Dat moment tussen slapen en wakker worden, dat moment waarop je je nog niet herinnert wat er gister gebeurde, dat moment is het fijnste van de hele dag. Het moment waarop er nog niets aan de hand is.

Met moeite sla ik het dekbed van mij af en voel het tapijt onder mijn blote voeten als ik uit bed stap. De dreunende hoofdpijn verraad direct mijn kater. Met gesloten ogen slenter ik richting het toilet. Daar doe ik mijn eerste lange ochtendplas, die zelfs ik vind stinken. Nadat ik doorgetrokken heb, blijf ik daar nog even zitten. Nog even mijn ogen dicht. De dikke kater weet zich tussen de op een kier staande deur door te wringen en duwt met zijn kop tegen mijn been. Klaaglijk miauwt hij, een teken dat de brokken op zijn. Langzaam sta ik op en loop richting brokkenkast. De dikke kater miauwt al wat harder, in de weet dat de brokken eraan komen. Ik vul zijn bak en hij stort zich op de brokken alsof hij nooit eerder een brok kreeg in zijn leven. Kreeg hij maar nooit iets, dan was hij nu niet zo dik, denk ik. Door het keukenraam staar ik naar buiten. De lucht is grijs en het miezert. De ochtend is niet van mij. De ochtend is voor de vroegen.

Onder de douche sluit ik nog even mijn ogen als het water over mijn hoofd klettert. Kon ik hier maar de hele dag blijven staan, dacht ik. Alles van mij af spoelen, met mijn hoofd naar boven gericht, mijn ogen gesloten. Iedere spetter spatte uiteen op mijn huid. Even het niets. Niets dan het water op mijn huid.Vroeger, als ik te lang in het bad had gelegen, keek ik  naar de rimpels op mijn vingers en vroeg mij af of ik er zo uit zou zien, als ik tachtig was. Als een verschrompelde vrouw. Voor ik die tachtigjarige verschrompelde vrouw zou worden, stap ik onder de douche uit. 

De twee glazen op het aanrecht met de lege fles ernaast, brengen de herinneringen naar boven. Herinneringen aan gisteravond. Was het nog maar gister, voor het moment dat ik alles zo nodig moest weten. Ik had hem weg moeten sturen. Voordat hij zijn mond open deed had ik hem weg moeten sturen. Maar zoals altijd, overwon mijn nieuwsgierigheid. Toen hij mij zei dat hij iets moest vertellen, iets dat niemand ooit te weten mocht komen. Kon ik zijn geheim bewaren, had hij gevraagd. En ik had gretig geknikt.
Ze hadden met z’n tweeën de punaises neergelegd, op de stoel van Juffrouw Willems en ik wist wie het waren. Toen Juffrouw Willems ons zou laten nablijven, totdat iemand zijn mond open zou doen om eerlijk te vertellen wie de punaises op haar stoel had gelegd. Mijn mond was kurkdroog en ik wilde het zeggen, maar er kwamen geen namen. De hele klas moest nablijven tot het donker was. En ik was al zo bang in het donker. Dit was mijn straf, bedacht ik mij, omdat ik mijn mond niet open had gedaan. Nu moest ik alleen door het donker.

Ik had ons nog een glas wijn ingeschonken en was naast hem op de bank gaan zitten, waarna hij begon te praten. Hij sprak over dat wat hij gedaan had, dat wat niemand ooit mocht weten. Mijn mond werd kurkdroog. En hij bleef dat herhalen, dat wat hij gedaan had. Toen de fles leeg was en ik alles wist, vertrok hij. De deur viel hard in het slot en hij liep hij de straat uit, zonder om te kijken.

Mijn angst voor hem werd groter, dan die voor het donker.







Reacties

Verbeeldde ik het me, of hield hij m’n hand echt extra lang vast tijdens zijn voorstelronde op kantoor? Normaal gesproken zat ik niet snel om woorden verlegen, alleen op het moment dat hij m’n kantoor in liep en zich voorstelde als mijn nieuwe manager, sloeg ik volledig dicht. Dat donkere haar, die blauwe ogen en zijn zelfverzekerde, bijna arrogante glimlach, wát een verschijning.

De volgende morgen stond ik langer voor de spiegel dan normaal, liet m’n lange haar los en nam nog wat extra de tijd om me op te maken. Deze nieuwe manager liet me niet onberoerd, ik merkte dat ik echt m’n best deed om er goed uit te zien.

In de weken die volgden werkten we intensief samen aan een nieuwe campagne. We maakten lange dagen en wilden beide dat deze campagne een succes zou worden. Natuurlijk waren er meer collega’s bij betrokken, maar ik merkte dat hij regelmatig mijn mening vroeg of even wilde overleggen.
Er waren momenten dat hij zo dicht achter me kwam staan om op mijn beeldscherm mee te kijken, dat zijn heerlijke geur de rest van de dag om me heen hing.


We hadden die dag overgewerkt met het hele team en terwijl ik m’n laptop afsloot en m’n tas pakte om naar huis te gaan, riep hij me vanuit zijn kantoor of ik nog even iets wilde bekijken. M’n collega’s wensten me een fijne avond en riepen me na het niet te laat te maken.

Er hing vanaf de eerste dag een spanning tussen ons, het kon niet anders dan dat er eens iets zou gebeuren. Ik wist wel, dit was echt een no-go, ik bedoel hij is m’n manager!

De drukproeven voor de nieuwe campagne lagen op de vergadertafel in zijn kantoor en hij vroeg me er nog eens goed naar te kijken, om er zeker van te zijn dat we niets over het hoofd hadden gezien.

Ik bekeek de drukproeven terwijl hij de deur van zijn kantoor sloot. Hij liep naar me toe en ik voelde dat hij dicht achter me kwam staan. Mijn hart begon sneller te kloppen en ik voelde zijn hand langs m’n hals gaan. Hij streek m’n haar naar achter en hij zoende m’n hals. Een kreun ontsnapte aan m’n mond. Wat had ik hier naar verlangd. Ik draaide me naar hem toe en keek hem in zijn ogen, waarna hij me op m’n mond zoende. Hier had ik al die tijd op gewacht, ik beantwoordde zijn zoen gretig. Elke vezel in mijn lichaam verlangde naar hem.


Op het moment dat we voetstappen hoorde naderen, draaide hij me ruw weer om. Terwijl m’n hart in m’n keel klopte deed ik alsof ik de drukproeven nogmaals bekeek. Een collega opende de deur en vroeg of we nog even mee de stad in gingen. Ik mompelde iets over een afspraak en ook hij gaf aan niet te kunnen, waarna de collega weer vertrok.
Even wist ik niet waar ik kijken moest, maar hij pakte met beide handen m’n gezicht vast en ging verder waar hij gebleven was. Hij duwde me achterover op de vergadertafel en op dat moment gaf ik me volledig aan hem over.

Dat was het moment waarop ik besefte dat dit altijd tussen ons zou blijven, ik  wist dat ik nooit weerstand zou kunnen bieden aan zijn charme en dat hij nooit écht voor mij zou kiezen. Geen werkdag zou meer hetzelfde zijn. Nu ik dit eenmaal had gevoeld, zou ik blijven hunkeren naar zijn handen over mijn lichaam, zijn mond op de mijne.

Dit is zijn spel, met zijn regels. Totdat de woorden ‘Game over’ worden uitgesproken, ben ik zijn pion. Ik gooi de dobbelstenen nog maar een keer. Dubbel zes. Ik heb geluk.

 

 

Viva schrijfwedstrijd
De oproep in Viva was: schrijf een afgerond erotisch verhaal van maximaal 700 woorden in de ik-vorm. De inspiratiebron is ‘Fifty shades of Grey’, in de zin dat het verhaal prikkelend is en veel vrouwen moet aanspreken. Sexy: ja, te expliciet: nee. Deze week kun je in Viva de tien beste inzendingen lezen.














Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl