I did it! Of eigenlijk, de kapster did it. The pony is part of my looks now. Tja, sommige dingen klinken nou eenmaal leuker in het Engels.

De pony is inmiddels een week van mij en dat is nog knap wennen. Ik heb nog het gevoel alsof ik een pruik draag, al ben ik niet heel bekend met het dragen van een pruik, zo stel ik mij dat gevoel voor. De meningen zijn verdeeld: 98% van de mensen die met mij en de pony in aanraking kwamen riepen ‘leuk!’, 1% zei ‘mwah, even wennen’ en de overige 1% negeert de pony dus ik vermoed aan dat die er geen fan van zijn.

M’n vader riep gister overigens dat mijn haar nu ‘stukken beter’ zat en dat ik nu het kapsel van Daphne Deckers had. Ik weet niet welk gedeelte van voorgaande zin mij verdrietiger maakte. Al met al, mijn kappersbezoek is dit keer in ieder geval niet onopgemerkt gebleven.

De pony en ik begaven ons al op een feestje in de Vorstin, waar twee vriendinnen op dezelfde avond met hun band optraden en er zelfs nog een derde band speelde waarvan ik de zanger ken. Als groupie van zowel band 1, 2 áls band 3, was ik daar natuurlijk aanwezig. M’n vriendin dacht vanaf het podium een nieuwe fan te zien staan en nadat ze mij haar handtekening wilde geven, zag ze van dichtbij eindelijk dat ik het was. De pony en ik, wij waren een bezienswaardigheid. Nadat ik mij een poosje als Dancing Queen had gedragen, ontdekte ik dat zo’n pony ook lekker je m’n voorhoofd blijft plakken als je je in het zweet werkt, een minpuntje van de pony.

Zoals je merkt, ben ik er maar druk mee. Vooralsnog is het een verzorgpony. Mijn hij voelt al een beetje ‘als van mijzelf’. Net als Speedy Gonzales destijds.

Reacties (4)

Het einde van het jaar is in zicht, tijd voor de lijstjes!

Het wereldnieuws en terugdenken aan al wat er gebeurde in 2013 maakt mij instant ongelukkig, de gedachte ‘waar moet het heen met deze wereld’ laat mij dan niet meer los. Ik wil zeker niet negeren wat er allemaal gaande is in de wereld alleen totdat ik heb bedacht hoe ik wereldvrede kan bereiken, steek ik af en toe mijn neus maar in ander belangrijk nieuws.

Wat gebeurde er zoal in 2013 met de BN’ers. Roddel en achterklap! Een terugblik:

Met stip op 1.
Na Wesley en Yolanthe, die al weer een poosje aan de Turkse thee zitten, was het hoog tijd voor een nieuwe voetbalvrouw-gate. De scheiding van het jaar tussen Sylvie en Rafael en de valse backstabbin’ best friend Sabia. Al snel werd bekend dat Sylvie, met haar opgeplakte glimlach, de huwelijkse trouw zelf niet helemaal begrepen had en hier en daar ook wat van de candy had gesnoept. De poppenkast was compleet en de schrijvers van Goede Tijden kregen weer inspiratie voor een nieuw seizoen. Voor een update kun je mij gerust wakker maken hoor.

Overigens begreep ik dat Yolanthe in 2014 in een real life serie te zien zal zijn. Ik ben benieuwd of dan bekend wordt dat zij dezelfde arts bezoekt als Silvie, voor zo’n zelfde opgeplakte glimlach.

Al iets meer naar de achtergrond omdat het al eerder speelde, maar in 2013 konden we verder smullen van Estelle die Ruud bedroog met Badr. Tot die tijd had niemand nog van Badr Hari gehoord. De naam Hari was altijd voorbehouden geweest aan een dame die achteraf ook een boefje in vermomming bleek. Mede door de herinnering aan Mata Hari kwam Ruud op het idee zelf ook wat aan spionage te doen. En zo kwam het bedrog van Estelle vrij snel aan het licht. Het laatste nieuws is dat Estelle en Badr tijdelijk uit elkaar zijn, Estelle kon het allemaal even niet meer aan, maar uit betrouwbare bron (De Telegraaf) heb ik begrepen dat ze alweer samen zijn gespot. Wordt vast vervolgd.

Bram Moszkowicz & Eva & Eva & Freek. Bram, arme Bram. Voordat hij uit zijn ambt werd gezet was hij ook al door Eva aan de kant gezet. Eva zou nog altijd aan zijn zijde blijven als goede vriendin. En zou hem kunnen steunen in moeilijke tijden, aldus Bram. Uch. Eva wist niet hoe snel ze de Steve Irwin van de Lage Landen, Freek Vonk moest laten grommen als een leeuw. Ze raakt bij Freek niet snel verveelt, hij weet het vooralsnog bijzonder spannend te houden en als als er wat extra spanning nodig is gooit hij rustig een Boa Constrictor om zijn nek, waarna Eva hem nog een beetje meer adoreert. Deze paringsdans zal nog wel even doorgaan in 2014 voorspel ik.

De geruchten gaan dat het huwelijk tussen Thijs Schuurman-Römer en Katja Römer-Schuurman ook in zwaar weer verkeert. Katja zou het bijzonder gezellig hebben met haar BNN collega Ruben Nicolai. Vooralsnog zijn dit geruchten. Maar waar rook is, is vuur. Dus je begrijpt, ik zoek dit binnenkort tot op de bodem uit. Even Ruud bellen om zijn afluisterapparatuur te mogen lenen.

Verder waren er natuurlijk ook nog wat kleine akkefietjes. Neem een Conny, ex Breukhoven -niemand weet haar meisjesnaam-, die weigerde Tomorrow te zingen voor de bejaarden. Waarna Gordon haar een vies vuil kolerewijf noemde door de telefoon, Conny op haar beurt dat gesprek opnam en naar de media stuurde. Ah en wederom Gorden die kwetsende opmerkingen maakt tegenover een Chinees, al vraag ik mij af of ‘Gorden die kwetsende opmerkingen maakt’ nog nieuwswaarde heeft? Misschien is het een gepaste straf om Gordon een jaar uit de media te houden en hem bejaarde billen te laten wassen?

In de media wandelgangen werd ook gefluisterd dat Jeroen, de vriend van Linda de Mol, aan de haal ging met een Gooisch meisje. Niemand uit de media durfde dit gerucht te bevestigen uit angst voor zijn baan, aangezien broer John de baas is van iedereen die iets doet in de media.

Moet er nog iets gezegd worden over Onno & Albert? Nwa. Oké alleen dit; ik geef ze nog een maandje of twee om deze poppenkast vol te houden. Daarna heeft Albert weer genoeg input voor een nieuwe musical.

En, last but not least. Het belangrijkste nieuwsfeit uit 2013, van historische waarde voor de Nederlandse geschiedenis. Willem Alexander die onze Koning werd!

Na het zien van zijn Kerstspeech vraag ik mij maar één ding af. Hoe lang zal het duren voordat bekend wordt dat Maxima zich kapot verveelt op Landgoed Eikenhorst met Willem Alexander?. Wanneer zal zij besluiten weer eens iets spannends te ondernemen met, om maar iemand te noemen, haar woest aantrekkelijke bodyguard?

Zo kan ik nog wel even doorgaan, sterker nog, volgens mij zit hier een wekelijkse column in. Hoe is het eigenlijk met Wilma Nanninga, is het nog geen tijd voor haar pensioen?















Reacties

De vrienden van Bol zijn mijn vrienden niet meer nu ze er niet in geslaagd zijn de Sinterklaascadeaus, besteld op de 2e vóór de 5e van December, af te leveren op het bezorgadres. Sterker, de cadeaus zijn nog steeds niet gearriveerd op de plaats van bestemming. Als de kinderen nog in de goede Sint geloofden zijn ze inmiddels zéker van hun geloof gevallen.
Nu zelfs Bol niet meer betrouwbaar blijkt ben ik voor het spelen van Kerstman toch echt aangewezen op het ouderwetse Kerstcadeau shoppen. Gister deed ik een poging en vond veel leuke cadeaus naar mijn eigen smaak, kocht vervolgens voor grote zus iets dat ik zelf graag wilde hebben, dus dat moet wel goed uitpakken natuurlijk. Nog een kleine cadeautocht te gaan voor de rest van de familie. Niet mijn favoriete bezigheid, cadeaus uitkiezen want keuzes maken is niet een van mijn beste eigenschappen. Bij te lang twijfelen, kies ik meestal niets waardoor het gevaar bestaat dat het qua geven dit keer een cadeauloos kerstfeest wordt.


Inmiddels staat de kerstboom, hangen er lampjes in, wat ballen, een hert, een hart, knuffelbare sterren en een strik. Verder deed ik nog iets met veel witte kaarsen en de grootste kerstballen op een zilveren schaal.

En vanavond stook ik de haard nog wat extra op en ga ik er eens ouderwets voor zitten om de kerstkaarten te schrijven. Je zou bijna denken dat ik m’n best doe om in de kerststemming te komen. En dat voor iemand die Kerstmis normaal gesproken het liefst overslaat. Ik ben op de goede weg, al zeg ik het zelf.




Reacties (2)

Dat u weer aan Nederlandse wal bent gekomen is mij niet ontgaan,
Al heb ik persoonlijk nog niet eens oog in oog met u gestaan.

Door de ontbrekende kinderschare in Huize H heb ik zelfs Diewertje niet gezien,
Ik weet dan ook niet of er weer iets belangrijks kwijt is misschien.

In voorgaande jaren stuurde ik u meestal een gedicht of een lange brief,
Met daarbij mijn verlanglijstje, want ik was het hele jaar best wel lief.

Ik schreef u mijn wensen en zo groot was dat lijstje nou ook weer niet,
Maar mijn huisje werd niet gevonden door Sint en Piet.

Nu waag ik toch nog een keer een poging, in de hoop dat u mij,
Iets schenkt waarvan u weet, daarvan wordt Mevrouw H echt heel blij.

Om het u makkelijk te maken geef ik hierbij vast een hint,
Een van die mannen die voor u werkt is welkom bij mij, zonder u Sint.

Hij hoeft van mij zelfs de make up niet in voordat hij mijn huisje aandoet,
Zijn gepermanente pruik en oorbellen mag hij af laten, voorgoed.

Zou u zoiets misschien kunnen regelen, nu ik u toch schrijf,
U heeft vast wel zo’n mannetje over, die wat kunstjes kan, met een goed lijf.

Schenkt u mij anders een personal trainer, die mij dagelijks onderwerpt aan een bootcamp,
Zodat ik mij na al die Jumping Jacks, Push’ups en wat joggen weer voel als een vamp.

Ik hoop dat u mij dit jaar het bewijs geeft dat u wel degelijk écht bent,
Anders stop ik met dichten en ga ik toch maar op zoek naar een vent.

In de tussentijd wens ik u succes met de drukte en de laatste loodjes,
En past u op dat u in de storm niet van het dak waait met al die cadeautjes.

Want als we het nieuws moeten geloven zal op 5 December de wind nogal door de bomen waaien,
Maar áls ik u dan eindelijk in het echt tegenkom, beloof ik dat ik wel zal zwaaien.

Als laatste wil ik u toch laten weten dat ik stiekem best uitkijk naar uw komst,
En dat zelfs mijn hartje nog vol verwachting klopt, al vind ik dat zelf nog het stomst.

Zie de wind waait door de bomen, hier in huis zelfs waait de wind,
Zou de goede Sint nog komen, nu hij ’t weer zo lelijk vindt.

















Reacties (2)

Er zat zeker zo’n 12 jaar tussen ons laatste contact en het moment dat hij mij via Facebook weer een berichtje stuurde. Binnen no time vlogen de berichtjes over en weer. We waren er al snel over uit dat we elkaar weer wilden zien en spraken af om bij te kletsen onder het genot van een hapje en een drankje.

Was ik van tevoren nog even bang dat we elkaar misschien niets meer te melden hadden; vanaf de eerste hallo voelde het weer als vanouds. Een hapje eten in de stad dat begon met een toast op onze op onze hernieuwde ontmoeting. In het restaurant bleek dat wij direct naast een Turks feest geplaatst waren, waaruit wij onze conclusie trokken dat dit wel een besnijdenisfeestje moest zijn van één van de aanwezige jongetjes. Eerst dacht ik ‘dat wordt niets met al die kids om ons heen’ maar (inshallah!) al snel waren wij zo druk in gesprek dat het hele besnijdenisfeestje langs ons heen ging.

We haalden herinneringen op, spraken over wat ons de afgelopen jaren bezig had gehouden en waar we nu stonden in het leven. Er zat inmiddels wel wat extra levenservaring met mooie en minder mooie momenten in onze rugzak.

Na het hapje eten besloten we nog een drankje te doen in de wijnbar. Daar dronken we wat ‘mooie’ wijntjes (quote vinoloog) en raakten we nog even aan de praat met de eigenaar, waarvan wij hoopten dat hij zijn snor in het kader van ‘Movember’ had laten staan (al was het op deze 2e november al een verdomd dikke snor …).

De sluitingstijd-blues sloeg nog bijna toe toen de kelner riep ’het is tijd, de hoogste tijd’. Waarna ons vriendelijk doch dringend werd verzocht het pand te verlaten.
Samen de regenachtige herfstnacht in. Op het moment dat hij bij het verlaten van de wijnbar mijn hand vastpakte, had ik hem het liefst ter plekke een kus willen geven, maar ik was bang de magie van de avond te doorbreken. We besloten om ter afsluiting nog ‘een kopje thee’ bij mij thuis te drinken en dronken écht een kopje thee.

Het was een bijzonder goede avond. Zo’n avond waarop je niet wilt dat het de volgende dag wordt.
Heel even waren wij samen, samen in het moment.

En vandaag denk ik met een glimlach terug aan dat moment. En aan zijn lippen, op de mijne.

Reacties (2)

Van de week schafte ik mijzelf eens een heuse grillpan aan. Dat kwam zo, ik bevond mijzelf ineens in zo’n hele fancy kookwinkel. En dat is op z’n minst opmerkelijk te noemen aanzien ik nou niet bepaald een prinses ben, laat staan een keukenprinses. Maar iets trok mijn aandacht en voor ik het wist begaf ik mij tussen de potten en pannen.

Nou ben ik een type die je alles aan kunt smeren. En als ik alleen in zo’n winkel loop, zo’n mevrouw mij dan vraagt of ik het allemaal kan vinden enzovoort dan zie ik mij genoodzaakt een gesprek aan te gaan. Want, zo bedenk ik mij dan, ik ben vast de eerste en enige klant van deze dag en deze mevrouw staat de hele dag achter haar toonbank te wachten tot er eindelijk een klant komt en nu ik eenmaal binnen ben, zal ze mij iets verkopen ook. Ik vind dat sneu, dus moet ik iets kopen.

Dus ik had al een handig apparaatje vast; zo’n clip die je vast kunt maken aan je pan om je houten lepel op te laten rusten na roeren. Reuze handig voor de ouderwetse pannenroerder die ergens in mij schuilt. En daarbij, dan had ik toch iets gekocht.
Maar opeens hoorde ik mijzelf zeggen ‘zo’n grillpan is dat wat?’ Nou, en of dat wat was, de mevrouw deed in geuren en kleuren uit de doeken wat je allemaal met zo’n grillpan kunt. Ja, daar had ik weer niet van terug natuurlijk. Even later rekende ik even dik af en toen was ik de gelukkige eigenaar van een nieuwe grillpan. Het ding was zo zwaar dat ik bang was dat het dwars door de kookplaat zou storten, als ik het erop zou zetten maar alla.

Nu ben ik het wel echt aan mezelf verplicht om ontzettend te gaan grillen natuurlijk. Ik kocht mijzelf een biefstukje, die ik vanmiddag al heus in de marinade heb gelegd, iets met olie, veel knoflook en wat peper. Daarnaast kocht ik een courgette, want die schijn je ook fantastisch te kunnen grillen. Nou … ik ga vast de keuken in, steek het vuur onder de grillpan vast aan en roer wat in andere pannetjes.
Ik ga er natuurlijk wel vanuit dat ik straks gerechten klaarmaak waar de deelnemers van Masterchef nog een puntje aan kunnen zuigen. Wordt vervolgd.

Reacties (6)

Hoe hebben wij ooit kunnen leven zonder computers of zelfs zonder internet? Op welke mogelijkheid onderhielden wij contact met de mensen die niet uit ons dorp kwamen?

Hoe kreeg ik het bijvoorbeeld voor elkaar om op mijn 14e contact te houden met mijn vakantieliefde uit Spanje die hélemaal in Gouda woonde. Simpel. Ik schreef. Vele brieven en kaartjes gooide ik in het dorp in de rode brievenbus en deze kwamen uiteindelijk terecht op de deurmat van mijn vakantieliefde in Gouda. En heel soms mocht ik hem even bellen maar dat vond ik eigenlijk te spannend.
Via de briefwisseling kwam het uiteindelijk zelfs nog tot een logeerweek (op de kamer van zijn zus weliswaar), waarmee ik kan bevestigen dat Boer zoekt vrouw het concept van de logeerweek echt niet zelf heeft verzonnen! Na de logeerweek was ik wel meteen genezen mijn verliefdheid, kostbare tijd was verloren gegaan; zowel de Spaanse zon als de briefwisseling had onze liefde mooier doen lijken dan het daadwerkelijk was. Waarmee ik maar zeggen wil; had ik destijds de beschikking over internet gehad, was het niet eens tot een logeerweek gekomen.
Tot zover het verhaal van de ‘Summer lovin’.

Nou was ik welgeteld één week laptop-loos en ik voelde mij alsof ik helemaal alleen in een Big Brother huis zat, afgesloten van de rest van de wereld. En dan heb ik alleen het over de avonden hé, overdag zat ik gewoon op kantoor achter mijn pc en kon ik zelfs het www raadplegen.Eenmaal thuis had ik gewoon zo’n continu gevoel van heimwee. En voor zover je materiele zaken kunt missen, ja, ik miste mijn laptop.

Nadat mijn nieuwe buurman er ook nog even een blik op had geworpen en tot dezelfde conclusie kwam als ik al was gekomen, namelijk dat het beeld zwart was en bleef en dat er voorlopig nog geen mogelijkheid leek te zijn om mijn bestanden terug te vinden, moest ik wel weer even slikken. Voorlopig ben ik alles kwijt. Alle foto’s die ik maakte sinds het digitale tijdperk, al de door mij getypte woorden die uiteindelijk stukjes werden al dan niet voor dit log, m’n administratie en ga zo maar door. Al wil ik nog niet geloven dat ik het écht kwijt ben. Ik ben namelijk veel beter in zoeken dan menig man, maar dat terzijde.

Afgelopen zondagmiddag had ik het lef om naar de Media Markt te gaan, op zoek naar een nieuwe laptop voor een prikkie. Ik geef je deze tip vast mee, mocht je (zeker als vrouw zijnde), op een zondagmiddag de behoefte krijgen om de Media Markt in te stappen, zeg ik je vast; doe het niet! Tot zover de tips van deze week.
Uiteindelijk stapte ik na twee uur wachten op hulp, twijfel en wat iene miene muttes mét nieuwe laptop onder m’n arm de Media Markt uit. We zijn nog niet helemaal één, de nieuwe en ik; ik raak nog zwaar in de war van Windows 8 maar het begin is er. Tot zover mijn eerste stukje vanaf de nieuwe!

Reacties (4)

Het is alweer een jaar geleden dat ik mijn eerste nieuwe auto kocht, althans kócht, de helft was van mij en de andere helft nog van mijn dealer. Mijn eerste nieuwe auto met TBF - door mij geïnterpreteerd als ‘The Best Friend’ in het kenteken, bracht mij het afgelopen jaar op plekken waar ik nog nooit geweest was, maar ook net zo veilig op kantoor. We beleefden mooie momenten samen, soms easy met Diana Ross op de achtergrond maar we bounchden ook samen met Robin Thicke - hey hey hey!
De Peugeot is nog altijd niet vergeten maar The Best Friend en ik werden toch beste maatjes.

Ik was dus nog steeds niet van die dealer af en het zat me toch niet helemaal lekker dat we nog aan elkaar vastzaten. The Best Friend en ik, wij konden inmiddels best onze eigen boontjes doppen zo na een jaar.

Maar nu het zover was, was het zowel een heugelijk feit als een ‘even slikken’-momentje. Het moment dat ik bij het internetbankieren op de knop ‘direct overmaken’ drukte moest ik wel even slikken. Oké ik had gespaard en wist dat het eraan zat te komen maar hé, als je in één klap die spaarrekening naar nog-maar-héél-weinig ziet slinken, dan is dat toch even minder. Daarentegen had ik nu wel écht het blije gevoel dat bij een nieuwe auto hoort. Hij is nu écht van mij, The Best Friend.

Alleen, als je zo’n vriend aanschaft, moet je ervoor zorgen ook. Dat riep m’n moeder vroeger ook al toen ik m’n vingertjes door de  konijnenhokken in de dierenwinkel stak. De konijntjes mochten dan ook nog niet mee naar huis, want ik kon er nog niet voor zorgen.
Ervoor zorgen. Dat betekent in dit geval dat ik weer bij de dealer langs moet, voor de kleine en de grote beurt. Had ik bij de Peugeot voor dat soort dingen gewoon een mannetje, nu moet ik officieel naar de garage. Hoort erbij, naar het schijnt, vanwege de garantie.

Het ding is, ik ben niet zo goed van vertrouwen. Er waren tijden dat ik te goed van vertrouwen was maar ja, zoals dat gaat, vertrouwen beschaamd en dat win je niet zomaar terug natuurlijk. Helemaal niet als dealer zijnde. 

De vorige dealer waar ik kwam voor een APK rekenende uit dat ik  1600 euro zou moeten betalen voor iets waarvoor het mannetje nog niet de helft rekende. Je begrijpt, ik heb meer vertrouwen in mannetjes. Dealers, die moeten dat vertrouwen weer terugwinnen.

Binnenkort moet ik er dan toch echt aan geloven en breng ik m’n beste vriend naar de dealer voor de officiele beurt. Ik ben voorzichtig weer begonnen met sparen. Maar in de tussentijd, zal ik goed voor hem zorgen!







Reacties (3)

Ik was altijd meer een hondentype. Zag dat helemaal zitten zo’n hond in huis, samen aan de wandel en overdag gezellig mee naar kantoor. Dat ik alleen maar ‘af!’ zou zeggen en hij de hele dag trouw aan m’n voeten zou liggen en aan het eind van de dag weer samen naar huis. Maar ik geloof dat de baas het niet zo’n goed plan vond zo’n hond onder m’n bureau, met in z’n achterhoofd waarschijnlijk de angst dat zo’n beest af en toe z’n poot zou optillen tegen het kopieerapparaat. En aangezien ik de baan toch wel nodig had om te voorzien in m’n levensonderhoud en al die uitspattingen meer, kwam de hond er niet in.

Inmiddels ben ik bijzonder gelukkig met de kater en de dikke poes maar soms verlang ik toch naar een paar van die trouwe hondenogen en iemand om te kunnen commanderen natuurlijk. Want de kater en de dikke poes zijn Oost-Indisch doof en doen precies wat ze zelf willen in Huize H. Ik word hier getolereerd door die twee maar daar is ook alles mee gezegd.

Nou krijg ik sinds kort steeds app-jes met foto’s van trouwe hondenkoppen, gestuurd door m’n vriendin. Nadat haar parkiet het leven liet, zocht ze vermoedelijk nieuw leven om voor te zorgen. En nu gaat ze regelmatig aan de wandel met de honden uit het plaatselijke asiel, wat met dit weer natuurlijk ook geen straf is. Ze weet alleen dat ik een sucker ben voor al het aaibare op deze wereld. En nu maakt ze me gek met foto’s van de Fikkies en Flappies die achter tralies wachten op een nieuw baasje. Vervolgens klik ik snel naar de site van het plaatselijke asiel om tot de ontdekking te komen dat Fikkie er zit omdat de kinderen allergisch waren en Flappie aan een boom vastgebonden was gevonden. Argh!

Nog een paar van die foto’s met diep-in-de-lens-kijkende-trouwe-hondenogen en ik begin zelf een honden-uitlaatservice. Dan kunnen Fikkie en Flappie ook gewoon mee naar het werk!





Reacties (1)



Dat ik nog altijd in échte liefde geloof, heeft te maken met de liefde die ik zie tussen mijn ouders. 


Bijna 48 jaar geleden viel mijn vader als een blok voor mijn moeder, maakte haar het hof, wat m’n moeder natuurlijk niet kon weerstaan dus dat werd dikke verkering. M’n vader zag er goed uit, z’n haar in een vette kuif,  destijds stoer met een sigaret tussen de lippen en hij kwam altijd met een mooie auto voorrijden. M’n moeder had het ook prima gevonden om achterop z’n fiets te springen maar als hij weer voor kwam rijden in z’n stoere bolide, sprong zij net zo makkelijk in haar petticoat op de bijrijdersstoel.

In de tijd dat ze verkering hadden haalden ze het niet in hun hoofd om te laat thuis te komen en als de klok 12 sloeg was moeders al netjes thuis afgezet. Vader kreeg nog snel een handkus toegeworpen terwijl moeder het tuinpad op holde. Toen ze na 2 jaar verkering trouwden, hadden ze eindelijk alle vrijheid om te genieten van elkaar.

Mijn ouders zijn zo’n mooi setje samen, ze kunnen tegenwoordig heerlijk kibbelen maar geven elkaar ook nog regelmatig een zoen. Ze kennen elkaar door en door. Als m’n vader af en toe een ietwat aangedikt verhaal vertelt, roep m’n moeder soms ‘dat het zo helemaal niet gegaan was’. Maar eigenlijk moet ze er ook wel weer om lachen.

Vandaag zijn mijn ouders 46 jaar getrouwd. Hoera! En als je al zo lang samen bent als mijn ouders, je elkaar nog regelmatig vertelt hoe gek je op elkaar bent maar ook heerlijk kunt kibbelen, noem ik dat echte liefde. For better, for worse.

Ik neem een groot voorbeeld aan m’n ouders, boven alles is er altijd de liefde, die zij voor elkaar voelen.





Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl