Terug naar het jaar 1992

De nieuwe stagiaire was aangenomen door mijn manager en collega, beide mannen. Dit maakte ons, de vrouwen op de afdeling, erg benieuwd naar wat voor vlees we in de kuip zouden krijgen. Nou ben ik zelf nogal een nieuwsgierig type en Google is dan meestal mijn beste vriend. De dames van de receptie lieten mij weten dat de nieuwe stagiaire waarschijnlijk was aangenomen op haar uiterlijk, wat ons nog nieuwsgieriger maakte. Nou liet Google ons meerdere foto’s van dames met dezelfde naam zien, dus helemaal zeker waren wij niet, maar als zij die mooie meid was waar Google als eerste mee kwam, dan zou het binnenkort nog wel eens druk kunnen worden bij ons op de afdeling. Met bezoek van mannelijke collega’s welteverstaan.

En inderdaad, de nieuwe stagiaire bleek de mooie meid te zijn die Google ons had laten zien. Ik mocht haar rondleiden op kantoor en bij de voorstelronde merkte ik al dat een aantal mannelijke collega’s extra hun best deed zo goed mogelijk bij haar voor de dag te komen. Deze Fryske Deerne liet in Amsterdam een goede eerste indruk achter.

In het jaar 1992, het jaar dat zij geboren werd, was ik het huis al uit. Nou was ik natuurlijk bijzonder vroeg uitgevlogen (en ook weer eens terug op het nest gekomen na verkeerde uitvlieg-keuzes, maar dat terzijde).
Onze nieuwe stagiaire is dus twintig jaar jonger dan dat ik ben. Slik. Ze zit inmiddels al weer een poosje tegenover mij en ik kijk nu dus dagelijks tegen zo’n enthousiast, fris, jong ding aan. Zónder rimpels hé!

Dat enthousiasme en zo, daar valt mee te leven. Sterker nog, ik mag hopen dat ze mij aansteekt met dat enthousiasme en ik binnenkort ook de neiging krijg om mijzelf huppelend door de kantoortuin te begeven. Maar die rimpelloosheid waar ik tegenaan kijk!

Als ik mijzelf na een toiletbezoek tijdens het handenwassen in de spiegel aankijk, staren de rimpels terug naar mij. Waarna ik bij terugkomst op de werkplek meteen Google weer raadpleeg met zoektermen als Facelift en verjongingskuur. Inmiddels heb ik de nodige antirimpel crèmes, een camouflagestift en wat maskertjes aangeschaft om zo, waarschijnlijk tevergeefs, het verval tegen te gaan.
Maar dan kom ik meestal net op tijd bij zinnen, spreek ik mezelf even streng toe en denk ik even terug aan het jaar 1992. Want in het jaar dat zij geboren werd, was ik zelf nog een meisje dat een vrij rimpelloos bestaan leidde.

En zo kan ik weer met een gerust hart terug – Back to the Future, terug naar het Nu. Voor nu in ieder geval gezellig met de jonge stagiaire aan het bureaublok.

En is het Nu niet daar, waar wij altijd zijn?









Reacties

Mrs. T. op 18-05-2014 21:05

Ik heb altijd veel puistjes gehad, maar ik geloof dat het voordeel daarvan dan weer is dat je vrij rimpelloos blijft. Tot nu dan hoor. ;-)

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl