WK - over zoenen met Gullit en de wallen

Ik ben volledig in de ban van het WK en ik geloof dat ik niet de enige ben. Al is oranje niet mijn kleur, als Nederland speelt, draag ik mijn oranje shirt en komt m’n lucky rood-wit-blauwe armbandje weer om m’n rechterpols. Bijgelovig als ik ben draag ik iedere wedstrijd hetzelfde en volg dezelfde rituelen. Tijdens het volkslied sta ik rechtop en zing met m’n hand op m’n hart mee. Onze jongens doen dat tegenwoordig ook allemaal en ik kan dat bijzonder waarderen. Het nationalisme viert hoogtij tijdens het WK én op Koningsdag in Huize H.

Zondagavond zat ik op het puntje van de bank, schreeuwde dingen als ‘Lópen!’, ‘Speel af die bal’! richting de tv en ik geloof dat ik vaker gescholden dan gejuicht heb. De spanning mensen, het werd me bijna te veel. Ik zat al met m’n hoofd in m’n handen ... tot het moment dat Huntelaar de penalty erin schoot, toen schoten bij mij de tranen in de ogen. Tranen van vreugde, vanwege de hernieuwde hoop op de titel natuurlijk.

Herinneringen aan de Finale van ’88 kwamen direct naar boven.
M’n ouders hadden genoeg bier en pinda’s in huis gehaald, de tv extra afgestoft en alle vrienden uitgenodigd. De mannen opgesteld in de eerste rij voor de televisie. Stonden zij op verjaardagen anders altijd in de keuken met een biertje in de hand, nu waren de tweezits, driezits en de losse stoelen bezet door de mannen. De vrouwen stonden tweede rang of hielden zich veiligheidshalve (in geval van tegendoelpunt en de daarop volgende boze mannen) op in de keuken.

Ik was 16 jaar en had posters van Ruud Gullit met dikke snor en dreadlocks boven mijn bed hangen. Ja mensen ik weet ook niet wat mij destijds bezielde, maar Ruud was mijn held. Overbeharing en snorren waren wel gewoon een trend destijds, het was nou niet dat Ruud ontzettend uit te toon viel. Nou lag ik in die periode juist veel in bed aangezien de ziekte van Pfeiffer mij geveld had, dus ik had Ruud-boven-mijn-bed regelmatig diep in de ogen gekeken en hem gevraagd extra z’n best te doen tijdens de Finale.

Ondanks mijn Pfeiffer-moeheid mocht ik de Finale in ‘88 wel beneden kijken. Het testosteron gehalte in de woonkamer was niet te houden. Er werd geschreeuwd, gevloekt en gerookt! De asbakken stonden nog op tafel destijds, naast de glaasjes gevuld met sigaretten voor de visite. Er werd niet gevraagd of er gerookt mocht worden, er werd gewoon gerookt. En zo zag ik, tussen de rookwolken door, ineens mijn held Ruud Gullit 1-0 maken! Ik had destijds ook tranen in mijn ogen, al kwamen die waarschijnlijk door de rookwolken.
Mijn moeder durfde in de rust pas even rond te gaan met de toastjes terwijl mijn vader snel een nieuw krat bier koud zette.
En terwijl de mannen nét de glazen bier hadden bijgevuld, maakte Van Basten de tweede goal! Ik zat voor de mannen op de grond en het bier vloog zo m’n nek in. Maar wat een feest!

Voordat ik weer onder de dekens kroop zoende ik Gullit nog even welterusten. Even was ik blij dat hij niet echt was, vanwege de geur van bier en sigaretten die nog in m’n haar hing.


Na het zien van de verlenging tijdens de zenuwslopende wedstrijd tussen België en de USA heb ik, buiten donkere wallen onder mijn ogen vanwege slaaptekort, toch ook nog hoop op een Finale tussen Nederland – België. Alhoewel ik inmiddels meer vrees heb voor de Rode Duivels dan voor de Duitse Mannschaft.

Wordt vervolgd.







Reacties

Mrs. T. op 05-07-2014 15:35

Ja, heb ik ook van genoten. Mijn vriend werkte toen op vliegveld Eindhoven en daar kwamen ze toen aan met het vliegtuig. superleuk om een keer van dichtbij mee te maken.

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl