Soms moet je dingen loslaten in het leven. Dat kan in het begin misschien veel moeite kosten; met de angst dat als je loslaat alles anders wordt. En verandering kan spannend zijn. Vernieuwend ook, want je weet niet wat je te wachten staat. Je kunt merken dat je toe bent aan verandering in je leven, toe bent aan vernieuwing, doordat je jezelf openstelt. Geleidelijk aan stel je jezelf steeds meer open voor het onbekende en ieder opvolgend stapje dat je in die richting doet, voelt goed. En deed je eerst kleine stapjes, merk je dat het bijna vanzelf gaat dat je stappen steeds wat groter worden, je je pas versnelt. Hongerig bijna, naar hoe de vernieuwing zal smaken. 

Jaren terug was ik mijn zus en haar kinderen op een beurs waar m’n neefje en nichtje een workshop zandmandala’s maken volgden. De mandala werd al snel groot, er kwam steeds wat meer zand bij, ze strooiden verschillende kleuren uit over de vloer, waardoor er uiteindelijk een kunstwerk van zand ontstond. Met fonkelende ogen en een trotse blik keken ze van het kunstwerk naar mij om te zien of ik wel zag dat ze wat moois hadden gemaakt en ik stak enthousiast mijn duim in de lucht.
Vervolgens zei de man die de workshop begeleidde ‘dan mogen jullie nu je mandala uitvegen’. Ik zag de beteuterde koppies van die twee en moest zelf ook even slikken. Zo gaat het met alles in het leven zei de man ‘mooie, leuke en ook minder leuke dingen: alles is tijdelijk, dus neem alle momenten in je op en geniet ervan’. Er komen vanzelf weer nieuwe mooie momenten of nieuwe mooie kunstwerken zoals dit. En dat was een goede manier om kinderen de vergankelijkheid van dingen te laten beleven. Voor mijzelf was het ook een eye opener.

Alles is tijdelijk. Zo ook http://mevrouwh.punt.nl. Mevrouw H was er ontzettend aan toe om haar Punt los te laten. Daarnaast was de limiet op Punt.nl bereikt. Ik stop dus niet met bloggen, integendeel. Ik heb ontzettend veel zin om al mijn gedachten om te blijven zetten in woorden en daar weer zinnen van te maken. Mevrouw H krijgt gewoon haar eigen plek, hier op het wereld wijde web. Dat is een beetje spannend maar vooral heel erg leuk! Een nieuw begin op deze mooie nieuwe site.

Het ontwerp en logo van http://mevrouwh.nl komt van Lo Hermsen van http://launch-me.nl.  Gezien het feit dat ik nog altijd bijzonder weinig verstand heb van alles dat zich achter de schermen afspeelt op het web stuur ik veel dank en dikke zoenen die kant op. Voor haar geduld en uitleg in Jip- en Janneketaal, zodat ik inmiddels zelf in staat ben Mevrouw H te beheren. That’s a small step for a man a giant leap for mankind. 

Het mooiste vind ik nog dat ik daar achter de schermen statistieken kan zien! Of er, naast mijn moeder natuurlijk, nog iemand meeleest hier. Dus kom je mee naar de nieuwe Mevrouw H?

http://mevrouwh.nl  Tot daar!

 

* Alle blogs die hier staan verhuizen mee! Het duurt nog even voor alles over is, maar het begin is er.

Reacties

Zo’n paar dagen Barcelona, daar keek ik aan de ene kant erg naar uit, maar aan de andere kant maakte ik mij ook direct zorgen. Zorgen over de oude kater en dikke poes. Voelde mij direct een slechte moeder, omdat ik ze home alone achter zou laten. Voel ik mij iedere dag al een beetje schuldig als de deur achter mij dichttrek om naar kantoor te gaan, zo’n weekje weg is natuurlijk nóg veel erger. Qua schuldgevoel dan hé.

Nou hadden de buurtjes de laatste keer prima voor ze gezorgd, toch had ik liever iemand in huis, die kon voldoen aan de knuffelbehoefte van met name de oude kater, naast het vullen van de bakjes.
Ik plaatste direct een advertentie voor een au pair voor die twee. Dat was nog niet zo’n makkelijke opgave voor zo’n korte periode. De meeste au pairs wilden direct een jaar blijven en kwamen ook met een eisenpakket waarin minimaal een eigen slaapkamer, 30 vrije dagen én een goede beloning in stond. Oh en ze deden niets met katten. Behalve de Chinezen die er op af kwamen en daarbij had ik dan zelf weer het vermoeden dat de dikke poes direct op de BBQ zou eindigen. De oude kater niet natuurlijk, die heeft nog amper vlees op het bot, maar hij zou ongetwijfeld in de soep belanden.

De zoektocht naar de perfecte au pair leek uit te lopen op een teleurstelling. Totdat ik mijn collega hoorde mopperen over haar huisgenoot (er zijn nog steeds vrouwen die bij wildvreemde mannen in één huis gaan wonen, om de kosten te drukken … ).
Direct zag ik een fantastische oplossing voor haar probleem (en het mijne) en opperde dat zij wel een weekje in mijn huis mocht vertoeven. Op voorwaarde dat zij de katten zou verzorgen, inclusief knuffelen met de oude kater. En zij stemde zomaar in met mijn voorstel!
Eind goed, al goed zal je denken.

Na wat afscheidsknuffels vertrok ik met een gerust hart naar Barcelona.
Dag 1 stuurde zij foto’s van twee tevreden etende katten. Weliswaar at de een uit het bakje waar de naam van de ander op stond maar dat was de au pair vergeven. Dag 2 kreeg ik berichtjes over dat ze de katten zó lief vond. Daar kon ik niets tegen inbrengen en zo kon ik met een gerust hart verder shoppen. Dag 3 stuurde ze me een filmpje waarin ik zag dat de oude kater intens gelukkig op haar schoot lag te spinnen. Daarvan moest ik even slikken natuurlijk. Ik voelde mij aan de kant gezet en ingeruild voor de eerste de beste die de bakjes vulde. Als ik terug was zou ik wel even een hartig woordje tegen hem spreken. Maar dag 4 kreeg ik een nogal lang bericht, over naar ik dacht het wel en wee van die twee. Dat begon nog positief, dat alles goed was gegaan de afgelopen dagen en dat alles netjes was opgeruimd, inclusief poep verwijderd uit de kattenbak. Na dat stukje gelezen te hebben wilde ik direct een contractverlenging voorstellen. Tot ik verder las na de ‘maar’;
maar er is iets ergs gebeurd. Ik weet ook niet hoe het kan en denk dat het ’s nachts is gebeurd, in mijn slaap. Ik kan me er alleen maar iets vaags van herinneren .. hoorde wat glasgerinkel en sliep weer verder’.
Slik! Er ging van alles door mij heen. Die oude kater heeft vast het leven gelaten. De dikke poes is door een raam gevallen of erger; ze zijn beide verpletterd door … Ik wist niet hoe snel ik verder moest lezen.

Nou ja, nogmaals ik weet echt niet hoe het kon gebeuren en ik vind het heel erg rot maar, het glazen lampje naast je bed is kapot gevallen.

Ik sprong een gat in de lucht! Zo’n lang intro voor een kapot gevallen lampje dat toch al op de nominatie voor schroot stond. Er zat toch nog een contractverlenging in voor deze au pair.

Toen ik eenmaal thuis aangekomen de sleutel in het slot stak, verwachtte ik dat de oude kater en de dikke poes mij miauwend op stonden te wachten in de gang. Dat ik helemaal plat geknuffeld zou worden door de oude kater en de dikke poes dolgelukkig was als ik haar bakje weer vulde.
Niets van dat alles. Die twee lagen languit tegen elkaar aan op de bank, deden even een oog open om te zien wie daar was en stortten direct weer in een diepe slaap. Waaruit ik opmaakte dat ik niet eens gemist was. Deze au pair had haar werk veel te goed gedaan.

Nu moet ik zelf naar iemand op zoek die míj wil knuffelen. Ik plaats direct maar weer een advertentie.

 













Reacties (4)

Het had wat voeten in de aarde, maar ik ben er een paar dagen tussenuit geweest, samen met m’n zus.

Zus en ik zijn niet van die snelle beslissers, je zou ons twijfelaars kunnen noemen. Wij zelf zijn van mening dat voor we voor het nemen van een beslissing alle voors- en tegens goed in overweging nemen en dan pas echt tot een juiste beslissing kunnen komen.
Even zussen-samen-tijd, dat was het plan, een korte break van de drukte van alle dag. Het duurde alleen even voor we een geschikte datum vonden voor de time out. Zus heeft kinderen en een man die ook nog iets doet met werk, er was daar dus ook een soort van back up plan nodig. Nou kan die man dat op zich ook prima alleen regelen vermoed ik, maar zus houdt ervan dat overal goed over is nagedacht en de kinders onder de pannen zijn. Het is dat een week vooraf gesmeerde boterhammen zouden kunnen beschimmelen, anders had ze ongetwijfeld de trommeltjes voor de hele week al op het aanrecht gezet.

Nadat onze agenda’s eindelijk een overeenstemming hadden bereikt qua data, konden we op zoek naar een locatie. Waren we er vrij snel uit dat het Barcelona of Valencia zou worden, duurde het vervolgens weer weken voordat we daar echt een keuze uit hadden gemaakt. Barcelona! Vervolgens bekeek ik zo wat hotels en B&B’s, maar het nemen van een beslissing stelde ik ook maar steeds uit. Op een bepaald moment werd het zus zelfs te gek en besloot zij gewoon welk hotel het werd. Heerlijk! Iemand die knopen doorhakt.

En zo togen wij voor een paar dagen naar Barcelona. Al was er vlak voor vertrek nog even een twijfel-redden-we-het-wel-met-mini-koffer momentje. Hiervoor boekte zus toch nog wat last minute grote-koffer-ruimte in het vliegtuig. Probleem opgelost. Zo gaat dat soms ook met twijfel. In geval van teveel twijfel, gewoon een extra keuze inlassen. En je dan nog afvragen of je wel de juiste keuze hebt gemaakt.

Eenmaal boven de wolken slaakten wij dan ook een zucht van verlichting, we waren op weg naar Barcelona.  Daar aangekomen startte eerst een zoektocht naar een metrostation op de luchthaven. Zus wilde gewoon aan iemand vragen waar de metro ingang was, maar moeders had ons zo fanatiek ingeprent dat we beroofd zouden worden als we met iemand zouden praten op straat, dat ik zus verbood met vreemde mannen te praten. Uiteindelijk spraken wij een buschauffeur aan, die ons liet weten dat er überhaupt geen metrostation op de luchthaven was. God zij dank dat we toch iemand aangesproken hebben, anders hadden we de week Barcelona noodgedwongen op de luchthaven moeten doorbrengen.

De rest van de week stapten wij zomaar in bussen, vonden metro stations en lieten ons naar alle hoeken van de stad brengen. Ik wilde graag naar de Sagrada Familia, had er veel over gehoord en wilde dat dan wel met eigen ogen zien. Nou dat was wel wat, zelfs zo interessant dat wij er drie uur doorbrachten, ik het grootste gedeelte met m’n mond open vol verwondering. Zus bleef zich maar afvragen hoe Gaudi dat dan allemaal voor elkaar had gekregen, in 1882. Gezien het feit dat er in die tijd nog geen hijskraan of bulldozer was uitgevonden. Gaudi was een slimme donder, zo constateerden wij, én creatief. Waarna wij direct in overweging namen om ons op te geven voor een cursus architectuur, op de plaatselijke volksuniversiteit.
Maar niet voordat wij geproefd hadden van paella, tapas en onszelf nog eens trakteerden op een glaasje vino blanco.

Verder bezochten wij ook nog de Kathedraal. Waar ik eigenlijk een kaarsje had willen branden voor iemand, maar dit uiteindelijk weigerde aangezien dit alleen via plastic elektrische nepkaarsjes kon. En dan val ik spontaan van m’n geloof hé. Als er niet eens meer een echt kaarsje in de kerk gebrand kan worden dan spreek ik de wens wel uit bij m’n eigen waxinelichtje. Er waren nog wel genoeg biechthokjes in de Kathedraal, waar ik mij even verlost heb van al mijn zonden. Kilo’s lichter kwam ik die Kathedraal uit natuurlijk, waarna ik nog energie had voor de rest van de must sees zoals Parc Guell en het huis van Gaudi.

Waar ik mij nog het meest over heb verbaasd, is de volledig ingeburgerde selfie-cultuur. Niet alleen de Chinezen, inmiddels zet de halve wereldbevolking zichzelf zo geweldig mogelijk op de foto, met selfiestick in de hand. Misschien doe ik het gewoon niet zo goed op een selfie, maar ik begrijp het ook gewoon niet.
Kijken deze mensen dan helemaal niet meer om zich heen? Zien zij de hele citytrip later thuis wel op beeld?
Ik doe zelf nog graag iets aan beleving, kijk rond en besef waar ik sta en wat voor moois ik zie. Doe even m’n ogen dicht en dan weer open en maak zo de foto, in mijn hoofd. Ik hoef niet ieder moment vast te leggen. En als ik dan de geur van het park in mij opneem, de bloem of dat mooie object – dan hoop ik dat als ik die geur ooit weer ergens ruik, ik weer even mijn ogen dicht doe en mijzelf weer daar in dat park waan. Maar dat ben ik hé.

Zus en ik hadden het heerlijk samen en waren zelfs zo relaxed dat we bijna nergens over twijfelden en deden wat er spontaan in ons opkwam. Op de keuzes op menukaarten na natuurlijk, zoveel menu keuzes moest je ons nooit geven. Maar meestal na de derde keer vragen of we eruit waren, kon de serveerster onze bestelling wel opnemen.

Al met al, het waren een paar heerlijke dagen. We hebben zelfs nog even bij een strandtent gezeten en de zee gezien en horen ruizen. Voor onze volgende citytrip hebben we zelfs al een idee, welke richting we op willen.
Volgende keer zal ik bij het boeken van een reisje alleen wel de optie ‘goed weer’ aanklikken, want dat hadden ze er nu helaas niet voor alle dagen bij geleverd.














Reacties (2)

Naast de wereldproblematiek én het niet halen van het EK voor Nederland,  is het soms even tijd voor wat luchtigs tussendoor.

Als ik ’s morgens wat laat uit m’n bed val, wat helaas nogal eens voorkomt, heb ik geen tijd meer om mijn haar te wassen. Dan hol ik even onder de douche door en ga er snel weer vandoor. Hoewel, als ik eenmaal onder de warme straal sta, moet ik mezelf ook nog even streng toespreken om eronder uit te stappen, zoveel hou ik van douchen.

Nou zijn er zo van die dingen, die vertel je over het algemeen niet, laat staan dat je iemand laat zien hoe dat er uit ziet. Als ik geen tijd heb om m’n haar te wassen, sta ik namelijk onder de douche met een douchemuts op. Mijn denkbeeldige verkering zou bij de gedachte aan mij met douchemuts alleen al een rechtsomkeert maken vermoed ik.
Er zijn mensen die het een badmuts noemen maar dat is iets totaal anders: de Ranomi’s van deze wereld dragen een badmuts. Een douchemuts daarentegen is zo’n frivool plastic mutsje, als je het draagt voel je je direct Saartje van Swiebertje. Ik krijg vaak ook direct behoefte om de douche te schrobben, tijdens het douchen met m’n douchemuts op.

Waarmee ik eigenlijk wil zeggen, ik vind het een uitvinding! Het ziet er niet uit, maar je haar blijft lekker droog. En wat ook zo fijn is, als je die douchemuts over je oren heen trekt, kun je het water lekker hard over je hoofd laten kletteren en zit je heerlijk in je eigen cocon. Het is dus ook nog eens een bijzonder mindfulle gebeurtenis, dat douchen als Saartje.

Ja mensen, ik maak al wat mee voor ik de deur uit stap.

Reacties (1)

Van de week bezocht ik voor mijn werk een fabriek in het Zeeuwse land. Zo’n dagje weg van kantoor voelt voor de kantoormens als een schoolreisje. Al stond er geen bus op mij te wachten en kon ik mijn moeder ook niet op uitzwaaien betrappen.  

Volgens de routeplanner zou de reistijd naar de fabriek 1 uur én 45 minuten bedragen; ik maakte mij op voor de barre tocht. Crackers met kaas, een fles water en ander proviand waren ingeslagen om deze tocht te overleven. De heenweg reed ik boven verwachting bijna helemaal goed, op een enkele gemiste afslag na (ja, ik blijf een vrouw).

Het was de frietfabriek waar ik een kijkje mocht nemen. Gezien het feit dat frietjes nog altijd in mijn persoonlijk favoriete schijf van vijf staan, zult u begrijpen dat ik stond te popelen om te zien hoe deze gemaakt werden. In de fabriek mocht ik een witte jas aan, kreeg een haarnet en daarboven een valhelm op en werd ik diverse malen goed ontsmet. Douchen was vanmorgen overbodig geweest, begreep ik nu.

Het startpunt van mijn uitje was bij het lossen van de aardappelen. Een labyrint van lopende banden waar de aardappels hun weg op mochten vervolgen. Voor de aardappelen zelf was dit de Efteling vermoed ik. De aardappelen gierden in mijn gedachten van plezier en ik bedacht bij iedere aardappel een geluidje als ik ze voorbij zag vliegen. Helemaal in de ban van de aardappelpret, moest opperhoofd rondleiding mij op de schouder tikken om mij mee te krijgen naar de fabriek.
Na de volgende wasbeurt mocht ik de fabriek in, waar ik zag hoe de aardappelen werden gestoomd, van hun jasje werden ontdaan en hun route vervolgden door middel van een wild waterstraal. Tot het eindpunt, waar ze van aardappel een frietje werden. Niemand had ze dat verteld natuurlijk, toen ze zich opgaven voor dit uitje. Ik liet ze ter geruststelling weten dat ze er nu nóg mooier uitzagen, na deze metamorfose (én lekkerder, dacht ik erbij). Want de gewone aardappel uit de schijf van vijf kon mij nooit zo bekoren maar nu deze getransformeerd was naar een frietje, stond ik te popelen om er een hap van te nemen. En zelfs dat kon, in het testlab, waar werd gekeken of de frietjes wel voldeden aan alle gestelde eisen, mocht ik ook even een hap nemen. Bij het verlaten van die ruimte liet ik nog gauw even mijn cv achter, voor het geval er een vacature ontstond natuurlijk.
Aan het eind van de route zag ik hoe de getransformeerde aardappel nu als perfect frietje verpakt en wel klaar lag om het land in te trekken. En samen met de perfecte frietjes vertrok ook ik weer het land in, op naar huis.

Onderweg naar huis fantaseerde ik erover hoe het zou zijn om het roer om te gooien. Gelukkig kreeg ik ook even de tijd om te fantaseren, op de terugweg raakte mijn navigatie de weg kwijt en riep midden op snelwegen dat ik om moest keren of af moest slaan, waardoor ik steeds weer de richting van het Zeeuwse land op reed en niet naar huis.
Dit was vast een teken! Ik moest een nieuwe leven beginnen op het Zeeuwse land. Als begeleider in het Aardappel Pretpark of als Frietjes tester. Met of zonder hulp van Yvon Jaspers, ik ging op zoek naar een aardappelboer in het Zeeuwse land.

Reacties

Om de tijd te doden vermaakte ik mij steeds vaker met wat heen en weer geschuif op de dating app: swipen naar links x rood kruis - swipen naar rechts <3 hartje. Zo vlak voor het slapengaan swipte ik wat af en keek of er nog wat leuks tussen de daar aanwezige singles zat. En bij niets leuks viel ik vanzelf in slaap. Waar ik in het begin nog kon lachen om zo’n vent die alleen een foto van z’n goed gevulde boxer plaatste, was het inmiddels ronduit triest geworden om naar te moeten kijken. Wat denkt zo’n vent nou? Dat mijn tepels direct knalhard door de blouse schieten van zijn goed gevulde boxer? Is nét iets meer voor nodig, meneer! Het scheelt weinig of ik ga de foto’s van de gewone man met de net gevangen vis waarderen.

Op een gegeven moment besefte ik dat het toch eigenlijk een bijzonder triest gegeven was. Al die swipende singles die totaal verveelt naar dat scherm turen, de hoop op enig normaal exemplaar al lang vervlogen.
Ik besloot het wat serieuzer aan te pakken en mij aan te melden bij een datingsite voor hoogopgeleide singles. Ik speelde een beetje Pinokkio tijdens mijn aanmelding, het kan zijn dat ik per ongeluk in plaats van een M een H typte voor BO, zodat ik de toelatingseisen doorstond. Die truc had ik wellicht bij sollicitaties ook moeten gebruiken, bedacht ik mij ineens, maar vrees dat ik dan alsnog door de mand gevallen was.

Met zo’n lidmaatschap op zo’n datingsite voor hoger opgeleide singles, ging ik er vanuit dat de ware toch wel spoedig met mij in contact zou treden. De eerste paar dagen kreeg ik aardig wat berichtjes, waarbij ik vrij snel het idee had dat ook zij Pinokkio hadden gespeeld bij het aanmelden op de site, aangezien ze niet al te snugger overkwamen. Of moest ik het zo zien; ‘hoe hoger het IQ, des te lager het EQ’? Zo’n sociaal totaal onhandige, daar kon ik ook niets mee. En waar je ze op zo’n dating app makkelijk met een kruisje in de prullebak gooit, zit je bij een serieuze site weer met het ‘afschrijf’ probleem. Aangezien ik dus wel het sociale type ben en niet zo snugger was ik direct excuses aan het verzinnen waarom het m’n type niet was. En op momenten dat ík eens een leuke aanschreef, kreeg ik vervolgens geen enkele reactie terug of een botte afwijzing. Ook niet zo best voor het zelfvertrouwen.

Vervolgens keek ik toch weer regelmatig weer op de datingapp, het werd een soort tijdverdrijf als ik even niets te doen had. Slechte zaak, maar het hield me van de straat. En hop! Daar had ik dan toch ineens weer een match. Leek een sympathieke vent. We raakten aan het chatten en hij stelde voor om de volgende dag een drankje te doen. Die laat er geen gras over groeien dacht ik nog, maar stemde wel in. We deden een drankje en dat was heel gezellig. Hij had het soort accent waar Barry Stevens om bekend was geworden, het maakte hem lovable. We besloten elkaar nog eens te willen zien en met een glimlach reed ik na de drankjes weer naar huis.

Er vlogen berichtjes over en weer en dat was wel weer gezellig, die aandacht had ik eigenlijk best gemist. Hij stelde voor om een middagje te gaan varen op de Loosdrechtse plassen. Waarop ik alleen maar kon denken ‘Varen + Zwemmen + BIKINI + date in 1’  no way José! Nadat ik hem had laten weten dat dat niet ging gebeuren kwam hij met optie 2. Een middagje Midgetgolfen. Die optie durfde ik wel aan. Al had ik nog nooit een echte ‘dag-date’ gehad (als ik iemand zó kort kende) maar verandering van spijs … En zo geschiedde.

Hij kwam mij netjes thuis ophalen (gentleman), opende zelfs het portier (nou nou ..) en bij de Midgetgolf mocht ik steeds als eerste slaan. Hij legde mij de regels van het (grote mensen) golf spel uit en ik raakte nog aardig wat ballen.  Ik genoot van de middag en na afloop op het terras bekende hij dat hij eigenlijk ook al een restaurant had gereserveerd voor die avond (oh jee). Maar de stemming zat er lekker in dus ik volgde hem in zijn enthousiasme. Het was gewoon zo’n dag dat alles oké was. En ik hélemaal mezelf was. Of was ik misschien iets té mezelf? Na nog een wandeling volgde het diner waarna hij mij ook weer netjes thuis afzette. Hij dronk bij mij nog een drankje en er werd nog even wat geknuffeld.
Maar op het moment dat ik hem stond uit te zwaaien dacht ik al ‘ik weet het niet’ … Er viel niets negatiefs te zeggen over de beste man maar ik stond daar gewoon niet te stralen. En dat is toch waar ik uiteindelijk naar verlang, iemand waarvan ik ga stralen.

En zo pikte ik de volgende dag mijn routine tijdverdrijf maar weer op en zat ik weer met m’n snufferd op de dating app. Wat hij dan weer ontdekte toen hij besloot zijn matches te verwijderen om niet met meerdere dames in contact te zijn. Helaas. Niet zo’n mooi einde aan dit lange verhaal.
Al had ik het graag anders gezien, want een gentleman is schaars in deze wereld vol grote ego’s. Maar toch blijf ik bij mijn wens, iemand die mij laat stralen!

The End.

Reacties (5)

‘Fuck!’dacht ik, ‘zal je net zien dat ik juist vannacht het loodje leg’!
Ik had er de hele dag geen last van gehad, zat gewoon braaf achter m’n bureau, typte weliswaar vanwege de hitte iets minder dan 110 aanslagen per minuut maar ik geloof niet dat ze het door hadden, op kantoor. De rest zat volgens mij ook gewoon apathisch voor zich uit te staren. We deden gewoon alsof we het deden - werken dan - allemaal. En dat leek prima te werken, zo zonder hitteplan op kantoor.

Toen ik thuiskwam gooide ik ramen en deuren open, plukte de languit op de grond liggende katten van de vloer en rende nog even met de stofzuiger achter ze aan. Vervolgens deed ik de afwas en daarna at ik  een veel-te-rijpe-al-bijna-bruine avocado met een paar garnalen om zo aan mijn dagelijkse schijf van twee te komen. De bootcamp training sloeg ik over, maar ik wandelde nog wel met een vriendin door bos en over de hei. Al met al was ik de avond zonder hitteplan prima doorgekomen. Had zelfs de hitteplan tips om geen alcohol te nuttigen tijdens deze dagen opgevolgd. Brave burger als ik ben natuurlijk.

Totdat ik in bed ging liggen. Ik weet niet wát er mis ging maar dat het mis ging is een ding wat zeker is. Tijdens gebruikelijke nachtelijke situaties durf ik niet bloot en al zeker niet zonder een laken over mij heen, in verband met de angst voor insluipende boeven. Maar ten tijde van een hitteplan gooi ik al mijn principes overboord. Ik waarschuwde de boeven bij voorbaat dat ik bloot en zonder dekens op de bedstee gedrapeerd lag. Waarop de boeven bij voorbaat rechtsomkeert maakten.
Het plan gewoon als iedere avond, hoofd op het kussen, ogen dicht en snurken maar. Maar al wat er gebeurde, ik wilde de slaap niet vatten. Het zweet brak met uit, terwijl ik nakend lag te wachten voor het open raam op een zuchtje wind. En te wachten en te wachten.
Ik voelde eens aan m’n pols maar ook daar was weinig beweging aanwezig. Had ik nog wel een hartslag? Straks legde ik het loodje hier in m’n blootje!
Vervolgens deed ik van angst om erin te blijven helemaal geen oog meer dicht. Om half 4 ’s nachts keek ik voor het laatst op de wekker en toen ben ik dan toch nog in een diepe slaap gevallen, voor drie uurtjes. Ik mag hopen dat ik die truc vannacht niet herhaal. Bijgelovig als ik ben misschien toch maar weer gewoon in m’n pyjama onder de dekens liggen zoals altijd, plan A.
Ik stel mijn eigen hitteplan in werking. En als dat niet werkt kan ik altijd plan B nog volgen: het matras op het balkon slepen en daar proberen de slaap te vatten.

 

Reacties (1)

Nadat het jarenlang bovenaan mijn ‘dat wat ik altijd nog zou willen leren’ wensenlijstje stond, besloot ik vorig jaar januari te starten met de opleiding tot Holos masseur. Voorafgaand aan dat besluit had ik lang getwijfeld, volgde ondertussen wel andere cursussen en een opleiding op het gebied van massage maar wist ergens altijd al dat dit dé opleiding was die ik het liefste zou volgen. Ik deed dat niet eerder omdat het mij best pittig leek om naast datgene dat ik door de weeks op kantoor doe, nog zo’n 1,5 jaar lang op zaterdag naar de Academie te gaan, inclusief een hoop thuisstudie. Maar in Januari 2014 startte ik dan toch op dé Academie.

Op de dag dat ik met de opleiding startte wist ik direct dat ik de juiste keuze had gemaakt. Het ging er niet alleen over het massage vak zelf, maar het ging ook over mij zelf. En ik hou daarvan hé, dat het af en toe ook gewoon over mij gaat. Wellicht dachten ze er daar heel anders over en hadden ze helemaal geen zin om het wéér over mij te hebben, maar zodra de kans zich voordeed pakte ik het moment en begon ik gewoon weer eens over mijzelf. Begrijpelijkerwijs werden therapeuten uitgespaard in de periode dat ik de opleiding volgde.
Er werd veel gedeeld in de groep, al vrij snel ontstond er een heel open sfeer, wellicht omdat het zo’n kleine groep was. Waarin ik het gevoel kreeg alles te kunnen delen. Het was er in ieder geval niet zoals in the real world, waarin Anything you say, against you kan worden gebruikt.

De ochtend op de opleiding startte standaard met een meditatie. Vaak pikte ik op dat moment nog even een uitslaapmomentje mee, maar als ik het me lukte om erbij te blijven vond ik dat toch een bijzonder goede start van de dag. Even uit mijn hoofd en in mijn lijf, om te voelen wat er gevoeld wilde worden. Een van de hoofdthema’s van de opleiding.

Ik genoot ervan om nieuwe kennis op te doen, de werking van het menselijk lichaam steeds beter te leren begrijpen en kreeg er mede daardoor nog meer respect voor. Hoe bijzonder het is dat het over het algemeen allemaal vanzelf werkt in ons lichaam. Dat je geen commando’s hoeft te geven maar dat je ledermaten uit zichzelf door hebben hoe ze in beweging moeten te komen, weliswaar aangestuurd door ons brein maar dat heb je zelf meestal heel niet door. Bijzonder mooi systeem.
Jammer dat het niet altijd voor alles geldt, dat het gewoon vanzelf gaat, zonder dat je het door hebt. Zo moest er natuurlijk ook geleerd worden. De Medische Basis Kennis, waarin regelmatig termen voorbij kwamen waar ik nog nooit van had gehoord. Verder leerde ik daar natuurlijk hoe het lichaam in elkaar steekt voor wat betreft de Anatomie; Fysiologie en meer van zulks. En niet te vergeten alle Klassieke - en Holistische massages, die uiteindelijk tijdens het examen in de juiste volgorde gegeven moesten worden. Ik schreef een scriptie, op het Persoonlijke Ontwikkelvlak. Dat was nog goed te doen, het ging met name over mijzelf en dat is toch wel mijn specialiteit natuurlijk.

Maar in de tussentijd, als ik gedachten aan de examens toeliet en al dat ik daar zou moeten waarmaken, raakte ik steeds meer in paniek. Nou had ik verwacht dat ik in mijn volwassen leven minder last zou hebben van een druk die ik mezelf oplegde, maar helaas bleek dat mijn faalangst of onzekerheid op dat gebied ook nog altijd aanwezig was.

Ik zat met name veel zondagen met m’n neus in de boeken en merkte steeds vaker dat ik weinig in me opnam, kwam vervolgens meer en meer in de ‘ik kan het toch niet’- fase. Blokkeerde volledig. Totdat ik na een poosje welles-nietes in mijn hoofd besloot af te zien van de examens. Ik bleef wel gewoon de lessen volgen maar de druk van de examens was eraf en dat was wel fijn. Daarnaast was het persoonlijke proces wat ik door maakte ook bijzonder interessant.

Totdat het moment van de examens steeds dichter bij kwam en ik de mede stuudjes hoorde over studeren en merkte dat ook bij hen de spanning steeg. Daar kwam bij mij dan toch weer dat gevoel naar boven dat ik mijzelf minder voelde dan de rest, aangezien zij er wel voor gingen. En zo kreeg ik het toch weer even voor elkaar mezelf de grond in te denken. Lastig ding, je eigen brein. Denk je dat je oké bent met de beslissing die je hebt genomen, duik je opeens weer koppie onder in negatieve gedachten. Hoe interessant ook, dat brein, ik ben niet altijd blij met dat van mij.

De mede stuudjes maakten examens, weliswaar ook niet allemaal maar de meesten gingen ervoor. Ik duimde mee tijdens de examendagen, ondanks dat dubbele gevoel. Dronk er maar eens een borrel op, als ik hoorde dat zij de examens goed hadden doorstaan. Afgelopen zaterdag was de laatste lesdag van de opleiding. Een dagje ‘Praktijkvoering’, hoe het in z’n werk gaat als je je eigen praktijk op wil starten. Best interessant, maar ik miste de meditatie aan het begin van de dag en kwam dan ook niet in mijn lijf maar bleef in m’n hoofd.
Aan het einde van die dag volgde de diploma uitreiking, voor de stuudjes die het diploma gehaald hadden. Daar werden mooie, ontroerende en grappige woorden gesproken. En natuurlijk moest ik wel een traantje wegpinken, bij het zien van het ondertekenen van de diploma’s. Ik werd zelf ook nog even naar voren geroepen, waarna er werd gezegd dat het dapper was dat ik mijn eigen keuze had gemaakt en dat ik, als ik wel besluit het te willen doen, ik altijd nog examen mag doen.

Vervolgens werd er gehugd, geklapt en aansluitend vooral geproost. Op gehaalde diploma’s, op de fijne tijd die we hadden beleefd en op de mooie vriendschappen die waren ontstaan. En op het einde van de Za 1 groep, ofwel de ‘Klas van 2014-2015’.

En zo is er ineens anderhalf jaar voorbij gevlogen. Heb ik toch ‘dat wat ik altijd had willen leren’ geleerd, ook al hangt daarvan op dit moment geen diploma aan de muur. Heb ik leren mediteren, zonder standaard in slaap te storten. Heb ik leren voelen, wat er gevoeld wil worden in mijn lijf, zonder over dat gevoel heen te walsen. Heb ik leren spreken in een groep, al was het regelmatig een warrig verhaal, met enige omweg kwam ik uiteindelijk wel tot de kern. Ik geloof dat ik er vooral veel over mezelf geleerd heb, al was dat misschien heel de bedoeling niet, een beetje zelfreflectie heb ik toch maar even meegepikt. Ik geloof dat er nog wel wat gewerkt moet worden aan het leren accepteren van ‘dat wat er is’ en ‘dat wat er zich aandient’. En ook dat proces is rete interessant, als je het eenmaal aangaat met jezelf.

Vandaag ontving ik van een collega een appje met daarin een tip voor een middel waarvan een arts zou hebben aangegeven dat het helpt tegen faalangst. Ik heb hem bedankt en maar niet laten weten dat hij nét te laat was met zijn tip. Het middel bezit overigens de werkzame stof propranolol. Geen idéé wat dat doet maar aangezien de naam van het middel eindigt op lol ben ik sowieso van plan het te gaan slikken. En wie weet dat ik me dan spontaan nog eens aanmeld voor de examens!

Al met al; het was een mooie tijd, ik heb een hoop geleerd en ben vastbesloten mijzelf te blijven ontwikkelen. En een applausje voor mezelf, want ik heb de opleiding wél gevolgd!

En een dikke ‘Cheers’! Op de ‘klas van 2014/2015 – Za 1’ waarmee ik lief en leed deelde, bij wie ik mijn hart kon uitstorten en waarbij ik tot kennis en mooie inzichten kwam.

 

 














Reacties

Afgelopen zaterdag verjaarde ik alweer. Dat was toch pak hem beet, zo’n jaar geleden dat dat voor het laatst gebeurde. Iets met een drie en een vier in willekeurige volgorde. Ik had dit keer geen feestje gepland. Anderen deden dat wel; zo werd ik in de vroege ochtend verrast door m’n zus, die met een ontbijt, taart en een Lang zal ze leven voor de deur stond. Lief! Ze was nog niet binnen of ze moest al weer gaan, helaas was ze even vergeten dat ze een afspraak bij de kapper had, maar de verrassing was er niet minder om.
M’n ouders kwamen vervolgens op verjaarskoffie en kregen de verjaarstaart die zusje ’s morgens had meegenomen. In de middag nam m’n vriendin me mee uit lunchen, niet bij zomaar een restaurant maar bij een luxe tent in het bos van de Lage Vuursche. We konden heerlijk buiten zitten en bij ieder liflafje dat op ons bord lag werd uitgebreid verteld wat het was. Dat werd een middag vol quality time met m’n vriendin, fijne gesprekken en genoten van de zon en luxe hapjes. Vervolgens togen we ook nog naar een brocante markt in een boomgaard in Eemnes. Al vierde ik het niet was het toch een dag vol verrassingen.
Zo’n verjaarsavond niets doen is eigenlijk geen succes bedacht ik me op de avond zelf, dan kun je nog zo’n leuke dag hebben gehad als je dan ‘s avonds proost roept in het luchtledige, geeft dat toch een wat apart gevoel. Gelukkig kwamen de buurtjes nog even een sleutel ophalen en schonk ik direct weer de glazen vol, om maar niet alleen te hoeven proosten. En zo was de verjaring toch nog een klein feestje geworden.

De volgende dag stond een bezoek aan Texel op de planning. Twee dagen weg als cadeautje voor de 70e verjaardag van moeders, ook direct een cadeautje voor mijzelf en zusje natuurlijk. Dat zijn de betere cadeaus om te geven!
De wekker stond op 06.00 uur, aangezien we de vroege boot richting Texel wilde halen. Als ik zo’n afspraak gepland heb, ben ik altijd zo bang dat ik me verslaap dat ik ieder uur rechtop in bed zit, met de angst dat ik me verslapen heb. Doodmoe werd ik dan ook wakker en kwam alsnog wat laat aan bij moeders, maar het uitje kon beginnen. Richting boot gingen we vol gas, het leek op de TomTom namelijk dat we veel te laat zouden komen. Nou bleek dit zo’n TomTom waar je het eindpunt aangaf, dus het hotel óp Texel. Wij kwamen dus ruim op tijd aan bij de boot, dat was alweer een meevaller. Eenmaal aangekomen op het Texelse land zag het weer er niet al te best uit. De gehuurde fietsen mochten we nog een dagje laten staan want het begon te gieten en door regen en wind met zuidwester op de fiets was niet echt ons idee van genieten. Het goot de hele dag maar ondanks dat genoten wij van de tripjes die we maakten, we deden een expositie aan, een galerie, een pannenkoekenhuis, het walvishuisje en meer van zulks.
’s Avonds bevonden we ons toch nog op het strand bij Paal 17 en ondanks dat het weer er niet naar was genoten wij van tapas en witte wijn.

De volgende dag sprongen we wel op de fiets en daar kwam ook de zon. We fietsen een hele route volgens genummerde paaltjes, zijn maar een paar keer verkeerd gefietst en deden regelmatig een tussenstop bij een strandtent. Helemaal niet verkeerd zo’n dagje uit in eigen land. Ik was zelfs nog nooit op Texel geweest! Ja, er waren dus schapen, veel schapen, maar schapenboer Jan met zijn Rianne (BZV) hebben we niet gespot.

Resumé, een jaar ouder en twee dagen erop uit in eigen land maken je een ander mens. Dat ik inmiddels toch de leeftijd heb bereikt dat ik ‘fietsen op nummer in eigen land’ leuk ben gaan vinden. Ja menschen, het scheelt weinig of ik ben toe aan een abonnement op de Libelle.









Reacties (4)

Het was mij al een poos bekend dat sporten helpt tegen sombere gevoelens, dus sporten doe ik. Mijn hemel er wordt de laatste tijd zelfs zoveel gesport dat ik af en toe goed in de spiegel moet kijken of ik dat wel ben, in die sportoutfit, die de deur weer uit holt. Nadere inspectie gaf duidelijk aan dat ik het zelf, in hoogsteigen persoon was. Dat doet mij deugd, ergens ben ik goed bezig.

De voorjaars voetbaltoernooien zijn weer voorbij. Vorige week vond het laatste toernooi plaats. Nou was die week ervoor ook nog een ronde van het toernooi geweest. Ik had mij daar, geheel per ongeluk, misdragen. Het zat zo, er was nogal op mij ingepraat dat ik beter moest verdedigen. Ik moest dichter bij m’n mannetje blijven (wat eigenlijk een vrouwtje was .. zeer verwarrend allemaal) en moest ervoor zorgen dat ik niet werd gepasseerd. Eitje zou je denken. Maar dat bleek in het geheel nog niet makkelijk. Maar ik dacht, wat er ook gebeurd ze gaan mij niet passeren. De tegenstander kwam eraan, waarna ik een schijnbeweging maakte en ineens lag ze op de grond en gilde het uit van de pijn. Ik werd door haar niet meer gepasseerd, sterker ze moest direct haar afgescheurde achillespees laten opereren. Ik had haar serieus niet getackeld, maar voelde me wel schuldig.

De week erop deed ik nog een bootcamp training en holde na het werk nog achter een collega aan langs de Gaasperplas. Ik had nooit verwacht dat dat me zou lukken, bijna 10 km weliswaar met interval. Al viel ik iets vaker stil als m’n collega, zij vertrok bij ieder startmoment weer als een pijl uit een boog. Waarna ik niet meer durfde te gaan wandelen, ik was als de dood dat ik mijn collega – die kleine stip in de verte – uit het oog verloor en de weg kwijtraakte in de Amsterdamse Bijlmer. Maar ik deed het! En dat voelde goed.

Die avond kwam de vraag voorbij of er een paar van ons voetbalteam in zouden kunnen vallen bij het team van de gescheurde achillespees. Ik had het gevoel dat ik nog iets goed te maken had, al was ik heus onschuldig. Dus ik gaf me op om dat toernooi mee te spelen met de gevreesde tegenstander. Wij waren met drie van ons team om de tegenstander een handje te helpen dit keer en oh wonder, wij hielpen een handje! Het team werd winnaar van dat toernooi waarna wij getrakteerd werden op drank en bitterballen. Dat was een prima manier om m’n weekend mee te beginnen!

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl