Na de Open Huizen dag, die op de dag zelf zeer succesvol leek maar waar vervolgens geen écht belangstellende uit voortkwam, zijn er geen kijkers meer geweest in Huize H. Ik had het vermoeden dat de makelaar mijn telefoonnummer kwijt was, totdat hij mij vorige week belde met de aankondiging van kijkers. Van schrik liet ik al mijn werkzaamheden op kantoor uit m’n handen vallen en holde naar huis om de boel aldaar te kuizen. Helaas had de oude kater die ochtend net de deurmat voor de kattenbak aangezien dus er viel nogal wat te kuizen. Met hoge drukreiniger bewerkte ik de deurmat om vervolgens met wierrook stokjes een rondje door het huis te maken. Als dat geen positieve vibe achterliet dan wist ik het niet meer.

De volgende ochtend stond ik net gedoucht en dus nét aangekleed, oog in oog met de makelaar die mijn deur binnen kwam lopen. Hij liet me weten het prettig te vinden om tijdig in het te koop staande huis aanwezig te zijn, voor het geval de kijkers vroeg zouden komen. Op zich fijn dat hij dat ook tijdig aan mij liet weten. Nadat ik was bekomen van de schrik werd ik vriendelijk doch dwingend m’n eigen huis uitgewerkt. Terwijl ik het liefst zelf de promotour door mijn eigen huis had gegeven. Maar dat schijnt dan weer niet de bedoeling te zijn, dus liet ik de makelaar het rondje doen. Ik had de neiging om op de hoek te blijven staan om te kunnen zien wat voor mensen geïnteresseerd waren in Huize H. Het moesten wel mensen zijn die écht pasten in Huize H natuurlijk. Ik zat zo nog wat te mijmeren in mijn auto totdat ik door kreeg dat de makelaar mij vanuit mijn eigen woonkamer zat te begluren. Vervolgens reed ik toch maar weg en deed zo maar eens een boodschap hier en daar. Na een uurtje was de grand tour die de kijkers kregen  vast wel voorbij en durfde ik wel weer terug te keren in mijn eigen huis. Waarna ik een bericht van de makelaar ontving dat het een goede bezichtiging was geweest en het hem niet zou verbazen als het jonge stel nog een keer zou komen kijken. Dat stemde mij bijzonder goed, zoals u begrijpt. Voor mijn gevoel was Huize H nu zo goed als verkocht. Ik trakteerde mezelf direct op een glas wijn en stortte mij vervolgens op Funda, op zoek naar een droomhuis voor mijzelf.

Na via de zoekfunctie al mijn wensen kenbaar te hebben gemaakt op Funda, kwam er in de woonplaats van mijn keuze welgeteld één woning tevoorschijn, en dat leek nou niet bepaald op het huis van mijn dromen. Na alle criteria nog eens serieus onder de loep te hebben genomen, wat woonwensen te hebben aangepast en ook wat meer woonplaatsen te hebben aangegeven werden er iets meer woningen zichtbaar. Maar daar tussen vond ik er niet één die enigszins aan mijn smaak voldeed, een paar uur huizen kijken later kon ik geen huis meer zien.

Inmiddels begon in het wel wat somber in te zien. Mijn toekomstige droomhuisje is vooralsnog onvindbaar. Geluk bij een ongeluk in deze is dat het erop lijkt dat de toekomstige kopers van Huidige Huize H nog geboren moeten worden. Een week na de bezichtiging hadden de kijkers nog niets aan de makelaar laten horen, waaruit ik dan weer opmaakte dat de interesse van het stel in mijn huis toch niet zo groot was.

In de tussentijd bezichtig ik af en toe een huis dat enigszins in de buurt komt van dat wat ik wens in een huis, om zo toch een idee te krijgen wat er allemaal te koop is. En zo lang ik nog in huidige Huize H woon, kan ik iedere maand nog wat geld apart leggen voor mijn droomhuis. Mijn woonwensen zijn toch niet zó extreem. Gewoon een knus huisje mét karakter, bij voorkeur jaren ’30 , gemoderniseerd maar met de authentieke elementen behouden, dat is wat ik zoek. Een bescheiden tuintje of terras aan het water wellicht. Modern wonen in een karakteristiek jasje, dát is wat ik zou willen. Enigszins in de buurt van huidig Huize H. Oh en één klein detail nog, wel bínnen het door mijn bank beschikbaar gestelde hypotheek budget. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn?

Huize H staat dus nog steeds te koop:  komt dat zien mensen, komt dat zien! Dan zoek ik in de tussentijd gewoon nog even door, naar dat knusse huisje, mét karakter.





Reacties (1)

Gister was het Open Huizendag en de deur van Huize H stond dan ook wagenwijd open. Het appartement net een paar dagen op de huizenmarkt dus zo’n Open Huizendag pik je dan even mee natuurlijk.

De avond ervoor was de oude kater Murphy niet naar me toegekomen toen ik thuiskwam. Nadat ik de woonkamer binnenkwam, zag ik dat er iets mis was. Hij strompelde op me af, z’n achterlijfje leek wel half verlamd. Vervolgens wilde hij op de stoel springen maar dat mislukte en hij stortte direct ter aarde. Ikzelf stortte ter plekke ook zowat ter aarde. Het idee dat de oude kater mij ooit zal gaan verlaten is al veel, laat staan dat dat ooit echt staat te gebeuren. Ik wikkelde hem in zijn dekentje en reed met hem tegen me aangedrukt als een speer naar de dierenarts. Daar werd hij onderworpen aan allerlei tests, bloed afgenomen en kreeg een hoop vocht toegediend. Nadat ik de spaarpot had achtergelaten nam ik Murphy weer mee naar huis, nog altijd slap in z’n dekentje.
Het was nogal onduidelijk wat er nou mis was en in mijn bezorgdheid deed ik dan ook geen oog dicht die nacht, iedere keer gluurde ik even onder het dekentje of hij nog ademhaalde.

De volgende ochtend zat er iets meer leven in de oude kater maar hij gedroeg zich nog wel enigszins als slappe vaatdoek. Gelukkig had ik even geen tijd meer om te tobben, ik moest de douche nog een last minute scrobbeurt geven, nog even met de stofzuiger door het huis hollen en daarna nog éven naar de super voor koffie, koek en paaseieren voor al die Open Huizenkijkers. Waarvan ik wel verwachtte dat die in rijen van tien opgesteld stonden natuurlijk.

Om 11.00 uur ging de Open Huizendag van start en om 2 vóór liet ik nog even een fles olijfolie uiteenspatten op de keukenvloer. Het stoffer en blik had ik ergens netjes opgeborgen en de stofzuiger had ik bij gebrek aan opbergkast even in de auto geparkeerd. Op dat moment was het tijd om de papieren zak aan de mond te zetten. Nadat ik mezelf weer bijeengeraapt had en de olijfolie en met glas van de keukenvloer gedweild, was het tijd voor het wachten.
Tussen het wachten door nam ik zelf maar een bakkie en zo af en toe een paaseitje uit het schaaltje ... Na een kleine twee uur zat ik te knikkebollen boven een haf leeg schaaltje paaseitjes toen de bel ging. Kijkers! Twee dames kwamen enthousiast binnen, ik voelde spontaan de makelaar in mij bovenkomen en leidde ze rond alsof het een villa betrof. Toen ze de koffie accepteerde en ik ze de overgebleven eitjes aanbood werd het nog gezellig ook.
Nadat ze vertrokken waren dacht ik dat dit het geweest was qua aanloop maar even later ging de bel weer. Een man wilde even rondkijken en net toen ik hem de grand tour wilde geven ging de bel nog een keer, daar stond een wat ouder stel, die graag even even rondkeken zonder mij erbij, ook prima. En terwijl ik m’n aandacht weer op de man wilde storten ging de bel nog een keer. Een dame wilde ook even rondkijken. Al met al viel de aanloop me niet tegen.

Nadat iedereen vertrokken was, trok ik snel m’n oude sweater aan, zocht de oude kater op onder z’n dekentje en knuffelde hem tot ik weer een harige trui had. Hij was nog lang niet de oude maar zag er wel weer iets kwieker uit gelukkig.

Wat een dag, ik was kapot! Maar ik mocht nog een avond en nacht op de kinderen van m’n zus passen, aangezien zij met manlief een nachtje weg had gepland. Een ding was zeker, de kinderen moesten na Sesamstraat naar bed en ik ging met ze mee.

Reacties (6)

Een half jaar geleden liet ik een aannemer langskomen. Ik vond het hoog tijd om in Huize H serieus wat klussen aan te pakken, wilde ik hier nog veel langer blijven wonen. Na 17 jaar en een paar maanden was Huize H eraan toe om versie 2.0 te worden.

De aannemer liep eens een rondje, maakte wat aantekeningen en plofte met een diepe zucht naast me op de bank. Buiten die nieuwe keuken en badkamer noemde hij nog eens tig dingen op die hij zou willen veranderen aan mijn huis, dingen waar ik me tot dan toe nooit aan gestoord had. De aannemer vertrok en liet mij achter met meer vragen dan ik gesteld had. Een paar weken na zijn eerste bezoek kwam hij terug en liet mij weten wat die klus zou gaan kosten, als hij het zou gaan verbouwen. Het bedrag dat hij noemde daar zou ik een extra hypotheek voor aan moeten vragen.
Daarnaast, zei hij, zou het niet verstandiger zijn om te gaan verhuizen? Dit is een prima huis voor een jong stel bijvoorbeeld zei hij, die kunnen er zo in.De aannemer had gesproken en ik zat met een dilemma.Vervolgens keek ik zo eens wat op Funda, reed wat rondjes en gluurde in het donker naar binnen bij te koop staande huizen.
Een paar maanden en een hoop voor- en nadelenlijstjes verder, was ik eruit. Het is tijd voor een nieuwe stap! Huize H gaat in de verkoop.

De keuze was gemaakt en dat was dat, dacht ik. Alleen bleek dat er toch wel wat meer moest gebeuren, voordat zo’n huis in de verkoop kon gaan. Ik had daar geen weet van joh. Hoorde wel eens mensen over dat ze zo druk waren met hun huis in de verkoop zetten en ik dacht altijd ‘druk?’ hoezo, dat doet de makelaar toch? Sloeg ik me daar toch even een paar stappen over zeg.

Ik moest Huize H nog éven verkoopklaar maken. Direct liet ik mijn favoriete klusser komen die wat klussen wegwerkte. Hij hing een lamp boven m’n eettafel, nadat ik járen m’n diner bij kaarslicht at. Hij zorgde dat m’n balkondeur niet meer klemde, repareerde wat in de badkamer en meer van zulks. En ik werd me daar toch blij van zeg! Had ik járen eerder moeten aanpakken.

De glazenwasser van de buurman wilde bij mij ook wel wat lappen, hij lapte in een half uurtje de ramen waar ik zelf zomaar een halve dag druk mee had kunnen zijn. Er ontstond me daar toch ineens een uitzicht!

M’n vader kwam spontaan met verf, rollers en kwasten om de slaap- en badkamer te voorzien van RAL 9010. Terwijl hij net z’n eigen huis had laten schilderen door de winterschilder. Moeders holde met emmers sop en poetsdoeken achter hem aan en voordat ik het wist was de boel overgenomen door de familie H. Op een goede manier!

Zelf deed ik heus ook nog het een en ander, ruimde kasten leeg en haalde ze uit elkaar. Nam afscheid van dingen die ik veel te lang had bewaard. Liep wat vertraging op vanwege dagboeken die ik dan toch weer even inkeek, kwam stapels TDK bandjes tegen inclusief eentje uit de zomer van 1987 – dwaalde weer af naar vakantieliefdes van weleer – maar maakte uiteindelijk tóch keuzes en gooide het meeste weg. Al bewaarde ik dat ene TDK bandje uit ’87 wel bij de dagboeken. Langzaam werd Huize H leger en opgeruimder oftewel: verkoopklaar. Ik keek zo eens rond en kreeg bijna spijt van mijn keuze weg te willen.

Daarna hing ik het ‘Te Koop’ bord op de gevel. En toen moest ik ineens toch even slikken.

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl