Te veel

Hoe groot kan een overgang zijn. Van het WK en alle momenten dat er iets te juichen viel. Het hele land oranje en het samen juichen. Waarna velen teleurgesteld en sommigen zelfs somber waren over het feit dat we de finale niet hadden gehaald. Wat lijkt het lang geleden en wat voelt het nu als onbelangrijk om je daar zo in te verliezen.

Er zijn op dit moment zoveel nare dingen gaande in de wereld, dat van me af te schrijven eigenlijk voelt als verraad. Wie ben ik om er iets over te zeggen of te schrijven. Het hele land is in rouw vanwege de ramp met vlucht MH17 en het maakt mij ook bijzonder verdrietig. Al voelt het bijzonder ongepast om te gaan huilen als iets je persoonlijk niet aangaat. Zoals je dat soms kan overvallen op de begrafenis van iemand die je niet hebt gekend, waar je aanwezig bent ter ondersteuning van een ander die persoonlijk wel veel verdriet van heeft van dat verlies. Alleen als je de overledene zelf niet kent, lijkt het toch zeer ongepast om ook in snikken uit te barsten. Al ben ik dan wel écht verdrietig vanwege de gedachte aan het verdriet van de ander.

En als ik dan ná al het nieuws over MH17 nog blijf kijken naar al het andere nieuws in de wereld, maakt mij dat nog verdrietiger. Buiten dat ik er gewoon echt bijzonder weinig van snap. Waarom mensen elkaar haten vanwege een ander geloof, er onschuldige kinderen, moeders, vaders, opa’s en oma’s worden vermoord. Ik kan er gewoon niet bij, kan gewoon niet begrijpen dat een mens zoveel haat kan voelen dat je een ander mens kunt doden. Wat is je aangedaan dat je zoveel haat kunt voelen?
Nou sta ik zelf bijzonder ver van het geloof af, ik vind het fijn als iemand er iets aan heeft maar persoonlijk zie ik vooral de nare kanten die de verschillende religies in de mensen oproepen. Een ander veroordelen omdat deze een ander geloof aanhangt. Ik herinner mij de woorden ‘God is Liefde’. En als die woorden kloppen dat kan ik alleen maar zeggen dat God het niet zo gewild heeft.

De machteloosheid maakt mij vooral zo verdrietig. En ik weet dat het weinig zin heeft om mij al het leed in de wereld aan te trekken.
Ik besef heel goed dat ik dankbaar mag zijn dat de mensen van wie ik hou gespaard zijn, dat ik dankbaar mag zijn dat mijn wieg hier stond. Dat ik niets kan veranderen aan dat wat er gebeurd is.

Ik wil en zal mijn ogen niet sluiten voor al wat er gaande is in de wereld. Maar voor nu besluit ik toch om even alle media uit te schakelen. Het is mij gewoon te veel.

En dan kijk ik naar de kat, die gewoon lekker loom ligt te genieten van de zon. Hij is wel helemaal in het hier en nu. Hij maakt zich geen zorgen over de ellende in de wereld. Voor hem is er is geen gisteren, geen morgen er is alleen dit moment.
En dan besluit ik maar gewoon eens even naast hem te gaan liggen en kriebel hem wat onder z’n kin. Eens kijken of het mij ook lukt om alleen maar even in het nu te zijn.










Reacties

Mrs. T. op 27-07-2014 22:11

Ik ben bang dat dat je niet lukt. Probeer het zelf ook al vaak, maar zonder resultaat. En wat een verdriet nietwaar. Overal. Je log is erg raak.

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl