Het nieuwe Chinese jaar heet het jaar van de Geit, of de schaap, als het beestje maar een naam heeft maakt het de Chinezen niet zoveel uit welke. Dit Chinese Nieuwjaar loopt van 19 februari 2015 t/m 7 februari 2016. Nieuw jaar, nieuwe ronden … Voor diegene die nu al gefaald hebben in de uitvoer van hun goede voornemens; grijp deze nieuwe kans! Deze boodschap richt ik niet in de laatste plaats tot mijzelf natuurlijk. 

Wat is er nieuw in het Jaar van de Geit
Het Jaar van het Paard 2014 had snel bewegende energie in zich en veel meer vuur-energie dan vorige jaren. De focus van dat jaar had te maken met beweging, reizen in nieuw territorium, en een intens verlangen om vrij te zijn van vroegere beperkingen. Dit zet zich verder in het Jaar van de Geit, maar met een andere onderliggende energie. Geiten bewegen zich net als paarden, maar op een rustiger en voorzichtiger manier. De Geit draagt een meer vrouwelijke energie – artistiek, creatief en samenwerkend. Geiten zijn genereuzer en bereid om compromissen te sluiten om te geraken waar ze moeten geraken. Dit zijn positieve kwaliteiten voor de individuele geit, maar ook voor de kudde. Over het algemeen helpen geiten elkaar graag, en daarom is er een energie van generositeit en overvloed. Stel je voor hoe dit zich zou kunnen vertalen in je eigen persoonlijk leven, en voor de maatschappij als geheel!

In het algemeen zullen de energieën van 2015 op de planeet nog diepere levels van in vraag stellen dan vroeger op gang brengen. De mensheid kijkt dieper naar zichzelf, maar het gebeurt ook omdat het nu de tijd ervoor is. 

En dan mijn persoonlijke voorspelling, althans die van de Rat, want zo noemen de Chinezen mij:

Het is een harmonisch jaar, waarin samenwerking en consensus centraal staan. Succes is mede afhankelijk van de mate waarin men de medewerking van anderen krijgt en in staat is met hen te communiceren. Ratten hebben ook in dit opzicht hun karakter mee, want ze zijn sociaal gericht, in wezen extravert en gemakkelijk in de omgang. Er zijn echter een aantal factoren die het succes van de Ratten in de weg kunnen staan. Zo heeft hun brede interesse en vindingrijkheid ook een keerzijde, namelijk de neiging om zich in van alles en nog wat te verliezen. Het komt dan ook geregeld voor dat datgene waarmee ze enthousiast zijn begonnen niet af wordt gemaakt.
Tot zover een tegenstrijdig verhaal, word ik eerst helemaal blij van het idee dat het allemaal reuze harmonisch en succesvol voor me gaat worden dit nieuwe jaar, blijkt uiteindelijk dat ik dat waarschijnlijk zelf zal verpesten.


De Rat moet dit jaar zijn best doen zich te focussen op één of een beperkt aantal zaken om hun zelfvertrouwen wat op te vijzelen. Dit laatste kan al het resultaat zijn van zich concentreren op een specifieke taak. Ronden zij deze succesvol af, dan zal dit hen vanzelf sterken in hun geloof in het eigen kunnen.
Goede tip van de Chinezen: Focussen! Ik focus, wij focussen! Als jullie allemaal even mee focussen, dan is dat dubbel focus en dan kom ik er wel.


Alleenstaande Ratten maken dit jaar een goede kans om een relatie te krijgen, want het staat mede in het teken van de liefde.
Een goede kans? Het afgelopen jaar werd mij ‘Passie en romantiek’ voorspeld door de Chinezen en wat kreeg ik? ……. Precies! Passie en romantiek my ass.


Ook financieel gaat het de Ratten goed, door de combinatie van hun zuinigheid en een voortschrijdend economisch herstel. Ze moeten dan wel wat minder goedgelovig zijn.
Je zult begrijpen dat ik per direct minder goedgelovig word en ik mijn geld niet bij de plaatselijke Chinees uit zal geven dit jaar. Dat zal ze leren, met hun voorspellingen. De Chinezen!










Reacties (2)

Op het moment dat jij jouw grootste hit had, was ik een puberende 15 jarige. Mijn zus kocht jouw lp’s en als ze niet thuis was draaide ik ze stiekem op haar platenspeler, waarna ik voor de spiegel met borstel in mijn hand meezong en deed alsof ik jouw was. Ik was de allerbeste Whitney sing-a-like. Helaas was ik rood met sproeten en danste ik meer als Pipi Langkous op Acid dan dat ik jouw moves had, anders was  ik destijds ongetwijfeld gescout door Henny Huisman. Tot zover mijn zangcarrière.

Toen jij uit volle borst ‘The Greatest Love of All’  zong, over The Children, die de future hadden, kon je niet weten dat de toekomst van jouw eigen kind er niet zo rooskleurig uit zou zien. Op dat moment had jij de vader van je kind nog niet eens ontmoet.
Helaas liet ook jij je verleiden en ging je met foute mannen én drugs in zee. Persoonlijk was ik daar na m’n pubertijd wel klaar mee, maar ik vermoed dat jij er op dat moment al te ver in zat om ermee te stoppen.
Dat jij verliefd werd op Bobby Brown was niet zo’n slimme zet, het enige goede dat daar voor jou uitkwam was jullie dochter Bobbi. Nadat je eindelijk van hem af was, had je buiten zijn kind ook nog een drugsverslaving aan hem overgehouden.

Soms miste ik de Whitney die je was toen ik 15 was. De Whitney die nummers zong waar ik door kon janken tijdens momenten van liefdesverdriet of nummers waar ik op kon dansen als ik weer verliefd werd.

De laatste keer dat jij op een podium stond, leek er weinig over van de zangeres die jij ooit was. Graatmager en wankelend verliet jij het podium na een miserabele performance. Kort daarna nam jij, hoogstwaarschijnlijk per ongeluk, een overdosis drugs en verdronk je in een hotelbad.

Nou zou je denken dat er aan dit hele verhaal één groot ‘Don’t try this at home, Children’ kleeft. Maar net als jij destijds, kon jouw dochter de realiteit ook niet aan. Al het geld dat jij bij elkaar zong kon haar ook niet gelukkig maken. Zij koos voor een zelfde einde aan haar leven als jij destijds. Of toch niet?

De geruchtenstroom is aardig op gang gekomen. Dochter Bobbi is destijds aan de verkering geraakt met jullie aangenomen zoon Nick. Inmiddels verdenkt jouw ex Bobby Nick van medeplichtigheid of er zelfs van dat Bobbi jr. zelf helemaal nooit een bad had willen nemen, laat staan drugs. De familie van Bobby ging tijdens al die commotie nog even met elkaar op de vuist en Nick mag ‘zijn’ Bobbi in het ziekenhuis niet eens meer zien.
Een verhaallijn waar de schrijvers van de Bold & The Beautiful een moord voor hadden willen doen. Ongelukkige woordspeling mijnerzijds.

Maar lieve Whitney, ik ga er vanuit dat je na je dood alles goed in de gaten kunt houden, vanaf gene zijde. Waarmee ik maar wil zeggen dat jij de enige bent die weet wie er schuldig is aan dit hele verhaal. En jouw Bobbi kun je ongetwijfeld snel weer in je armen sluiten.

Met mijn zangcarrière is het helaas niet verder gekomen dan de badkamer en ik zing dan ook nog altijd onder de douche. Jouw repertoire komt daar nog regelmatig voorbij. Nog een geluk dat ik geen bad heb zeg.












Reacties (1)

Er zijn nogal wat nare dingen gaande en dan heb ik het niet alleen over dingen in de wereld maar ook in mijn inner circle. Trouwens, over Inner Circle gesproken, ik kreeg daar laatst een uitnodiging voor – het blijkt iets met singles op het Web waar ik op zoek kan naar gelijkgestemden. Ik ga me daar binnenkort eens in verdiepen denk ik, maar daarover later meer mensen.
Soms is het gewoon even nodig om je af te sluiten van nare dingen en het even lekker over volledig onbelangrijke zaken te hebben hier. Alhoewel, onbelangrijk. Voor mij en de meeste vrouwen die ik ken zijn dit eigenlijk héél belangrijke zaken. Wat zeg ik; naast eten, drinken en een dak boven ons hoofd komt het aanschaffen van een nieuw paar laarzen toch zeker in de buurt van een van de eerste levensbehoeften van de vrouw.


Ik kocht een maand of wat geleden m’n laatste paar nieuwe laarzen. Zwart leer, met een simpel riempje en een hoge hak. Zakelijk goed te dragen en ook sexy onder een goede jeans. Eigenlijk ook een prima paar laarzen voor onder een jurkje, al ben ik niet zo’n jurkjes type. Hoewel, met een maillot én een goed paar laarzen durf ik best in een jurkje. En zo komen we weer uit bij het probleem, een goed paar laarzen. Ik ben hard toe aan een nieuw paar. Kijk in m’n kast en vind daar verschillende soorten laarzen, van cowboy- en andere laarzen met stiksels, verschillende suede laarzen tot nette leren laarzen. Maar ik wil nieuwe! En wel nu!

Tijdens vrije momenten holde ik al binnen bij verschillende winkels maar ik kwam hét perfecte paar nog niet tegen. Paste zo eens wat, maar het was het allemaal nét niet. Zwichtte bijna voor een paar, omdat de drang naar nieuwe zo sterk was dat ik gewoon met zo’n grote tas met een doos laarzen naar huis wilde lopen. Maar was toch trots op mezelf dat ik niet de zoveelste miskoop deed, om het jaren later nog de ongeopende doos onderin de kast tegen te komen. Nee, de aanschaf van de perfecte laars luistert nogal nauw. Het dragen van een laars is als een goede of slechte haardag, het kan je dag maken of breken als je de juiste óf net niet de juiste laars aan hebt voor de gelegenheid. Je begrijpt, het leven van de vrouw die van een laarzen houdt is niet altijd een Punica Oase.

Ondanks dat ik nog niet tegen de perfecte laars aanliep in een winkel, ben ik niet van plan via het Web te gaan shoppen. Zo kocht ik laatst via een Webshop een New Balance sneaker waarvan ik dacht dat dat de perfecte sneaker was. Overal uitverkocht en toch nog op het Web te vinden, het leek mijn lucky day. Het meisje dat de sneaker aanhad op de webshop, had waarschijnlijk maatje 35 of kleiner, want aan mijn maat 39 hadden de sneakers de omvang van een paar klompen waarmee je boer Theo rustig tussen de koeien ziet rondstappen. Mocht iemand op zoek zijn naar een New Balance sneaker, ik heb dus nog een ongedragen paar liggen voor een zacht prijsje ..

Het is hoog tijd dat ik tegen de perfecte laars aanloop, want ik heb wel weer behoefte om te huppelen. Het is namelijk al een poosje geleden dat ik mij huppelend verplaatste. Want huppelen doe ik niet zomaar. Daarvoor ben ik óf heimelijk verliefd óf ik loop op een nieuw paar laarzen.


Voordat ik de perfecte laars heb gevonden moet ik mij misschien toch vast aanmelden bij de Inner Circle, wie weet loop ik daar iemand tegen het lijf waarvan ik weer zin krijg om te huppelen.







Reacties (1)

De zon schijnt, het is stil op de weg en dat was het ook al de hele week op de parkeerplaats van kantoor. Het is komkommer- en dus vakantietijd. De collega’s zongen kort geleden ‘vamos a la playa’ en voordat ik in kon vallen met ‘Oh oh oh oh oh!’ waren ze al uit het zicht. Op weg naar warmere oorden met playa’s. Nou ben ik niet zo’n strandtype en al helemaal niet in m’n huidige vorm. Daarnaast ik ben nog steeds in het bezit van de vintage bikini’s waarin ik mezelf niet op een strand durf te vertonen. Ik toog laatst weer eens op een -veel te heet om te winkelen- dag naar diverse winkels met bikini’s in alle soorten en maten. Na wat passessies gutste het zweet van m’n lijf en bleek er geen bikini in mijn maat bij te zitten. Echt, ik heb zo’n hekel aan bikini’s passen, ik geloof dat ik nog liever een kies laat trekken dan dat ik op bikinijacht moet.
Er zit volgens mij weinig anders op dan mij aan te sluiten bij een naturistenclub. Ik denk sowieso dat dat het beste voor mij is. De schaamte voorbij, heerlijk alles laten hangen zonder na te denken of dat wat je aanhebt wel dát verbloemt waar je geen aandacht op wilt vestigen.

Blèh. Ik voel en gedraag mezelf lamlendig. Echt, ik begrijp er zelf ook helemaal niets van. Het ene moment ben ik helemaal van de kaart vanwege alle ellende die er in de wereld gaande is en het andere moment maak ik mij druk om een kilo meer of minder en wil ik daardoor de deur niet uit. Bizar.

En het stomme is, ik wéét dat ik mij nog niet hoef aan te melden voor het nieuwe seizoen van Obese, maar zo vóelt het af en toe wel. Als ik mezelf in een bikini heb gehesen en voor de spiegel kijk of het nog kan, voel ik mij instant ongelukkig. Of ik probeer weer eens een jurkje aan (en trek die vervolgens meteen weer uit ..). Het enige wat ik hoop is dat het mooie weer snel voorbij is. Sorry vakantiegangers; gaan jullie maar lekker naar de zon. Maar laat mij erbuiten.

Heerlijk er even volledig aan toegeven en zwelgen in zelfmedelijden. PMS of wat het dan ook is waarom ik mezelf even niet zo leuk vind. Blèh. Ik ken mezelf inmiddels een beetje, als dat glas halfvol is, is het nog niet zo makkelijk om het even bij te vullen. Misschien tijd voor een glas mét alcohol, wie weet dat ik dan weer spontaan een dansje waag.

Hebben mannen dat ook wel eens, dat ze af en toe niet zo blij met zichzelf zijn, vraag ik me af? Of zijn er misschien ook vrouwen die daar nooit last van hebben? Dat zou natuurlijk ook zomaar kunnen.

Gelukkig vóel ik dat er binnenkort een verandering aan zit te komen … te beginnen bij de schop die ik mezelf onder de kont zal geven. Want het moet toch wel eens klaar zijn met dat gemekker. Blèh.

Foei!
Dat zal me leren!


Reacties

Ik ben volledig in de ban van het WK en ik geloof dat ik niet de enige ben. Al is oranje niet mijn kleur, als Nederland speelt, draag ik mijn oranje shirt en komt m’n lucky rood-wit-blauwe armbandje weer om m’n rechterpols. Bijgelovig als ik ben draag ik iedere wedstrijd hetzelfde en volg dezelfde rituelen. Tijdens het volkslied sta ik rechtop en zing met m’n hand op m’n hart mee. Onze jongens doen dat tegenwoordig ook allemaal en ik kan dat bijzonder waarderen. Het nationalisme viert hoogtij tijdens het WK én op Koningsdag in Huize H.

Zondagavond zat ik op het puntje van de bank, schreeuwde dingen als ‘Lópen!’, ‘Speel af die bal’! richting de tv en ik geloof dat ik vaker gescholden dan gejuicht heb. De spanning mensen, het werd me bijna te veel. Ik zat al met m’n hoofd in m’n handen ... tot het moment dat Huntelaar de penalty erin schoot, toen schoten bij mij de tranen in de ogen. Tranen van vreugde, vanwege de hernieuwde hoop op de titel natuurlijk.

Herinneringen aan de Finale van ’88 kwamen direct naar boven.
M’n ouders hadden genoeg bier en pinda’s in huis gehaald, de tv extra afgestoft en alle vrienden uitgenodigd. De mannen opgesteld in de eerste rij voor de televisie. Stonden zij op verjaardagen anders altijd in de keuken met een biertje in de hand, nu waren de tweezits, driezits en de losse stoelen bezet door de mannen. De vrouwen stonden tweede rang of hielden zich veiligheidshalve (in geval van tegendoelpunt en de daarop volgende boze mannen) op in de keuken.

Ik was 16 jaar en had posters van Ruud Gullit met dikke snor en dreadlocks boven mijn bed hangen. Ja mensen ik weet ook niet wat mij destijds bezielde, maar Ruud was mijn held. Overbeharing en snorren waren wel gewoon een trend destijds, het was nou niet dat Ruud ontzettend uit te toon viel. Nou lag ik in die periode juist veel in bed aangezien de ziekte van Pfeiffer mij geveld had, dus ik had Ruud-boven-mijn-bed regelmatig diep in de ogen gekeken en hem gevraagd extra z’n best te doen tijdens de Finale.

Ondanks mijn Pfeiffer-moeheid mocht ik de Finale in ‘88 wel beneden kijken. Het testosteron gehalte in de woonkamer was niet te houden. Er werd geschreeuwd, gevloekt en gerookt! De asbakken stonden nog op tafel destijds, naast de glaasjes gevuld met sigaretten voor de visite. Er werd niet gevraagd of er gerookt mocht worden, er werd gewoon gerookt. En zo zag ik, tussen de rookwolken door, ineens mijn held Ruud Gullit 1-0 maken! Ik had destijds ook tranen in mijn ogen, al kwamen die waarschijnlijk door de rookwolken.
Mijn moeder durfde in de rust pas even rond te gaan met de toastjes terwijl mijn vader snel een nieuw krat bier koud zette.
En terwijl de mannen nét de glazen bier hadden bijgevuld, maakte Van Basten de tweede goal! Ik zat voor de mannen op de grond en het bier vloog zo m’n nek in. Maar wat een feest!

Voordat ik weer onder de dekens kroop zoende ik Gullit nog even welterusten. Even was ik blij dat hij niet echt was, vanwege de geur van bier en sigaretten die nog in m’n haar hing.


Na het zien van de verlenging tijdens de zenuwslopende wedstrijd tussen België en de USA heb ik, buiten donkere wallen onder mijn ogen vanwege slaaptekort, toch ook nog hoop op een Finale tussen Nederland – België. Alhoewel ik inmiddels meer vrees heb voor de Rode Duivels dan voor de Duitse Mannschaft.

Wordt vervolgd.







Reacties (1)

Vanzelfsprekend volg ik het WK in de media en op televisie. En voor de voor- tussen en nabeschouwingen kun je mij wakker maken. Het geouwehoer er omheen, iets zien van de training van het Nederlands Elftal en de meningen van de presentatoren, ik hou ervan.
Zag ik ooit de humor nog in van programma’s als VI Oranje, inmiddels ben ik helemaal klaar met de afzeik mentaliteit van die heren en staat mijn televisie standaard geprogrammeerd op Ned. 1.
NOS Studio Brasil.

Zodra ik weer met m’n bordje op schoot voor de buis zit, zie ik meestal net nog iets van de vroege editie van het programma met o.a. Dione de Graaff, een vrouw met verstand van voetbal, daarover niets dan lof. Van Henry Schut had ik zelf eerder nog niet veel gezien, maar ik waardeer zijn kennis en de rust die hij uitstraalt in de presentatie. Hugo Borst mag wat mij betreft nog wel even naar de kapper, maar op zijn voetbalkennis valt niets aan te merken. Dan zijn er natuurlijk nog diverse gasten in het programma, waar ik mij verder niet zo door laat afleiden.
Mijn aandacht is namelijk in het bijzonder gevestigd op twee vaste gasten, met allereerst op de rode bank in de hoek, de man met de gitaar. Voor deze man las ik graag een nieuwe alinea in.

Milow
Een kort woordje tot u zelf. Vanzelfsprekend spreek ik u met ‘U’ aan. En dan niet alleen omdat ge Belgisch zijt. Allez Milow, u verdient het dat de gehele mensheid ‘U’ tegen u zegt. Uw stemgeluid, het geluid dat de klankkast van uw gitaar teweeg brengt wanneer uw vingers de juiste snaar raken, de blik in uw ogen, uw mond …
Amai Milow! Normaal gesproken zou ik mij direct aan uw voeten werpen, met knipperende wimpers tegen u opkijken als een verliefde tiener. De gedachte aan u alleen, maakt mij week. Maar Lieve Milow, in het programma Studio Brasil moet u het helaas toch afleggen tegen de populariteit van een ander.
Komaan Manneke, trekt het u niet aan.

Messi
De blik in zijn ogen, de manier waarop hij zichzelf blijft ondanks alle aandacht en de druk om te presteren. Zoals hij is er geen één. Messi, Lionel Messie, zachtaardige, lichtvoetige en behendige Teckel. Zijn trouwe hondenogen doen mij smelten. Wat zou ik graag met Messi samen op het groene kleed liggen in de huiskamer van Studio Brasil. Samen naar de wedstrijden kijken. Koekjes laten balanceren op zijn neus, zoals Messi de bal laat balanceren aan zijn voet.
Messi, de blik in jouw ogen, de kwispel met jouw staart, het gesnuffel op het kleed. Lieve Messi, alle anderen verbleken in het bijzijn van jouw aanwezigheid. Sprak men jaren geleden over het belang van het hebben van de X-Factor; Studio Brasil heeft begrepen waar het écht om draait. De aaibaarheidsfactor!














Reacties (1)

De nieuwe stagiaire was aangenomen door mijn manager en collega, beide mannen. Dit maakte ons, de vrouwen op de afdeling, erg benieuwd naar wat voor vlees we in de kuip zouden krijgen. Nou ben ik zelf nogal een nieuwsgierig type en Google is dan meestal mijn beste vriend. De dames van de receptie lieten mij weten dat de nieuwe stagiaire waarschijnlijk was aangenomen op haar uiterlijk, wat ons nog nieuwsgieriger maakte. Nou liet Google ons meerdere foto’s van dames met dezelfde naam zien, dus helemaal zeker waren wij niet, maar als zij die mooie meid was waar Google als eerste mee kwam, dan zou het binnenkort nog wel eens druk kunnen worden bij ons op de afdeling. Met bezoek van mannelijke collega’s welteverstaan.

En inderdaad, de nieuwe stagiaire bleek de mooie meid te zijn die Google ons had laten zien. Ik mocht haar rondleiden op kantoor en bij de voorstelronde merkte ik al dat een aantal mannelijke collega’s extra hun best deed zo goed mogelijk bij haar voor de dag te komen. Deze Fryske Deerne liet in Amsterdam een goede eerste indruk achter.

In het jaar 1992, het jaar dat zij geboren werd, was ik het huis al uit. Nou was ik natuurlijk bijzonder vroeg uitgevlogen (en ook weer eens terug op het nest gekomen na verkeerde uitvlieg-keuzes, maar dat terzijde).
Onze nieuwe stagiaire is dus twintig jaar jonger dan dat ik ben. Slik. Ze zit inmiddels al weer een poosje tegenover mij en ik kijk nu dus dagelijks tegen zo’n enthousiast, fris, jong ding aan. Zónder rimpels hé!

Dat enthousiasme en zo, daar valt mee te leven. Sterker nog, ik mag hopen dat ze mij aansteekt met dat enthousiasme en ik binnenkort ook de neiging krijg om mijzelf huppelend door de kantoortuin te begeven. Maar die rimpelloosheid waar ik tegenaan kijk!

Als ik mijzelf na een toiletbezoek tijdens het handenwassen in de spiegel aankijk, staren de rimpels terug naar mij. Waarna ik bij terugkomst op de werkplek meteen Google weer raadpleeg met zoektermen als Facelift en verjongingskuur. Inmiddels heb ik de nodige antirimpel crèmes, een camouflagestift en wat maskertjes aangeschaft om zo, waarschijnlijk tevergeefs, het verval tegen te gaan.
Maar dan kom ik meestal net op tijd bij zinnen, spreek ik mezelf even streng toe en denk ik even terug aan het jaar 1992. Want in het jaar dat zij geboren werd, was ik zelf nog een meisje dat een vrij rimpelloos bestaan leidde.

En zo kan ik weer met een gerust hart terug – Back to the Future, terug naar het Nu. Voor nu in ieder geval gezellig met de jonge stagiaire aan het bureaublok.

En is het Nu niet daar, waar wij altijd zijn?









Reacties (1)

Al vierden velen vandaag dat Jezus opgestaan is uit de dood, ik vierde de dag dat mijn moeder geboren is (69 jaren geleden). In plaats van het Halleluja zongen wij Hiep Hiep Hoera (Heiligschennis wellicht).  Maar ik heb Jezus Christus dan ook persoonlijk niet gekend dus vergeef mij heden. Ik begreep dat Mattheüs er destijds nog een lied op had geschreven en dat ook met veel passie deed.
De kerk werd door velen weer eens aangedaan deze dag en wie dat niet zag zitten maar toch in de gloria wilde zijn kon op de Witte Donderdag via de EO een portie hedendaagse Passie de huiskamer in krijgen. Ik sloeg even over. Jezus in de vorm van Jan Dulles die nummers van Marco Borsato ten gehore bracht, kwam voor mij persoonlijk meer in de buurt van heiligschennis.


Over heiligschennis gesproken, dit jaar viel Secretaresse dag op Witte Donderdag. Ook al vond ik het natuurlijk een schande dat deze dag gevierd werd op de dag waarop het nuttigen van het Laatste Avondmaal herdacht werd. Toch dankte ik de baas voor de meegebrachte blommen en het cadeau. En toen de Paashaas later ook nog eens een berg chocolade kwam brengen at ik mij daar misselijk aan, nog voor het Laatste Avondmaal überhaupt begonnen kon zijn.

Het feit dat het gros van de mensen Pasen tegenwoordig associeert met eieren en een extra vrije dag in plaats van het belangrijkste Christelijke feest, daar vind ik wel wat van. Ik bedoel, ken je klassiekers mensen!  Er is bij mij dan toch nog wel iets blijven hangen, na al die uren dat Meester Visser al sigaren rokend in de klas tot ons sprak over Jezus Christus. Al associeer ik Jezus C daardoor ook wel weer met de stank van sigaren en rookwolken. Maar ook over Meester Visser niets dan goeds (alleen die lúcht die om hem heen hing …).

Ik geloof dat ik er voor het slapen gaan toch nog even een ‘Onze Vader’ tegenaan gooi. Misschien worden mijn zonden ook mij nog vergeven.

Vrolijk Pasen!




Reacties (1)

Nog voor de wekker ging sprong ik de bedstee uit, even douchen hop in de kleren en op naar de plaatselijke dealer. De autodealer hé, ik hoor je denken - maar nee, gekke dingen deed ik allemaal in de negentiger jaren. Google je het woord Braaf, verschijnt mijn foto als eerste mensen.

Bij de dealer moesten ze onder de motorkap zijn vanwege een terugroepactie. En daarnaast was het hoog tijd de winterbanden weer een poosje uit logeren te sturen bij de bandenfirma. Nadat ze de afgelopen horrorwinter extreem goed van pas kwamen natuurlijk. Met het winterbandendilemma nog vers in het geheugen, kon ik niet wachten tot de 15inch bandjes weer onder m’n auto gezet werden.

De dealer bracht mij een bakkie en ik mocht een uurtje wachten tot de monteur m’n auto onder handen had genomen. Braaf als ik ben had ik zelfs mijn huiswerk meegenomen en terwijl de rest van de wachtenden zich op de Telegraaf stortten en het weer bespraken, zat ik met m’n neus in de boeken. Wonderwel kon ik mij afsluiten van de rest van de wachtenden. Bij toeval was het thema ‘gewaarzijn en gerichte aandacht’ en de oefeningen waren erop gericht geluid te laten binnenkomen, vervolgens het geluid te laten zijn en je er niet mee te bemoeien. Dat ging mij zowaar bijzonder goed af daar bij de dealer.

Nadat mijn oefening erop zat, kletste ik nog even bij met dealer zelf en daarna kon ik de auto inclusief de brede bandjes weer mee naar huis nemen. Toen ik wegreed was het mij nog steeds een raadsel wat er onder de motorkap gebeurd is. Het was blijkbaar nodig en hé, het was gratis dus dan ben ik van de partij natuurlijk.

Om tien uur was ik alweer op de hei bij het hekje, waar de trainer stond te wachten om mij weer een uurtje te laten zweten. Het plan was dit keer iets anders, ze stond klaar met fietsen om het parcours van de Ladies Run te gaan verkennen. Ik zelf wilde zo min mogelijk nadenken over de komende Ladies Run waar ik mij, in een vlaag van verstandsverbijstering, voor had ingeschreven.
In herinnering ging ik weer even terug naar de springwedstrijden waaraan ik vroeger deelnam op m’n lievelingspaard Valerie. Ook daar moest je voor de wedstrijd eerst het parcours verkennen, zonder paard. Zodat je wist hoe je moest wenden, waar je kon versnellen en uitmeten hoeveel passen je paard tussen de sprong zou nemen.

Vanmiddag bracht ik nog even m’n nieuwe laarsjes terug naar de winkel, aangezien na één dagje paraderen de binnenkant al stuk was, dit zou de schoenmaker wel even fixen. Wat niet meer te fixen valt vóór die Ladies Run is die dikke blaar die nu tussen m’n tenen zit.


Nog 2 nachtjes slapen en dan doe ik een poging de 5 kilometer te rennen. Na de verkenning van het parcours op een stalen ros en de net ontdekte blaar, denk ik er toch sterk over aan de start te verschijnen op een renpaard.








Reacties (1)

De Chinezen hebben het beste met mij voor. Ik weet niet wat ik heb gedaan om dit te verdienen maar als wat zij voorspellen waarheid wordt, dan kan dit wel eens een bijzonder goed jaar worden.

Het jaar van de Slang heeft zowel wereldwijd als in onszelf voor de nodige onrust gezorgd. Nu het jaar van het Paard is aangebroken zal dit veranderen. Aangezien het Paard de eigenschap bezit een echte doener te zijn, zullen alle zaken die zijn blijven liggen in 2013 – doordat de Slang de spreekwoordelijke kat uit de boom keek – worden aangepakt. Waardoor 2014 in het teken staat van werk en actie. Groei en ruimte voor vernieuwing ligt binnen handbereik. Steeds meer mensen zullen hun dromen nastreven en ervoor kiezen hun hart te volgen. En dan quote ik de Chinezen, dus kom niet bij mij aankloppen als dat voor jou niet gelukt is aan het einde van dit jaar.

En dan mijn persoonlijke voorspelling, althans die van de Rat, wat ik volgens de Chinezen ben:

Het jaar zal veel veranderingen gaan openbaren. Dit zal te maken hebben met plotselinge gebeurtenissen buiten jouw om.
Hmm. Tot zover niet veel goeds, althans ik weet niet of ‘plotselinge gebeurtenissen en veel veranderingen’ nou echt zijn waar ik op zit te wachten.

De Rat moet dit jaar goed op zijn gezondheid letten. Overweeg een sport te gaan beoefenen of een dagelijkse wandeling want je zult jouw energie goed kunnen gebruiken. Deze dien je dan ook te onderhouden. Een Rat in een paardenjaar kan in energie wel eens over de top gaan met alle nadelige gevolgen van dien.
Komen ze nu mee, die Chinezen. Hadden ze niet een week eerder kunnen melden dat ik niet ‘over de top moest gaan’ – voordat ik over de kop ging tijdens m’n Bootcamp avontuur.

2014 zal voor de Rat een jaar zijn waarin hij of zij een goede kans maakt op een promotie dan wel een veelbelovende carrièreswitch.
Dit klinkt goed; begonnen aan dé opleiding waarmee die carrière switch natuurlijk binnen handbereik ligt. Klein detail is dat ik de opleiding nog éven met goed gevolg moet afronden, nog éven op zoek moet naar klanten. Maar het begin is er.
 
De Rat gaat een gepassioneerd en romantisch jaar tegenmoet. Ratten met een relatie zullen nader tot hun partner komen, en zij die alleen zijn zullen genoeg liefde van vrienden en kennissen ontvangen. Het kan zijn dat de ‘zoekende’ Rat dit jaar die ene partner wel tegen gaat komen.
Kijk! Dit zijn de berichten – Passie, Romantiek en die ene tegenkomen. Ik zet de champagne vast koud (en een biertje voor hem natuurlijk).

Als de voorspellingen die de Chinezen gedaan hebben uitkomen voor mij, dan zal ik mijn dankbaarheid tonen en direct mijn geld uitgeven in de plaatselijke Chinees. Al twijfel ik of de Keuringsdienst ratten binnen laat.












Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl