ik het in gedachten.

Een beetje onwennig stapte ik het Kuuroord binnen. De andere mensen waar ik deze week mee door zou brengen druppelden ook langzaam binnen. 'Als ze maar niet zo'n uitgebreid voorstelrondje doen, of van die groepsgesprekken' ging er door me heen. Waarna ik mezelf even streng toesprak, dit was toch wat ik zelf wilde, gá er dan ook voor. En ik ging ervoor!

Iedere morgen om 7 uur begon het programma, we werden op een bijzondere manier gewekt, vervolgens mochten we door naar de douches waar we werden overgoten met ijskoud water. En dat vónd ik toch heerlijk! Wie had gedacht dat ik op de vroege ochtend ná een ijskoude douche al kon lachen? Dat kon ik! Na een ochtendwandeling, een ademhalingssessie of een ander mooi begin van de ochtend mochten we aan tafel voor het ontbijt.
De glaasjes sap waren nog kleiner dan het borrelglaasje van m'n opa, ik kon me niet voorstellen dat ik dit zou overleven als dit alles was wat we kregen. Maar dit bleek écht alles wat we kregen, drie keer per dag. Oké je mocht ook theedrinken tot je erbij neerviel, maar voor een koffieleut als ik is het drinken van die slappe thee ook niet echt een feestje.

Voor m'n eerste klysma had ik een schietgebedje gedaan en ik zal hier niet gaan verkondigen dat het fijn was, maar het gevoel dat je darmen daarna gereinigd waren was wel bijzonder fijn. Meestal mocht ik in de middag nog genieten van een prettige behandeling, een massage of een lichaamspakking dus dat maakte weer een hoop goed. Daarnaast was het ook nog bijzonder lekker weer waardoor ik zelfs nog wat extra sproeten meepikte. 

Op dag drie kreeg ik wel wat last van hallucinaties in de vorm frietjes mét en pizzapunten en er waren momenten dat ik bijna aan de plant in de hoek wilde beginnen om maar wat vast voedsel binnen te krijgen. Maar uiteindelijk overleefde ik de week, wonderwel. De groep was helemaal leuk, ze sleepten me er doorheen als ik het even niet meer trok, we beleefden mooie momenten met elkaar en hadden goede gesprekken. Je kon volledig jezelf zijn en alles was oké.

Resumé Overflakkee:
Het was weliswaar een week zonder vast voedsel, maar de honger werd gestild door voeding voor je geest. En ik weet, het klinkt wat zweverig allemaal dat was het af en toe misschien ook een beetje. Maar ik moet zeggen, dat bevalt me eigenlijk wel, een beetje zwevend door het leven gaan!

En wat heeft u hier nou eigenlijk helemaal van geleerd, Mevrouw H?
Dat ik er mag zijn! Precies zoals ik ben.

En dat ik overleef op 3 borrelglaasjes sap per dag – Expeditie Robinson – Ik kom eraan!









Reacties (8)
 
De laatste dagen hoor mezelf steeds vaker zingen en niet alleen tijdens de bijzonder goede dagen onder de douche. Een tijdje geleden wilde ik het liefst hele dagen onder m’n dekbed blijven liggen en had ik angstdromen over hoe ik eindigde als oude vrijster in een vervuild huis met te veel katten. Maar zoals een betrouwbaar medium mij al had voorspeld, een verandering is gaande.

Tijdens periodes down under dat dekbed ben ik inderdaad in de val van het betrouwbare medium gestapt ja. Eén belletje en ze geven je weer hoop – Joanna!

Een paar weken geleden was het genoeg, ik smeet dat dekbed in de hoek, plantte mezelf extra lang onder de douche en nam het leven weer in eigen hand. Zoals m’n psycholoog me al maanden probeert duidelijk te maken; zij doet het niet voor me, ik moet het zelf doen. En ‘zelluf doen’ was iets dat ik als peuter al riep dat ik kon, dus dat moest ik nu ook maar weer eens bewijzen.

Een verandering is bezig, in mij, in mijn kijk op de wereld, de mensen om me heen of hoe ik naar mezelf kijk. En het is bijzonder goed! Loslaten van oude gewoontes, toelaten van nieuwe en openstaan voor gevoelens. Sinds ik dat dekbed in de hoek heb gesmeten zie ik de zon, voel ik de wind en geniet ik zelfs van het zingen in de regen.

Ik durf heus nog hard te huilen om dat wat er niet is, maar op dit moment zie ik vooral dat wat er wél is. De zon komt altijd wel even op je pad en als je niet meer vooruit komt duwt de wind je in de richting waar heen wilt. En mocht ik weer de neiging krijgen om dat dekbed over m’n hoofd te trekken, laat ik me weer even hoop geven door een zeer betrouwbaar medium.

En dan ga ik nu even genieten, met de zon mee!  

Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl