Wankel

Het liefst zou ik hier alleen maar leuke stukjes schrijven. Maar ook hier is het niet altijd leuk. Mocht je daar geen zin in hebben raad ik je aan nu weg te klikken.

Ik denk veel en het meest van de tijd denk ik na over mezelf. Over hoe ik zou willen zijn of zelfs moeten zijn van mezelf om een leuk mens te zijn. En ik begrijp dat mensen mij regelmatig niet zo’n leuk en gezellig type vinden. Ik ben namelijk het onstabiele type, een IKEA kastje dat altijd veel te wankel staat, omdat er een paar schroefjes niet of niet op de juiste plek zijn gemonteerd. Te wankel, dat is wat ik ben. Onstabiel.
En dat is niet leuk, niet voor anderen en zeker niet voor mezelf.

Er zijn dagen dat ik de hele wereld aankan, grootse plannen maak om te gaan reizen, nadenk over carrièreswitch; het volgen van mijn passie en leuke uitjes verzin om te gaan doen met vriendinnen of de toekomstige geliefde. Maar op andere dagen ben ik blij dat ik dat met niemand heb gedeeld en ik ze niet heb uitgenodigd. Omdat ik weet dat ik het op dat moment niet trek om erop uit te gaan. Ik zit dan weer in mijn eigen cocon en voel me daar het fijnst.
Wankel maar als de ondergrond waterpas is, blijf ik redelijk goed staan. Waterpas is mijn eigen omgeving. De plek waar ik mezelf kan zijn en mij niet anders hoef voor te doen dan ik ben, van mezelf.

Het is soms zo lastig om eerlijk te zijn. Om aan te geven dat ik niet altijd goed in m’n vel zit en ik soms het liefst met rust gelaten wil worden. En ik schaam me. Wilde dat het anders was, dat ik anders was. Het is voor mensen die dat gevoel niet kennen moeilijk te begrijpen, dat begrijp ik maar al te goed. Hoe kun je je verplaatsen in een ander en iets voelen dat je niet kent? Ik kan uitleggen dat ik mezelf regelmatig geen leuk mens vind en dat het heel moeilijk is om mezelf een schop onder de kont te geven. Mensen denken vaak dat het zou helpen om er op uit te gaan, even je zinnen verzetten en wat leuks doen. Terwijl ‘wat leuks doen’ voor mij op zo’n moment voelt als een hel, er zijn teveel indrukken en ik wil mij alleen maar veilig voelen in mijn eigen cocon. Natuurlijk ben ik bang om mensen kwijt te raken en raak ik mensen kwijt, omdat ik regelmatig afhaak.

Ik zou willen dat ik een knop om kon zetten, waarmee al mijn negatieve gedachten verdwenen. Dat het mij zo lukken om wat vaker iets positiefs te denken over mezelf. Ik zou willen dat ik van mezelf kon houden. Maar het gaat niet. Ik ben nog te wankel.

E
n dan besef ik dat het hoog tijd is om dat extra schroefje te zoeken. Te laten monteren om zo weer stabiel te kunnen staan, ook al is de grond waarop ik loop niet altijd waterpas.








Reacties

kliefje op 27-04-2015 17:20

Je schreef het van de week al op mijn blog, klote voor je. Ik ken het gevoel, maar gelukkig uit een ver verleden. Bij mij was het tweemaal raak, door omstandigheden, niet vanuit mezelf. Als je idd het gevoel hebt dat er structureel "iets mis" met je is, doe je er verstandig aan stappen te nemen. Het leven kan nl zó leuk zijn als je de belans weer hebt gevonden. Sterkte! Dikke kus. 

Mevrouw H. op 27-04-2015 17:51

@ Kliefje: Dank je wel, je woorden doen me goed!

Mrs. T. op 03-05-2015 14:37

Wat dapper om dit logje te schrijven. Ik vind je eerlijkheid en kwetsbaarheid oprecht ontwapenend. Ken je natuurlijk niet heel goed, maar vind je een prima mens. In alle opzichten. Liefs.

Mevrouw H. op 05-05-2015 11:32

@Mrs T: dank je, lief dat je me dat laat weten!

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl