Op het moment dat de start van het WK dichterbij kwam, begon ik hem toch een beetje te knijpen. Mijn interesse voor voetbal ging altijd verder dan het veld en de spelers van onze zijde. Maar of die interesse direct iets met voetbal zelf te maken had, daar waren de meningen over verdeeld. Op voorgaande grote toernooien wist ik de namen van alle spelers te noemen en daarnaast kon ik de mensen verblijden met de achtergrond van de spelers. Niet direct de voetbalachtergrond en bij welke club zij speelden, maar wel waar hun wiegje gestaan had en bij wie zij inmiddels zelf een liefdesbaby hadden verwekt ofwel met wie ze dat van plan waren. En natuurlijk voor achtergr0ndinformatie over de voetbalvrouwen én de wannabees was je bij mij aan het juiste adres.

Maar dit WK is alles anders. Na het bekijken van de namen uit de selectie van Louis van Gaal, moest ik eerst even googlen. De helft van de namen zeiden mij bijzonder weinig. Slechte zaak natuurlijk, maar ik zat lang niet meer iedere zondagavond met het bord op schoot voor Studio Sport, zoals vroeger met mijn vader.

Goddank waren er toch nog een paar namen die mij bekend voorkwamen.

Kuyt, Dirk. Nog altijd stabiel samen met zijn Gertrude, die inmiddels al vier kinderen voor hem baarde. De naar moeder omgeschoolde verpleegster die zelfs voor haar Dirk naar Turkije vertrok en haar verpleegstersuniform voor hem aan de wilgen hing, al draagt ze dit misschien nog wel in de slaapkamer om Dirk te plezieren, maar dat blijft ook gissen natuurlijk. Dat Dirk niet opgesteld stond voor Spanje – Nederland daar had Louis vast een goede reden voor, maar als hij het mij gevraagd had, had ik Dirk in de basis 11 neergezet.

Van Persie, Robin was mij natuurlijk ook nog bekend, zelfs vanwege zijn voetbaltalent. Hij was ooit ook nog eens middenin een hotelkamer schandaal beland, alwaar hij naar horen zeggen een dame onzedelijk had betast zonder dat zij daar zin in had gehad. Zijn Bouchra bleef achter hem staan en uiteindelijk hebben zij, met of zonder hulp van een mediator, hun huwelijk voortgezet. Zij baarde hem een zoon, die met enige dwang van Robin een linkspoot zal worden op het veld en een dochtertje. Robin mag in mijn basis 11 niet ontbreken.

Sneijder. Wesley en ik go way back. Nog ver voor het Yolanthe tijdperk waardeerde ik hem omdat hij zo lekker gewoon was gebleven. Met zijn blonde Ramona die hem zijn tot nu toe enige zoon baarde. Zo gewoon gebleven en gek op Hollandse Hits. Totdat Yolanthe ontdekte dat een voetballer iets meer aanzien had en iets meer geld verdiende dan een zanger met palingsound. Niemand kan vertellen hoe Wesley van zijn Ramona afkwam heel Holland weet inmiddels wel dat je in een parkeergarage bij een betaalautomaat niet onbespied kunt vozen. Tot zover Wesley & Yolanthe. Voor wat betreft zijn voetbaltalent: hij staat mij ook prima in die basis 11.

Robben, Arjen. Ach Arjen. Met zijn nét te korte armpjes ploegt hij zich standaard een weg door het veld. Ter compensatie van die korte armpjes heeft hij inmiddels wel extra PK’s in zijn benen gekweekt. Hij is privé nog altijd braaf met zijn Bernadien, die hij leerde kennen op school. Ik vermoed dat, al zou hij behoefte hebben aan een spannende affaire, de vrouwen hem links laten liggen vanwege die ploegende armgebaren op het veld. Ach zolang hij de bal af en toe ook eens durft af te spelen en niet alles alleen wil doen, mag hij in mijn basis 11 blijven.

Van der Vaart. Rafael. Ja daar had ik een mening over. Hij kwam zelfs voor in mijn jaarverslag samen met Sylvie en Sabia. Maar dat is waar hij gebleven is. So last season!

Martins Indie, Bruno mag ook zeker niet ontbreken bij onze 11. Al was het maar vanwege dat koppie toen de scheids met scheerschuim over zijn schoenen spoot.

De Jong, Nigel. Misschien had de scheids zijn scheerschuim gepikt en kwam daar die vreemde sik vandaan? Ik raad De Jong in ieder geval aan een nieuw scheerapparaat aan te schaffen maar buiten dat, van mij mag hij lekker blijven spelen.

En verder? Verder ben ik natuurlijk ook maar een vrouw hé en vrouwen en voetbal ...  je weet wat ze daarover zeggen. Ik studeer nog steeds op de namen en rugnummers van de selectie van Van Gaal. Dus voor wat betreft de rest van  onze jongens? Ach, ik vind eigenlijk alles prima, zo lang Bergkamp, Van Basten en Gullit maar in de basis staan!

Reacties (1)

 

Kater Murphy hield mij uit m’n slaap door de hele nacht klaaglijk te miauwen en alles wat in z’n oude lijfje zat eruit te kotsen. Het leek zowaar of ik over een moederinstinct beschikte, waardoor ik iedere keer wakker werd als hij moest kotsen en dat was toch zeker wel ieder uur. Ik kreeg direct begrip voor het klagen van de ouders van nachtelijk-huilende-baby’s . Het was overduidelijk dat er iets helemaal niet goed was met Murphy. Hij liet zich zelfs makkelijk in de vervoermand stoppen, duidelijk geen kracht meer om zich te verzetten terwijl hij ongetwijfeld wist dat dit bekende dat hij bij de dierenarts terecht zou komen. De dierenarts constateerde dat er waarschijnlijk een blad van de (katten-) plant vastzat in z’n keel. Hij moest onder narcose om dit te laten verwijderen. Na even slikken en ‘dag zeggen’, heb ik hem er nog wel even van verzekerd dat ik straks terug zou komen om hem op te halen. Waarna de dierenarts mij vriendelijk doch dringend verzocht het pand te verlaten.

Eind van de middag mocht ik hem gelukkig weer ophalen. Helemaal versuft nog van de narcose hing hij tegen mij aan. Om op te vreten zo lief, het is dat het zo’n ouwe taaie is anders had ik zeker een hapje genomen. Eenmaal thuis ging hij wankelend aan de wandel, want na zo’n narcose schijnen ze juist te willen lopen en laat dat nou net datgene zijn wat dan niet zo makkelijk gaat. De dikke poes die thuis op hem wachtte dacht dat er een vreemde kater binnenkwam, waarschijnlijk door zowel zijn gedrag als de geur van de dierenarts die nu in zijn vacht hing en heeft nog zeker een dag zitten tegen hem zitten blazen.

Terwijl ik bij de dierenarts was had ik gezien dat er deze week nog een actie liep voor het reinigen van het gebit van je huisdier. Nou was de geur die uit het bekkie van de dikke poes kwam de laatste tijd niet al te fris, dus die afspraak was ook snel gemaakt. En vandaag was de dikke poes dus aan de beurt om de dierenarts te bezoeken. Ik had vriendinnen wel eens horen zeggen dat ik die poes op kon geven voor het programma Obese, maar dat de dierenarts die mening zou delen had ik niet verwacht. Ik werd er vanmiddag speciaal voor gebeld; “ ja alles was goed gegaan met het reinigen van de tandjes, maar even over ‘dat gewicht’, dat kon echt niet meer hoor”. Ze wilde mij er toch even op attenderen dat zij een speciaal afvalprogramma aanboden. Een programma voor katten met obesitas. Dus.

Het leven van een gezelschapsdier gaat tegenwoordig ook niet meer over rozen. Vroeger gooide je gewoon af en toe een stukje leverworst richting hond en als je een pootje kreeg, kreeg hij de rest van de worst. De dikke poes is inmiddels aangemeld voor het afvalprogramma. Ik was zelf ook direct veel lichter na twee dierenartsbezoekjes in 1 week, zo’n 250,- euro in de portemonnee welteverstaan.


Reacties (3)

Persoonlijk kan ik nog weken teren op het gevoel dat mijn laatste logje bij mij teweeg bracht; voor hier is het tijd voor een nieuw verhaaltje voor het slapen gaan.

Jarenlang sliep ik in het bed dat van mijn ouders was geweest, een prima bed met lattenbodem, ik had er destijds nieuwe matrassen voor gekocht en snurken maar. Als ik eens niet lekker was, kon het hoofdeinde omhoog zodat ik m’n slappe thee met beschuitje ook nog rechtop zittend kon nuttigen. Een zeer degelijk bed zogezegd.

Alleen op een dag wilde ik in de vroege ochtend uit bed stappen, sowieso niet het beste moment van mijn dag, toen ik een pijn in mijn rug voelde. In de periode daarop volgend werd de pijn in mijn rug er niet minder op. Dacht ik eerst nog dat de pijn veroorzaakt werd door het beoefenen van mijn nieuwste hobby; hoela hoepen voor de tv, maar na een tijdje zonder hoela kwam ik toch tot de conclusie dat de pijn in mijn rug hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt werd door de oude bedstee.

De lattenbodem uit de master bedroom was toe aan vervanging. Sterker nog, de hele master bedroom was wel toe aan een metamorfose. Ik gaf mij direct op bij Eigen Huis en Tuin en TV Woonmagazine voor de grote slaapkamer metamorfose. En in de periode daarop volgend maakte mijn hart steeds een sprongetje als de deurbel ging, in de hoop dat het klusteam van een van de programma’s voor de deur zou staan. Maar al wie er aanbelde, geen klusteam.
Er zat niets anders op dan zelf maar een nieuw bed aan te schaffen. Met mijn vader naar IKEA op de drukste zaterdag in de herfstvakantie – gezelligheid kent geen tijd. Al lagen wij tijdens het testen van de bedden niet lepeltje lepeltje, er werd toch wat vreemd naar ons gekeken. Tja, bij de aanschaf van een nieuw bed moet je natuurlijk wel even proefliggen en ook daarvoor geldt het motto ‘samen is beter dan alleen’. Ik koos daar een bed uit, waarna wij maakten dat wij wegkwamen.

Mijn bed zou een week later worden afgeleverd en ik plaatste de oude bedstee op een weggeefsite, waarna de mensen in de rij stonden om het op te willen halen. Persoonlijk heb ik niets tegen tweedehands, alleen een matras, daarvan schaf ik het liefst een nieuwe aan, maar wie ben ik.
Die vrijdag kwam het gelukkige stel de oude bedstee ophalen. Het meisje was mager á la Sidonia dus voor het geval ze zou breken hielp ik de jongen even tillen. Een aanslag op mijn rug, maar hé er was weer ruimte voor het nieuwe bed.
Ik moest nog één nachtje slapen op de driezits maar daarna zou ik ongetwijfeld weer heerlijk kunnen slapen.
De volgende dag kwam de IKEA bezorgdienst, ze droegen de nieuwe boxspring weliswaar naar boven maar daar was alles mee gezegd. Ik mocht zelf de poten eronder monteren en de boel in elkaar en op de juiste plek neerzetten. Het matras zat opgerold en leek maar 10 cm hoog terwijl ik een heel dik matras had besteld, ik zag mijn toekomstige nachtrust somber tegemoet. Maar uiteindelijk lukte het om het nieuwe bed in elkaar en op z’n plek te zetten.

Inmiddels heb ik een paar nachten in mijn nieuwe bed gelegen en ik kan helaas niet anders concluderen dan dat ik nog steeds pijn in mijn rug heb. Ik ben alleen bang dat het nu te wijten is aan het sjouwen van de oude bedstee voor Sidonia. Ik ben gebroken! En toe aan een goede nachtrust.

Een lang verhaal alleen maar om te zeggen – Sssssst!
L
aat me slapen.










Reacties (1)

Er was dus opeens iets met mijn teen, iets met veel pijn ook nog eens. Die zondag voelde ik al dat íe niet meer helemaal lekker in m’n schoen lag, maar ik herschikte de tenen en sprak de bewuste teen even streng toe. Ik had tijdens het zumba lesje wel een beetje verkeerd zittende – maar verder bijzonder coole – gymp aan gehad. Maar ja of er op dat moment tijdens mijn geweldige performance in het zumba lesje daadwerkelijk iets gebeurd was met dé teen, ik betwijfel het. ’s Middags lakte ik de nagels nog even met iets van parelmoer en het geheel zag er best wel weer gezellig uit.

Toen ik die dinsdag de scheenbeschermers, voetbalsokken en uiteindelijk m’n voetbalschoenen aantrok voelde ik alweer iets van pijn. Nadat ik de deur uitliep in m’n voetbaloutfit had de pijn in mijn teen al volledig bezit van mij genomen. Eenmaal bij de training aangekomen liet ik de dames en trainer weten dat ik misschien niet helemaal mee kon trainen vanwege de pijn in m’n teen. Daar werd er nog wat lacherig over gedaan en er kwam ook zo’n ‘stel je niet zo aan’ gevoel over mij heen. Dus, met een beetje piepen en soms wat AU tussendoor trainde ik. Na de training droop ik af vóór de derde helft begonnen was en dat was geen goed teken.

Eenmaal thuis gooide ik de voetbalschoenen in de hoek en wat ik daar aantrof, daar werd ik al niet vrolijk van (laat staan Rob Geus). Die teen deed zéér! Ik gooide ze nog wel even in een sopje maar vertrok direct daarna naar de bedstee. Daar sliep ik die nacht amper omdat de pijnlijke teen kloppend aanwezig was. Hinkelend en gebroken kwam ik de volgende ochtend aan op kantoor en na de eerste vergadering bijgewoond te hebben vertrok ik richting AMC alwaar de teen nader werd geinspecteerd door zusters, doktoren en ik er ook nog een fotoshoot mee mocht doen. De dokter dacht dat ik m’n middenvoetsbeentje had gebroken maar na lang, lang wachten bleek dat de teen uit de kom was geweest en nu weer terug in de kom zat maar dit alles bij elkaar maakte dat de teen zwaar gekneusd was. Au!

Maar nu is er morgen dus een voetbaltoernooi – in mijn blessuretijd! Invalsters van heinde en verre zijn aangetrokken door de voetbaldames om mij en andere afvallige teamleden te vervangen. Het goede nieuws is; dat we nu eindelijk een káns maken op het toernooi met behulp van deze invalsters! Voorlopig sta ik langs de lijn en schraap ik mijn keel vast om te juichen!
Poets die cup met de grote oren maar vast op!



Reacties (3)

Gelukkig heb ik geen verkering op de bank zitten en bepaal ik en ik alleen dat Net 5 aan staat op maandagavond tussen 20.30-21.30 uur. Op dat tijdstip is er een in- en uitgaande communicatiestop in Huize H. Het enige nadeel van geen verkering hebben tijdens het kijken van Grey’s Anatomie is dat ik zelf de koffie moet halen.

Murphy hangt altijd graag tegen me aan als ik tv kijk, hij is alleen niet zo’n fan van Grey’s, het blijft toch een mannetje hé. Wat mij betreft kan hij ook prima buiten gaan spelen alleen als ik hem buitenlaat, wil hij meestal binnen 10 minuten weer naar binnen. En dat kan dus niet. Want ik weiger nog langer van de bank te komen tijdens het kijken van Grey’s Anatomie. Zo miste ik laatste een wilde vrijpartij van Dokter Avery met de Co-Assistente in zijn auto om nog maar te zwijgen over gemiste scenes die in ‘The on call room’ plaatsvonden.  

Het wordt de hoogste tijd dat Murphy ook eens doet voor de kost. Ik vind overal haren van hem en daarnaast kotst hij regelmatig een haarbal uit die ik dan ook nog mag opruimen. En dan heb ik het nog niet eens over de kattenbak, waar hij meestal óp maar soms ook gewoon lekker naast zit te kakken. Het is eens afgelopen met dat gedrag, besloot ik. Ik hoef dat toch niet langer te tolereren! 

‘Murphy!’ sprak ik hem even streng toe, ‘je krijgt nog één kans; als jij de koffie haalt tijdens Grey’s Anatomie dan lullen we nergens meer over’.
Ik ben benieuwd.

Reacties (5)

 

Sandy can't you see I'm in misery
We made a start now were apart
There's nothing left for me
Love has flown all alone
I sit and wonder why-yi-yi-yi
Why, you left me oh Sandy

Sandy my darling you hurt me real bad
You know it's true but baby you gotta believe me
When I say I'm helpless without you
Love has flown all alone
I sit, I wonder why-yi-yi-yi
Why, you left me oh Sandy

Sandy, Sandy, why-yi-yi-yi-yi
Oh Sandy

Danny zong er al over back in the days, in Grease. Hij was 'real bad gehurt' door Sandy. Sandy vond juist dat hij haar nogal real bad had behandeld en ze liet het niet op zich zitten! Sandy zou no longer het lieve meisje zijn waar mee te sollen viel. Na het uithuilen bij haar vriendinnen, waren deze er ook klaar mee, zo kon het niet langer. Sandy was altijd veel te lief geweest, dat moest maar eens over zijn. Ze liet zich een permanentje aanmeten, trok een leren broek aan en stak een peuk op. Sinds Sandy was getransformeerd in een wilde, wist iedereen haar motto: 'don’t mess with Sandy'! Ze is veranderd in een wervelwind en iedereen zal het weten als ze in town is. 

Ik denk dat het hoog tijd is voor een high school reunie, daar waar Sandy kan zien dat Danny het niet waard is. Danny die na jarenlang roken een grauwe huid heeft gekregen, Danny die inmiddels niet alleen z’n wilde haren maar al z’n haren kwijt is. Danny repareert nog steeds oude auto’s met een shaggie in z’n mond. Terwijl Sandy inmiddels over de hele wereld vliegt en iedereen weet wie zij is. Hij is het niet waard, om je nog altijd zo over op te winden Sandy. 

Maar Sandy gedraagt zich nog altijd als een woeste wervelwind, dat zal hem leren! Had hij haar maar niet zo in de zeik moeten nemen, destijds when high high school was gone. Na al die jaren, komt ze nog regelmatig terug aan land, om de Amerikaanse mannen angst aan te jagen. 

De moraal van dit verhaal? Never make a lady angry!
 
   





Lees meer...   (2 reacties)

Er is dus eigenlijk helemaal niets, wat zeg ik, minder dan helemaal niets te melden over mijn liefdesleven op dit moment. Wat betekent dat ik toch een andere manier zal moeten vinden om mijzelf door de herfst richting winter te slepen, dan hand in hand met een lief door de bossen zoekend naar bestippelde paddestoelen. 's Avonds en in het weekend vermaak ik me inmiddels stiekem toch maar weer met wat online daten, je moet iets natuurlijk om te voorkomen dat je alleen nog maar uit het raam staart richting vallende blaadjes. Om mezelf verder ook vast te behoeden voor de naderende winterdip, zoek ik toch maar weer naar iemand die hand en hand met mij over straat durft (en wederzijds natuurlijk!).

Na een tijdje plaatjes te hebben gekeken, ben ik inmiddels ook met verschillende mannen in gesprek geraakt, online nog steeds hoor. Ja, je moet die pijlen natuurlijk verschillende kanten op richten dacht ik zo. Maar op de een of andere manier hou ik het afspreken nog wat af, ik kan er de vinger niet op leggen waar die afwachtendheid op dat gebied vandaan komt, maar het voelt wel veilig zo aan de andere kant van m'n scherm. Wat me vooral bevalt is dat ik heerlijk in m'n oude joggingbroek zonder make-up achter die laptop kan blijven zitten. 

Ik raakte in gesprek met een man en had in eerste instantie helemaal gemist dat hij uit het zonnige zuiden kwam. De berichten over een weer wisselden zich steeds sneller af en ik merkte dat ik blij werd van zijn naam in mijn mailbox, waar we ons inmiddels al bevonden. Ik zag dan ook best uit naar een eventuele ontmoeting. Alleen, de afstand Limburg – Huize H bedraagt toch wel zo’n 2 uur. Had ik onbewust toch een veilige afstand ingebouwd, vond ik het te spannend of wilde ik eigenlijk helemaal niet uit die oude joggingbroek stappen?

Een man uit Limburg dus. Deze betreffende man heeft eerder ergens anders gewoond dus ik heb goede hoop dat hij het accent niet heeft. Want, met alle respect, als een man alles in de vragende zin tegen me zegt, zoals in mijn beleving  'de Limburgers' praten, word ik daar toch enigszins onpasselijk van. Ter verduidelijking van deze onpasselijkheid; ooit had ik, op een bruiloft nota bene, een hele avond bijzonder spannend oogcontact met een knapperd. Op het moment dat de band een toontje lager speelde, durfde de knappend op me af te stappen. Hij sprak tegen me maar ik verstond hem niet. Ik begreep niet waarom hij meteen zoveel aan me wilde vragen en tussendoor steeds maar weer 'Wablief' riep. Naar later bleek stelde hij geen vragen, hij sprak alleen elke zin uit in de vragende vorm. Zelfs toen we later buiten stiekem onze tongen met elkaar in aanraking lieten komen, presteerde hij het nog om daarna 'Oh ...  ik vinnu zo aantrekkúluk?' te zeggen. Waarna ik, mede door de goedkope wijn die ik de hele avond had gedronken, zijn schoenen onderkotste.

Bij nader inzien denk ik niet dat het iets kan worden tussen mij en de man uit het zonnige zuiden. Of misschien eerst eens bellen om te horen of ik hem uberhaubt kan verstaan. Als ik alleen maar liefelijke woorden in de vragende vorm voorbij hoor komen vrees ik dat hij vrij snel gaat luisteren naar tuut tuut tuut ...







Lees meer...   (7 reacties)
Een tijdje had ik m'n eigen therapeut of psycholoog, hoe je het noemen wilt. Therapeut lijkt me beter eigenlijk, therapie kan namelijk van alles betekenen en als men weet dat je bij een psycholoog loopt merk je toch dat er steeds meer met een boog om je heen gelopen wordt. Uiteindelijk durft niemand meer in je buurt te komen en vereenzaam je evengoed, wat die psycholoog nog probeert, niets werkt dan meer. Het gevaar dreigt dan dat je zult eindigen in een vervuild huis, alleen met je katten nog snorrend om je heen, terwijl je alleen nog maar met de pennen tegen elkaar tikt met dat breiwerk op schoot. Geen prettig gezicht, vermoed ik, om over de geur die in dat huis zal hangen maar niet te spreken.

Wekelijks mocht ik een uurtje op de divan liggen bij m’n therapeut, zij schreef, ik sprak en soms vulde ik wat lijstjes in. Ze vergeleek die lijstjes weer met oude lijstjes en kon zo zien of ik inmiddels al wat aan de beterende hand was, volgens de lijstjes dan. Maar wat die lijstjes haar ook zeiden, ik voelde het niet. En dat liet ik haar dan weer weten; 'leuk, die lijstjes, maar ik merk nou niet echt dat ik van deze therapie opeens verander in een blij ei'. Zij vond dat ik al een stuk blijer was, mede doordat ik van die blije eieren grappen maakte maar ik bleef erbij. Ik voelde me geen blijer ei, door haar.

Dus ik nam een besluit, zo niet verder en liet haar weten dat ik ermee wilde stoppen. Dat leek haar nou niet zo’n goed plan, ze riep 'laten we het nog even aankijken' en alsof het een verkering was waar ik maar niet vanaf kwam, nam ik m’n woorden maar weer terug en keken we het nog even aan.
Maar na dat even voelde ik het nog steeds niet, dus dat vertelde ik haar nogmaals. Dit keer vertelde ik het haar via de laffe methode, over de mail, dat het echt niets ging worden tussen ons en dat ik er nu echt mee zou stoppen. Zodat er geen smekende blikken meer vanonder haar bril door kwamen, waardoor ik toch weer zou blijven.

Daar was ik me toch maar weer mooi makkelijk vanaf gekomen. De factuur zal ik nog wel toegestuurd krijgen, liet ze me weten. Nou ja, daar kon ik dan ook weer geen nee op zeggen. Voor wat hoort wat zeggen ze, en ik had me daar toch mooi wekelijks van me af kunnen lullen. Menig vriendin was destijds blij geweest dat ik daarvoor eindelijk iemand anders gevonden had.

Maar nu was ik dan toch verlost van m’n wekelijkse praatsessie die me niets opleverde. Eind goed al goed, zou je denken. Ik hoefde niet meer wekelijks in de ruimte te lullen over mezelf, zij hoefde haar pen niet meer leeg te schrijven en we leefden nog lang en nou ja, dat gelukkig dus nog niet zo wat mij betreft. Daar moet ik nog wel even iets voor doen. Ik moet dat nog even ergens halen, geloof ik.

Als je me mist ben ik even het veld in. Even wat geluk plukken.

 







Lees meer...   (2 reacties)
In de dagen volgend op mijn bezoek aan het bosjesfestival stuurden de man uit de bosjes en ik elkaar nogal wat berichtjes over en weer. Om elkaar een beetje te leren kennen en te ontdekken wat voor vlees je in de kuip hebt zeg maar. Ik kon er geen peil op trekken wat dit eigenlijk voor type man was. Maar misschien maakte dat hem ook wel wat spannend.

Na een paar dagen werd de spanning ons allebei teveel en besloten we een borrel te gaan drinken. Elkaar in de ogen kijken werkt wat mij betreft toch altijd beter dan dat getyp over en weer. De man uit de bosjes zag er wat wilder uit dan de eerste keer dat ik hem zag, z’n donkere bos krullen stond woest alle kanten uit en dat kon hij goed hebben. Nu ik hem recht in de ogen kon kijken leken deze nóg wat blauwer vanachter zijn donkere wenkbrauwen. 

Hij kwam wat nerveus over en dat leek mij nergens voor nodig, je kunt bij mij prima jezelf zijn en wat hadden we te verliezen? Gewoon een borrel drinken, hij moest het niet zien als een date hoor, had ik hem laten weten (dat schept verwachtingen ...). Maar het was wel duidelijk dat hij het wel als een date zag. En wel zijn eerste date na 22 jaar huwelijk. Oh! Die had ik niet zien aankomen. Binnen een kwartier had hij het hele verhaal van ontmoeting tot scheiding van zijn (soon to be-) ex vrouw uit de doeken gedaan en het leek erop alsof hij er voorlopig nog niet over was uitgesproken. Ik gooide er af en toe een flauwe grap tegenaan over (h)ex-en gooide bij mezelf nog maar een wijntje naar binnen. 

De rest van de avond sprak hij over zijn kinderen en dacht ik op de avond van het festival nog dat dat er twee waren, hij bleek papa van 4 (!) kinderen. Een ex, 4 kinderen en een man die nog lang niet gewend is aan het idee dat hij het voortaan in z’n uppie moet gaan doen. 

Het was mij wel duidelijk, deze man heeft nog wel even tijd nodig om z'n nieuwe leventje vorm te gaan geven. En ik voelde er weinig voor de schouder te worden waar hij op uit kon huilen, niet de rebound! Bij het afscheid hield hij iets te lang zijn armen om me heen en zijn afscheidszoen belandde onhandig midden op m'n mond. Hij vroeg me of ik de volgende dag iets te doen had en ik maakte me met een 'druk druk druk' antwoord snel uit de voeten. 

Zondagavond 19.00 uur, ik ren nog even snel de plaatselijke super binnen voor vergeten kattenvoer en daar loop ik hem tegen het lijf, de man uit de bosjes. Hij ziet er woest aantrekkelijk uit. Ik ren snel de super door en thuis aangekomen blijkt dat ik hondenvoer heb meegenomen. Pfff. Niets is wat het lijkt, helaas. 





Lees meer...   (4 reacties)
Waarom ik die ongebruikelijke route nam terwijl ik in gedachten naar huis reed, was mij achteraf een raadsel. In gedachten tot de klap kwam. Boem is ho dat klonk altijd wel geinig, maar op het moment zelf vond ik er weinig geinigs aan. Mijn Peugeot was niet bestand tegen het geweld dat deze BMW aan had gericht en was meteen uitgeschakeld. Wankel en met een hartslag van 180 slagen per minuut stapte ik uit en stamelde meteen ‘sorry’. Het broekie dat uit de BMW stapte begon ook excuses te maken dus wat dat betreft waren we uit hetzelfde hout gesneden. Al was ik in gedachten bijna uit m’n rol als mezelf gestapt en had hem in eerste instantie graag even op z’n bek geslagen.
Feit dat het broekie fout zat en dat toegaf stemde me al iets milder. 

Nadat m’n hartslag weer een beetje stabiel was belde ik m’n vriendin, de Assurantie Tussenpersoon, aangezien ik nog steeds een black out had en simpelweg niet kon bedenken wat ik moest doen om m’n Peugeot te redden. Ze gaf me wat tips en ik was weer in staat was om zelf te handelen. Ik belde de hulptroepen waarna we alleen de papieren nog in hoefde te vullen. 

Terwijl ik even diep adem haalde, bedacht ik me ineens dat dit wel een teken van het Universum zou kunnen zijn. Dat het misschien voorbestemd was dat het broekie en ik elkaar hier en nu moesten ontmoeten. Ik begon het broekie direct met andere ogen te bekijken. 

Vanwege de stromende regen zat ik bij het broekie in z’n BMW om de papieren in te vullen, toen hij begon over zijn autootje. Autootje?! Als ik íets niet vind kunnen qua taal is het wel het gebruik van verkleinwoordjes en in het bijzonder als een auto betreft. De enige auto die je in mijn ogen een autootje mag noemen is een Dinky Toy maar dan nog heb ik er moeite mee. Het Universum kon m’n rug op, dit broekie en ik waren niet voorbestemd om het samen gezellig te gaan hebben.

Na het invullen van de papieren kozen we ieder een andere route. Hij nam het busje.

Lees meer...   (3 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl