Under construction

Er is een verbouwing gaande op Het Kantoor, op de derde waar ik mij op werkdagen bevind. Er zijn bazen die een eigen kantoor blieven, zich willen afzonderen van het plebs in de kantoortuin. Het kan zijn dat het plebs daar verheugd mee is, daar kan ik verder geen uitspaken over doen.

Maar in de tussentijd, tijdens de boor- en verbouwwerkzaamheden (mooi woord voor galgje …) op de derde, mochten mijn collega’s van de derde en ik een andere plek zoeken in Het Kantoor waar wij tijdelijk onze werkzaamheden uit te konden voeren. Er waren collega’s die dat niet zagen zitten en  die besloten het huis niet te verlaten voor het werk, die bleven lekker in hun pyjamaatjes achter de laptop zitten in hun natuurlijke habitat. Geef ze eens ongelijk.

Ik toog tijdens de verbouwwerkzaamheden gewoon naar kantoor, waarschijnlijk werd dat ook van mij verwacht en ik zocht een plekje op de tweede.
Op de tweede bevindt zich naast de afdeling Finance ook de afdeling Bouw. Ja, de mannen van de bouw! De mannen zelf waren meestal ‘op de bouw’, maar een aantal was toch regelmatig op de werkplek aanwezig, druk in de weer met bouwtekeningen en meer van zulks.
Ik mocht zomaar op de plek van de Bouw-Baas zitten, die een kantoor deelde met een ander baasje. Wat een verademing was dat zeg, zo’n eigen kantoor!

Op de derde was ik eraan gewend geraakt om te werken in de kantoortuin, waarin ik mij altijd bijzonder slecht kon concentreren. Kwamen collega’s van andere afdelingen langs met vragen, al dan niet voor mij bedoeld, ik dacht toch wel mee voor het juiste antwoord. Ik mengde mij in gedachte in discussies van andere afdelingen die ik kon volgen, al werd mij niets gevraagd, in mijn hoofd was ik overal mee bezig behalve met m’n eigen werk. Mijn to do lijst werd hoe langer … hoe langer!
Mijn redding was het kantoor van de Bouw-Baas. Ik werkte daar lekker door in alle rust en als de Bouw mannen af en toe binnen stapten volgde er wat poep- en pieshumor en ik kan niet anders zeggen dan dat ik mij daar best op mijn plek voelde. Behalve zo’n eigen kantoor, want ik verdien natuurlijk, vooral ook de humor die mij door de dagen sleepte.

Nu lijkt het einde in zicht, de verbouwing op de derde is zo goed als klaar en wij mogen daar volgende week onze eigen bureaus weer opzoeken. Er schijnen wat meer wanden geplaatst te zijn dus ik heb goede hoop voor een toename van concentratie en focus op mijn eigen werkzaamheden. Daarnaast mag ik sowieso niet klagen, ik kreeg zomaar een bureau aan het raam en er werden niet eens lootjes om getrokken. Ik zie er naar uit om daar de komende jaren heerlijk weg te kunnen dromen bij het naar buiten staren - tussen het werken door natuurlijk.
Al denk ik dat ik af en toe ook even stop op de tweede, om mijn dagelijkse portie poep- en piesgrappen mee te pikken.









Reacties

kliefje op 26-04-2015 11:08

Denk je wel om je huidje? Zie: http://www.dr-jetskeultee.nl/ouder-achter-glas/obj7777479

;) 

Mevrouw H. op 26-04-2015 13:52

OMG! Er is dus een reden waarom de dames op kantoor mij de kant van het raam 'gunnen' :)

kliefje op 26-04-2015 16:22

Psies! Bitches! ;)

Mrs. T. op 03-05-2015 14:34

Poep en pies. Heerlijk! ;-)

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl