Rennen

Het was een stuk kouder, de laatste dagen. En toch genoot ik van het buiten zijn. Terwijl ik door het bos rende voelde ik mijn lijf warm worden, terwijl het vocht van natte bladeren van de bomen op mij neerdaalde. Sinds ik volwassen ben ren ik nooit zomaar voor de lol, zoals vroeger met vriendinnen om het hardst wie er het eerste is.

Als kind wilde ik geen roze kamer, speelde niet met poppen en verkleedde mij nooit als een prinses. Ik speelde binnen het liefst met Playmobil (had toevallig ook het kapsel van zo’n poppetje ..). Maar meestal was ik buiten te vinden, met m’n kaplaarzen aan. Ik sprong over slootjes of deed een poging daartoe en als ik dat niet deed zat ik op een pony. Ik holde de deur uit en riep nog net even ‘doei mam!’ om uren later weer thuis te komen. Als de straatverlichting aanging moest ik naar huis. Het gebeurde regelmatig dat ik daar niet op lette maar als de meeste kinderen naar huis gingen, dan was het voor mij vast ook tijd. Eenmaal thuis schopte ik m’n kaplaarzen uit in de schuur, holde naar het toilet en na het plassen kon ik aan tafel. Misschien moest ik nog even m’n handen wassen maar meer regels waren er niet. Zusje gilde meestal dat ik naar paardenpoep stonk maar ik vond dat zelf juist lekker ruiken. Het was niet de geur van paardenpoep, het was de geur van paarden die om mij heen hing. Die geur van paarden associeer ik nog altijd met buiten zijn, zonder zadel in galop durven gaan, de vrijheid voelen. Het leven was ongecompliceerd.

Maar ergens tussen dat ongecompliceerde leven als jongensachtig meisje en het leven van vandaag raakte ik het gevoel van me vrij voelen kwijt. Het onbezorgd rond galopperen op pony’s zonder zadel stopte op een dag.

Mijn hoofd raakt vol met gedachten waarvan ik niet wil dat ze er zijn. Gedachten dat ik niet goed genoeg ben, dat ik het niet kan. En het lijkt of er niets meer bij kan. Alles is teveel en alles voelt als moeten. En al dat moeten grijpt me naar de keel. Ik moet het wel maar ik kan het niet.

Soms zou ik heel hard weg willen rennen van alles.

Rennen doe je als volwassene niet meer zomaar. Hardlopen daarentegen kun je wel gewoon doen. Ik vind er niets aan. Tenzij ik het gevoel heb dat ik samen met iemand lekker een stukje aan het rennen ben, om wie er het eerste is. Ik wou dat ik er als eerste was.


Reacties

Mrs. T. op 26-10-2014 16:00

Oh, je kunt soms zo enorm met je zelf worstelen niet. Ik moet zeggen dat het me steeds beter lukt het knopje om te zetten, maar ook regelmatig moet toegeven aan een sombere bui. Balen! Ik hoop dat je snel weer wat blijer bent.

kliefje op 26-10-2014 19:59

Ik ken dat gevoel. Ik ging vroegah ook úren op pad op een paard. Ik was/ben nogal een denker maar als ik terugkwam op de manege constateerde ik dat ik echt nergens aan gedacht had. Was alleen maar bezig geweest met paard en natuur. Zalig.

Jammer dat ik tegenwoordig te schijterig ben om weer te gaan rijden.

Mevrouw H. op 27-10-2014 16:29

@Mrs T; dat is precies wat het is ... worstelen. Ik hoop het ook!

@Kliefje: zeker jammer! Misschien samen eens een pony huren? Lekker laag bij de grond en tóch die vrijheid? :)

nurse Martens op 03-11-2014 12:35

Ik wil best mee rennen hoor :-) Ik herken veel in je blogje, zelfs het paardrijden zonder zadel! heerlijk was dat. Ongecompliceerde tijd.

Door op 03-11-2014 14:54
Samen rennen? Zeker weten dat jij de eerste bent want ik kan niet hardrennen:) Buitenspelen deed ik ook altijd, vandaar de rouwrandjes onder mijn nagels. Zie logje. Jaaaa! Weer een logje!
Mevrouw H. op 03-11-2014 17:53

@ Nurse martens; welkom hier! Tja .. soms fijn om even terug te denken aan de ongecompliceerde tijd.

@ Door; yeh ... ben je er weer! Ik ga lezen!

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl