Ik ben een uitsteller van het soort dat vlak voordat ik begraven zou moeten worden nog niet dood ben neergevallen. Echt mensen, ik kan me toch uitstellen. Als het niet zo verschrikkelijk was zou ik bijna willen zeggen dat het een gave is.

Het gekke is, ik hou er ontzettend van als dingen gedaan zijn. Als ik mijn huis heb opgeruimd kan ik eindelijk met een ontspannen gevoel op de bank gaan zitten en een boek openslaan. Pas dan kan ik lezen. Als ik in omgekeerde volgorde begin, eerst lekker op de bank met een goed boek, kom ik nooit ver. Mijn ogen gaan langs de woorden die ik zie staan maar in mijn gedachten komt dat nare vingertje steeds voorbij. Foei! Je zit hier nu wel lekker te lezen maar je moet eigenlijk stofzuigen, de kattenbak verschonen en afwassen.
Recalcitrant als ik diep van binnen ben, ga ik stug door met lezen. Totdat ik bladzijden later moet toegeven dat ik wel gelezen heb maar de tekst niet heb opgeslagen. Waarna ik enigszins geïrriteerd het boek dichtsla en begin aan de dingen die ik almaar uitstelde.

Nou werk ik nogal graag met een to-do lijstje, ik vind het fijn om op papier voor me te kunnen zien wat me  allemaal te doen staat. Daarnaast krijg ik er een goed gevoel van als er weer iets doorgestreept kan worden. Nu ik er zo over nadenk is dat waarschijnlijk de reden dat ik zo graag met to do lijstjes werk, als alles is doorgestreept dan mag ik ontspannen!.
Alleen paste alles wat ik wilde doen de laatste tijd niet meer zo goed op het to do lijstje. De blaadjes stonden zo volgeschreven, voor mijn gevoel kon ik wel een hele rol toiletpapier volschrijven met al wat ik nog wilde doen. Niet te verwarren met een volgescheten rol toiletpapier natuurlijk.

Vanaf nu ga ik het helemaal anders doen! Geen lijstjes meer voor de simpele dingen, alleen nog lijstjes voor de dingen die ik écht niet mag vergeten: nieuw paspoort aanvragen, auto langs garage etc. Al die basic to do’s zitten toch wel in mijn hoofd en gaan er vanzelf uit als ik ze gedaan heb.
Ik voel mij instant opgelucht. Kan zelfs weer ontspannen op het toilet zitten, die rol kan ik nu weer gewoon gebruiken voor het afvegen van m’n billen. Ik geloof zelfs dat ik er ook nog even een boek bij pak.

Reacties (1)

Het liefst zou ik hier alleen maar leuke stukjes schrijven. Maar ook hier is het niet altijd leuk. Mocht je daar geen zin in hebben raad ik je aan nu weg te klikken.

Ik denk veel en het meest van de tijd denk ik na over mezelf. Over hoe ik zou willen zijn of zelfs moeten zijn van mezelf om een leuk mens te zijn. En ik begrijp dat mensen mij regelmatig niet zo’n leuk en gezellig type vinden. Ik ben namelijk het onstabiele type, een IKEA kastje dat altijd veel te wankel staat, omdat er een paar schroefjes niet of niet op de juiste plek zijn gemonteerd. Te wankel, dat is wat ik ben. Onstabiel.
En dat is niet leuk, niet voor anderen en zeker niet voor mezelf.

Er zijn dagen dat ik de hele wereld aankan, grootse plannen maak om te gaan reizen, nadenk over carrièreswitch; het volgen van mijn passie en leuke uitjes verzin om te gaan doen met vriendinnen of de toekomstige geliefde. Maar op andere dagen ben ik blij dat ik dat met niemand heb gedeeld en ik ze niet heb uitgenodigd. Omdat ik weet dat ik het op dat moment niet trek om erop uit te gaan. Ik zit dan weer in mijn eigen cocon en voel me daar het fijnst.
Wankel maar als de ondergrond waterpas is, blijf ik redelijk goed staan. Waterpas is mijn eigen omgeving. De plek waar ik mezelf kan zijn en mij niet anders hoef voor te doen dan ik ben, van mezelf.

Het is soms zo lastig om eerlijk te zijn. Om aan te geven dat ik niet altijd goed in m’n vel zit en ik soms het liefst met rust gelaten wil worden. En ik schaam me. Wilde dat het anders was, dat ik anders was. Het is voor mensen die dat gevoel niet kennen moeilijk te begrijpen, dat begrijp ik maar al te goed. Hoe kun je je verplaatsen in een ander en iets voelen dat je niet kent? Ik kan uitleggen dat ik mezelf regelmatig geen leuk mens vind en dat het heel moeilijk is om mezelf een schop onder de kont te geven. Mensen denken vaak dat het zou helpen om er op uit te gaan, even je zinnen verzetten en wat leuks doen. Terwijl ‘wat leuks doen’ voor mij op zo’n moment voelt als een hel, er zijn teveel indrukken en ik wil mij alleen maar veilig voelen in mijn eigen cocon. Natuurlijk ben ik bang om mensen kwijt te raken en raak ik mensen kwijt, omdat ik regelmatig afhaak.

Ik zou willen dat ik een knop om kon zetten, waarmee al mijn negatieve gedachten verdwenen. Dat het mij zo lukken om wat vaker iets positiefs te denken over mezelf. Ik zou willen dat ik van mezelf kon houden. Maar het gaat niet. Ik ben nog te wankel.

E
n dan besef ik dat het hoog tijd is om dat extra schroefje te zoeken. Te laten monteren om zo weer stabiel te kunnen staan, ook al is de grond waarop ik loop niet altijd waterpas.








Reacties (4)

Het Universum stuurt mij regelmatig een bericht. Dat gaat niet via de kosmos of door een blikseminslag in mijn brein, nee gewoon via de mail hoor. Ja het Universum weet mij gewoon te vinden. En jou ook wellicht, als je je inschrijft op de nieuwsbrief natuurlijk. Nou ben ik iemand die je alles kunt wijsmaken, dus berichten die mij raken, kan ik soms zomaar als een teken zien. Dan vergeet ik voor het gemak de honderdduizend anderen die dezelfde mail van het Universum ontvangen. Ik wil mij wel een beetje speciaal blijven voelen natuurlijk.

Laatst ontving ik deze (in het Engels want het Universum weet natuurlijk dat ik m’n talen spreek):

You are not meant to bear that which you find unpleasant, you are meant to change it. That's why you feel it. Your every twitch of pain and malaise invites you to wake up, pushing you to seek grander truths that will reveal a bigger reality and a more magnificent you, ever closer to an awareness of your true place within reality creation - as a Creator.
The Universe

En die kwam binnen! Jee. Je kunt dus datgene dat je onprettig vind in het leven zelf veranderen, je hoeft het niet te ondergaan. Veranderen, dát is dus de bedoeling. En dat is waarom je het voelt.
Nou ja en al wat na de eerste twee zinnen kwam in het Engels daar kon ik niet zoveel mee, maar die eerste paar zinnen die zetten mij aan het denken. Want ik was een beetje vastgelopen de laatste tijd. Sterker nog, het voelde alsof ik een doolhof in was gelopen en continu tegen een stenen muur aanliep. Op een gegeven moment had ik niet eens meer door dat ik me ook kon omdraaien en een nieuwe route kon kiezen, nee ik bleef maar met m’n kop tegen die stenen muur lopen. En dat deed zeer!.

Maar nu ik van bovenaf voorzichtig een blik in het doolhof werp, zie ik ineens dat er ook andere mogelijkheden zijn om eruit te komen. Dat wil niet zeggen dat ik morgen de uitgang gevonden heb natuurlijk maar wel dat ik mezelf kan omdraaien en de keuze heb een andere route te nemen. Nou en dat is dus wat ik ga doen. Ik keer gewoon om en kies een ander pad. Al besef ik heus dat ik er dan nog niet ben, maar het geeft al rust in mijn hoofd te beseffen dat ik gewoon om kán draaien. En dat ik een keuze heb.

De woorden die Het Universum mij stuurde maken dat ik het besef, ik hóef niet te leven met dat waar ik mij niet prettig bij voel, ik heb de keuze te veranderen. Klinkt simpel maar ik weet best dat ik er nog niet ben. Ik kan niet uit een diep dal opeens bovenop de berg staan. Klimmen dan maar. En misschien ook leren accepteren dat dat wat ik voor ogen had niet gaat lukken. Maar beseffen dat het belangrijker is dat ik mij gelukkig voel met de dingen die ik doe, zónder dat er een hoger doel aan vast zit.

Nou ja, en voordat je het weet is Mevrouw H natuurlijk weer helemaal het vrouwtje. En komen er vast weer goede verhalen op dit log. Maar tot die tijd, zal ik ondanks de beren op de weg m’n best doen te genieten, van de klim naar boven.

Reacties

Het was een stuk kouder, de laatste dagen. En toch genoot ik van het buiten zijn. Terwijl ik door het bos rende voelde ik mijn lijf warm worden, terwijl het vocht van natte bladeren van de bomen op mij neerdaalde. Sinds ik volwassen ben ren ik nooit zomaar voor de lol, zoals vroeger met vriendinnen om het hardst wie er het eerste is.

Als kind wilde ik geen roze kamer, speelde niet met poppen en verkleedde mij nooit als een prinses. Ik speelde binnen het liefst met Playmobil (had toevallig ook het kapsel van zo’n poppetje ..). Maar meestal was ik buiten te vinden, met m’n kaplaarzen aan. Ik sprong over slootjes of deed een poging daartoe en als ik dat niet deed zat ik op een pony. Ik holde de deur uit en riep nog net even ‘doei mam!’ om uren later weer thuis te komen. Als de straatverlichting aanging moest ik naar huis. Het gebeurde regelmatig dat ik daar niet op lette maar als de meeste kinderen naar huis gingen, dan was het voor mij vast ook tijd. Eenmaal thuis schopte ik m’n kaplaarzen uit in de schuur, holde naar het toilet en na het plassen kon ik aan tafel. Misschien moest ik nog even m’n handen wassen maar meer regels waren er niet. Zusje gilde meestal dat ik naar paardenpoep stonk maar ik vond dat zelf juist lekker ruiken. Het was niet de geur van paardenpoep, het was de geur van paarden die om mij heen hing. Die geur van paarden associeer ik nog altijd met buiten zijn, zonder zadel in galop durven gaan, de vrijheid voelen. Het leven was ongecompliceerd.

Maar ergens tussen dat ongecompliceerde leven als jongensachtig meisje en het leven van vandaag raakte ik het gevoel van me vrij voelen kwijt. Het onbezorgd rond galopperen op pony’s zonder zadel stopte op een dag.

Mijn hoofd raakt vol met gedachten waarvan ik niet wil dat ze er zijn. Gedachten dat ik niet goed genoeg ben, dat ik het niet kan. En het lijkt of er niets meer bij kan. Alles is teveel en alles voelt als moeten. En al dat moeten grijpt me naar de keel. Ik moet het wel maar ik kan het niet.

Soms zou ik heel hard weg willen rennen van alles.

Rennen doe je als volwassene niet meer zomaar. Hardlopen daarentegen kun je wel gewoon doen. Ik vind er niets aan. Tenzij ik het gevoel heb dat ik samen met iemand lekker een stukje aan het rennen ben, om wie er het eerste is. Ik wou dat ik er als eerste was.


Reacties (6)

Na m’n weekje vasten was ik vastbesloten om het allemaal helemaal anders te gaan doen. Wat dat betreft werkt zo’n weekje net als Nieuwjaar. Voor mijn gevoel heb ik nieuwe ronden, nieuwe kansen. En na zo’n weekje zit ik nog vol goede voornemens! Een van die voornemens is het goede gevoel vast te houden en te zorgen dat ik het voor mezelf weer op kan roepen als het naar de achtergrond dreigt te verdwijnen.

De gebruikelijke ‘to do’s’ à la: afwassen, ramen lappen en administratie bijwerken komen niet meer op m’n to do lijstjes.  Want die zijn in het geheel niet mindful. En daarom herinner ik mijzelf alleen aan de basics.

Doen:
Elke dag wat tijd voor mijzelf nemen en dat kan zijn:

  • 30 minuten mediteren (met m’n ogen dicht, zónder in slaap te vallen) voelen wat ik voel, op dat moment, in mijn lijf;
  • Een rondje hei of bos, weer of geen weer. De geur van buiten opsnuiven, de regendruppels op mijn hoofd laten neerkomen of de vochtige grond onder m’n voeten voelen.

Lezen:
Boeken die in mijn boekenkast staan en die, na een paar bladzijden lezen, verder ongelezen weer in die boekenkast terecht kwamen. Maar nog steeds wachten op mijn ogen, die over de letters gaan:

  • Dave Eggers - Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit;
  • Renate Dorrestein – Het geheim van de schrijver;
  • Eckhart Tolle – De kracht van het nu.


Uitkijken naar:
Het half-lege-glas-type in mij kan op voorhand vaak tegen een hoop dingen op zien; een vakantie (bikinistress!), het volgen van een opleiding (examenstress!), een feestje (geen leuke outfit-stress!). Maar het schijnt dus ook anders te kunnen. Het schijnt dat er mensen bestaan die wel ergens naar uitkijken. Ik had daar geen weet van maar ga dat uitkijk-principe eens uitproberen. Dus, in plaats van bedenken wat er allemaal mis kan gaan of niet leuk zal zijn, kan ik misschien eens uitkijken naar:

  • wat er wel leuk aan vakantie is;
  • wat ik er allemaal al van leer en hoe interessant het volgen van een opleiding is;
  • hoe heerlijk het is om weer eens ouderwets disco te dansen.


Genieten van:
Vaak sta ik er niet bij stil maar er zijn zoveel kleine momenten om van te genieten, zoals:

  • de slappe lach, inclusief tranen over m’n wangen (zonder me druk te maken over uitgelopen mascara);
  • een geweldige aankoop bij de kringloopwinkel voor een paar euro;
  • het redden van een slak (mét huisje) door hem te helpen oversteken, zodat die 4 x 4 niet over z’n huisje rijdt;
  • sneller optrekken dan de Porsche die naast me staat te brullen voor het stoplicht;
  • de neusje-neusje momentjes met de katten.

 
Vasthouden:
Dat gevoel, dat ik oké ben, precies zoals ik ben en er mag zijn.

De basics dus, dát is waar het om draait en dat zijn de dingen waar ik mijzelf vanaf nu regelmatig aan help herinneren. En mocht je mij tegenkomen en je ziet aan de blik in m’n ogen dat ik weer volledig verzand ben in het denken in plaats van het doen, help mij dan even herinneren  aan de basics. Hoe vaak sta jij eigenlijk stil bij dat waar het écht om draait? 












Reacties (2)

Mijn therapeut gaf mij de tip mee om iedere dag drie dingen op te schrijven, die goed waren aan deze dag. Niet per se groots en meeslepend, alledaagse dingen als ‘een perfecte biefstuk gebakken in m’n nieuwe grillpan’ kunnen ook. Drie goede dingen per dag. Moet te doen zijn.

Als ik mijn nagels lak, doe ik dat altijd in drie keer. De eerste keer is het nog wazig, de tweede laag geeft al wat meer kleur en de derde laag maakt het af. Dan nog het geduld opbrengen het te laten drogen.

De baas vroeg mij laatst om elke dag drie dingen op te schrijven die ik werk technisch écht gedaan moest hebben deze dag. Om zo het overzicht tussen al die to do’s te houden, dan zijn drie dingen ‘nog te doen’ zei hij. Hij zei er niet bij hoe groot die drie dingen moeten zijn. Misschien kom ik weg met ‘drie keer koffie halen voor de baas’, daar ben ik nog niet achter.

Murphy en Lois, de katten en ik, wij zijn een drie-eenheid. Mevrouw H, Murphy mijn eigen Superman en Lois Lane, het vriendinnetje van Superman. Wij horen bij elkaar.

Als ik op de weegschaal durf te staan is dat ook in altijd drie keer. De eerste keer denk ik meestal ‘kán niet waar zijn! Bij een tweede poging haal ik ook nog even het elastiekje uit m’n haar en de derde keer is de bevestiging van Het Gewicht.


Ik zal de volgende keer een drie als eindcijfer doorgeven, als ik weer eens meedoe aan de loterij. Wie weet zit mijn geluk daarin.





Reacties


In gedachten ga ik soms
Heel even terug

Naar dat moment

Mijn blik ving die van jou
Een seconde

Waarin ik voelde
Wat er aankwam

Met gesloten ogen
Tuitte ik mijn lippen

En toen voelde ik
Jouw lippen op de mijne

Eerst voorzichtig en warm
Gevolgd door de hartstocht

Mijn tijd stond even stil

En nu denk ik alleen maar
Kon ik nog maar heel even
Terug naar toen

















Reacties

Laatst las ik in een interview met Jan Heemskerk (voormalig hoofdredacteur Playboy), hoe de gemiddelde hetero man naar een vrouw kijkt. De gemiddelde man schijnt naar de vrouw te kijken met het gevoel: vind ik dit een aantrekkelijke vrouw, zou ik misschien met haar naar bed willen? Deze gedachte komt een seconde in hem op, waarna er andere gedachten komen: dit is een collega, de beste vriendin van mijn vrouw of een het meisje van de Hema. Het gaat om die intuïtieve gedachte, die altijd heel even schijnt op te komen bij de man. Het is een gegeven van de natuur, daar kan de man écht niets aan doen (die gedachte).

Aantrekkelijk is voor de gemiddelde man niet per definitie een vrouw die de vormen heeft van een model. Uit een onderzoek van een datingsite kwam ook naar voren dat mannen niet van grote borsten houden. De doorsnee man valt op kleine borsten, volgens dit onderzoek. Wel worden lange benen aantrekkelijk gevonden, een taille en liefst alles in proportie. Nou, dat komt dan weer mooi overeen want volgens mij wil de gemiddelde vrouw ook het liefst lange benen en een taille hebben en een beetje in proportie zijn.
Voor wat betreft vrouwelijk naakt is de man wel veeleisend geworden. Wat ook niet zo gek is natuurlijk met al wat er tegenwoordig in de media, de bladen en op het internet te vinden is. De meisjes in de bladen worden steeds jonger en als er iets niet helemaal perfect is wordt dat wel even weggepoetst.
 
Om nog maar niet over de pornosites te spreken. Prima dat het er is, alleen het doet wel iets met de perceptie van de gemiddeld man. Ik kan mij zo voorstellen dat als je een jonge vent bent en je zelf nog nooit seks hebt gehad, maar je wel wat pornosites hebt bekeken, het knap kan tegenvallen als je zelf aan de slag gaat met je eerste vriendinnetje.
Vroeger hadden wij ‘Maria weet raad’ waar je antwoord kreeg op al je seksvragen. Maria gaf een duidelijk antwoord aan zowel de meisjes die onzeker waren; omdat ze er niet uitzagen als model en ook aan de jongens, zij kregen te horen dat niet alle meisjes eruit zagen als de modellen uit de Playboy.

Ik heb wel het idee dat het beeld dat de gemiddelde vrouw van mannen heeft wel wat realistischer is. Wij weten wel dat er maar een paar Clooney’s op deze wereld zijn en dat je het ook leuk kunt hebben met een man qua uiterlijk niet perfect is.

Wat alleen wel zo jammer is, is dat de gemiddelde vrouw zich vaak wel spiegelt aan de perfecte vrouw. Dat wij ons nog steeds laten beïnvloeden door de media, de bladen en het internet. Natuurlijk zou het mooi zijn het lichaam of de looks van een Doutzen te hebben. Maar, hoe kan het zijn dat wij tevreden zijn met de gemiddelde man en hem accepteren als Mr. Good Enough en niet een Mr. Perfect zoeken. Terwijl wij zelf vaak niet accepteren dat wij niet perfect zijn.

Willen wij dat de man ons aantrekkelijk vindt en met ons naar bed zou willen? Ik denk het wel. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat wij naar bed willen met de gemiddelde man. Het is gewoon goed voor ons zelfvertrouwen, gewild zijn.

En dan komt de conclusie toch weer neer op de oorsprong. Vanuit de oorsprong blijft de man natuurlijk een jager, er zit alleen niet altijd iets aan zijn speer.

Reacties (1)

 


Het is natuurlijk het mooiste om de stukjes op mijn log allemaal te kunnen plaatsen onder het kopje ‘easy reading’ (een beetje als ‘easy listening’ maar dan zonder muziek) gewoon lekker niets aan de hand stukjes. Ik hou daar zelf ontzettend van. Doen alsof er niets aan de hand is, dat is het fijnste. Dat alles altijd lekker oké is. En daar dan vooral zelf ook in geloven, dát is het allerfijnste. Alles is oké olé olé.  

Maar hé. Alles is niet altijd ok. Niet nee. Met mij niet en met de rest van de wereld vaak ook niet. Ja dat valt even knap tegen hé. Maar ja. Zo is het dus.
Gewoon even niet ok.

Ik ben het ook een beetje zat om altijd maar ‘goed’, ‘prima’, ‘leuk’ of ‘lekker!’ te roepen als men vraagt hoe het gaat. Natuurlijk, het is lekker makkelijk, je bent er vanaf en vervolgens kan de ander ook nog even roepen hoe geweldig het allemaal gaat en dan ben je weer helemaal bij. De, zoals ik het noem, Pinokkio methode.
De Pinokkio methode is in 99,9% van de gevallen doen alsof en dus een leugen. Een leugentje om bestwil, daar kan ik wel wat mee en daarom hanteer ik de Pinokkio methode regelmatig bij de vraag hoe het met mij gaat. Vanwege haast, geen zin of niet de juiste tijd, niet de juiste plaats om het eens even lekker over mezelf te gaan hebben. Soms moet je weten wanneer je beter je mond kunt houden.

Maar de liedjes die spelen in mijn hoofd zijn niet altijd van het genre easy listening. Er komt nog wel eens wat soul voorbij, op roerige dagen wat rock maar op dit moment blijf ik een beetje hangen in de blues. Het is zoals het is. En ik heb even niet de behoefte het mooier te maken.

Pinokkio wil ook wel eens weten hoe hij eruit zal zien na een nosejob.









Reacties (1)

Nou ja, we deden dan zo maar wat gezellige dingen samen, zonder verplichting en alleen denkend aan vandaag en morgen. De man waarvoor ik m’n hart voorzichtig openstelde.
Alleen, zo bedacht ik me, dat was niet helemaal zoals ik het wilde. Ik wilde niet voorzichtig, stap-voor-stap. Eerder gaf ik al aan dat ik daar niet zo goed in was, alleen aan vandaag en morgen denken.


Ik ging met vakantie en dacht aan hem. Ook aan dat ik niet zo goed wist wat hij nou eigenlijk van mij vond. Als we elkaar zagen was het gezellig en voelde ik wel iets van zijn kant, alleen als we elkaar niet zagen was er ook helemaal niets. Stilte van zijn kant en een soort verlangen van mijn kant.

Terug van vakantie regelde ik een verrassing op een perfecte zomeravond. Ik huurde een sloep inclusief koude rosé, nam stokbrood met franse kaasjes mee. De perfecte zomeravond was bijna perfect. Hij genoot ook van het varen, ik miste bij hem alleen een gevoel dat hij de verrassing inclusief mijn aanwezigheid leuk vond.

De volgende dag dacht ik na over de liefde en ik vroeg me af of mijn wensen voor wat betreft de liefde te hoog gegrepen waren. Moest ik settelen voor minder?

Is mijn verlangen naar échte liefde, met vooral in het begin dag-en-nacht aan elkaar denken teveel gevraagd? Kun je nog ontzettende niet-zonder-elkaar-kunnende echte liefde verwachten nowadays?.
Ik weet niet of het kan maar ik ga er wel voor.

En dat liet ik de man waarvoor ik m’n hart openstelde weten. En dat was dat. Punt.
Diana & The Surpremes wisten dat lang geleden al ‘You can’t hurry love’.









Reacties (5)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl