Move it! Move it!

Het was mij al een poos bekend dat sporten helpt tegen sombere gevoelens, dus sporten doe ik. Mijn hemel er wordt de laatste tijd zelfs zoveel gesport dat ik af en toe goed in de spiegel moet kijken of ik dat wel ben, in die sportoutfit, die de deur weer uit holt. Nadere inspectie gaf duidelijk aan dat ik het zelf, in hoogsteigen persoon was. Dat doet mij deugd, ergens ben ik goed bezig.

De voorjaars voetbaltoernooien zijn weer voorbij. Vorige week vond het laatste toernooi plaats. Nou was die week ervoor ook nog een ronde van het toernooi geweest. Ik had mij daar, geheel per ongeluk, misdragen. Het zat zo, er was nogal op mij ingepraat dat ik beter moest verdedigen. Ik moest dichter bij m’n mannetje blijven (wat eigenlijk een vrouwtje was .. zeer verwarrend allemaal) en moest ervoor zorgen dat ik niet werd gepasseerd. Eitje zou je denken. Maar dat bleek in het geheel nog niet makkelijk. Maar ik dacht, wat er ook gebeurd ze gaan mij niet passeren. De tegenstander kwam eraan, waarna ik een schijnbeweging maakte en ineens lag ze op de grond en gilde het uit van de pijn. Ik werd door haar niet meer gepasseerd, sterker ze moest direct haar afgescheurde achillespees laten opereren. Ik had haar serieus niet getackeld, maar voelde me wel schuldig.

De week erop deed ik nog een bootcamp training en holde na het werk nog achter een collega aan langs de Gaasperplas. Ik had nooit verwacht dat dat me zou lukken, bijna 10 km weliswaar met interval. Al viel ik iets vaker stil als m’n collega, zij vertrok bij ieder startmoment weer als een pijl uit een boog. Waarna ik niet meer durfde te gaan wandelen, ik was als de dood dat ik mijn collega – die kleine stip in de verte – uit het oog verloor en de weg kwijtraakte in de Amsterdamse Bijlmer. Maar ik deed het! En dat voelde goed.

Die avond kwam de vraag voorbij of er een paar van ons voetbalteam in zouden kunnen vallen bij het team van de gescheurde achillespees. Ik had het gevoel dat ik nog iets goed te maken had, al was ik heus onschuldig. Dus ik gaf me op om dat toernooi mee te spelen met de gevreesde tegenstander. Wij waren met drie van ons team om de tegenstander een handje te helpen dit keer en oh wonder, wij hielpen een handje! Het team werd winnaar van dat toernooi waarna wij getrakteerd werden op drank en bitterballen. Dat was een prima manier om m’n weekend mee te beginnen!

Reacties

kliefje op 11-05-2015 06:38

Hou ouder, hoe gekker zullen we maar zeggen ;)

Knap hoor. Ik doe je het niet na... 

Mrs. T. op 13-05-2015 21:31

Balen zeg dat ze zo geblesseerd raakte, maar dat kan nu eenmaal gebeuren. Verder ben je gewoon keigoed bezig.

Door op 16-05-2015 10:25

Respect voor je sportiviteit! Wat lullig dat die dame zo enorm geblesseerd raakte, de zoon had hier ook een mega opgezette enkel door zoiets. Can happen. 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl