Zo stil

Het kon zijn dat ik mij in een andere tijdzone bevond, bedacht ik mij, terwijl ik vanmorgen op kantoor zat. Eerst dacht ik nog even dat de zomertijd plots weer ingegaan was en ik een uur te vroeg achter mijn bureau was beland. Maar dat zou eigenlijk niet kunnen want als ik een uur te vroeg op kantoor zou zijn, zouden er evengoed al collega’s achter hun bureaus zitten. Ik ben namelijk niet zo’n ochtendmens. Tegen de tijd dat ik start met werken zijn de meeste collega’s al toe aan hun lunchpauze vermoed ik.

Er moest een andere reden zijn waarom het zo stil was op kantoor. Buiten mijzelf zat er niemand anders op de afdeling. En dat terwijl we net helemaal gesetteld waren op onze nieuwe werkplek. Dat had overigens nog wel wat voeten in de aarde gehad. Er is wat heen en weer geschoven met bureaus, na de officiële verbouwing starten de collega’s op de afdeling zelf ook nog een heuse verbouwing, tot eenieder naar z’n zin zat. Inmiddels zit ik op m’n nieuwe plek aan het raam. Naast mijn bureau bevindt zich de kont van de koe. Neen, dat zijn niet de billen van een te dikke collega, het is een kunstige koe in ligstand op ware grootte, beschilderd in allerlei kleuren. Ooit door de baas gekocht bij een veiling voor het goede doel. En aangezien ik de grootste dierenvriend van de afdeling ben, hebben ze mij het uitzicht van de kont van de koe geschonken. Een mens kan het slechter treffen, nietwaar.

Na enige tijd in stilte te hebben doorgebracht achter mijn laptop ben ik toch zelf mijn koffie maar gaan halen in de pantry, alwaar ik zowaar een collega trof. Ik vroeg direct naar de stilte, waarna mij duidelijk werd gemaakt dat het vakantieperiode is, althans voor de kinders. Soms ontgaan dit soort dingen mij volledig. Het blijkt dat de ouders der Lage Landen tegenwoordig massaal met kinders op vakantie gaan, niet meer alleen tijdens de zomervakantie maar ook in de voorjaars, mei- en najaarsvakanties.

Zo tijdens de stilte had ik genoeg tijd om door te werken maar ook dwaalden m’n gedachten soms even af. In gedachten was ik op deze 4e mei ook  bij zovelen die nog altijd in oorlog leven. Voor mij nog altijd onbegrijpelijk waarom. En het nare gevoel dat ik er zo verdomde weinig aan kan doen. Want ik geloof niet dat zij er iets aan hebben dat ik aan ze denk en aan al diegene in alle jaren hiervoor die oorlogen hebben moeten doorstaan. Machteloos en boos word ik als ik daaraan denk. Want ik ben stil, maar er is zo weinig dat ik kan doen.

Vergeef me als mijn gedachten om 20.00 uur niet precies twee minuten daar waren waar ze horen te zijn op 4 mei om 20.00 uur. Ik bracht de rest van de dag namelijk door in gedachten en in stilte. Bij de kont van de koe.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl