Class of 2014/2015 – The End

Nadat het jarenlang bovenaan mijn ‘dat wat ik altijd nog zou willen leren’ wensenlijstje stond, besloot ik vorig jaar januari te starten met de opleiding tot Holos masseur. Voorafgaand aan dat besluit had ik lang getwijfeld, volgde ondertussen wel andere cursussen en een opleiding op het gebied van massage maar wist ergens altijd al dat dit dé opleiding was die ik het liefste zou volgen. Ik deed dat niet eerder omdat het mij best pittig leek om naast datgene dat ik door de weeks op kantoor doe, nog zo’n 1,5 jaar lang op zaterdag naar de Academie te gaan, inclusief een hoop thuisstudie. Maar in Januari 2014 startte ik dan toch op dé Academie.

Op de dag dat ik met de opleiding startte wist ik direct dat ik de juiste keuze had gemaakt. Het ging er niet alleen over het massage vak zelf, maar het ging ook over mij zelf. En ik hou daarvan hé, dat het af en toe ook gewoon over mij gaat. Wellicht dachten ze er daar heel anders over en hadden ze helemaal geen zin om het wéér over mij te hebben, maar zodra de kans zich voordeed pakte ik het moment en begon ik gewoon weer eens over mijzelf. Begrijpelijkerwijs werden therapeuten uitgespaard in de periode dat ik de opleiding volgde.
Er werd veel gedeeld in de groep, al vrij snel ontstond er een heel open sfeer, wellicht omdat het zo’n kleine groep was. Waarin ik het gevoel kreeg alles te kunnen delen. Het was er in ieder geval niet zoals in the real world, waarin Anything you say, against you kan worden gebruikt.

De ochtend op de opleiding startte standaard met een meditatie. Vaak pikte ik op dat moment nog even een uitslaapmomentje mee, maar als ik het me lukte om erbij te blijven vond ik dat toch een bijzonder goede start van de dag. Even uit mijn hoofd en in mijn lijf, om te voelen wat er gevoeld wilde worden. Een van de hoofdthema’s van de opleiding.

Ik genoot ervan om nieuwe kennis op te doen, de werking van het menselijk lichaam steeds beter te leren begrijpen en kreeg er mede daardoor nog meer respect voor. Hoe bijzonder het is dat het over het algemeen allemaal vanzelf werkt in ons lichaam. Dat je geen commando’s hoeft te geven maar dat je ledermaten uit zichzelf door hebben hoe ze in beweging moeten te komen, weliswaar aangestuurd door ons brein maar dat heb je zelf meestal heel niet door. Bijzonder mooi systeem.
Jammer dat het niet altijd voor alles geldt, dat het gewoon vanzelf gaat, zonder dat je het door hebt. Zo moest er natuurlijk ook geleerd worden. De Medische Basis Kennis, waarin regelmatig termen voorbij kwamen waar ik nog nooit van had gehoord. Verder leerde ik daar natuurlijk hoe het lichaam in elkaar steekt voor wat betreft de Anatomie; Fysiologie en meer van zulks. En niet te vergeten alle Klassieke - en Holistische massages, die uiteindelijk tijdens het examen in de juiste volgorde gegeven moesten worden. Ik schreef een scriptie, op het Persoonlijke Ontwikkelvlak. Dat was nog goed te doen, het ging met name over mijzelf en dat is toch wel mijn specialiteit natuurlijk.

Maar in de tussentijd, als ik gedachten aan de examens toeliet en al dat ik daar zou moeten waarmaken, raakte ik steeds meer in paniek. Nou had ik verwacht dat ik in mijn volwassen leven minder last zou hebben van een druk die ik mezelf oplegde, maar helaas bleek dat mijn faalangst of onzekerheid op dat gebied ook nog altijd aanwezig was.

Ik zat met name veel zondagen met m’n neus in de boeken en merkte steeds vaker dat ik weinig in me opnam, kwam vervolgens meer en meer in de ‘ik kan het toch niet’- fase. Blokkeerde volledig. Totdat ik na een poosje welles-nietes in mijn hoofd besloot af te zien van de examens. Ik bleef wel gewoon de lessen volgen maar de druk van de examens was eraf en dat was wel fijn. Daarnaast was het persoonlijke proces wat ik door maakte ook bijzonder interessant.

Totdat het moment van de examens steeds dichter bij kwam en ik de mede stuudjes hoorde over studeren en merkte dat ook bij hen de spanning steeg. Daar kwam bij mij dan toch weer dat gevoel naar boven dat ik mijzelf minder voelde dan de rest, aangezien zij er wel voor gingen. En zo kreeg ik het toch weer even voor elkaar mezelf de grond in te denken. Lastig ding, je eigen brein. Denk je dat je oké bent met de beslissing die je hebt genomen, duik je opeens weer koppie onder in negatieve gedachten. Hoe interessant ook, dat brein, ik ben niet altijd blij met dat van mij.

De mede stuudjes maakten examens, weliswaar ook niet allemaal maar de meesten gingen ervoor. Ik duimde mee tijdens de examendagen, ondanks dat dubbele gevoel. Dronk er maar eens een borrel op, als ik hoorde dat zij de examens goed hadden doorstaan. Afgelopen zaterdag was de laatste lesdag van de opleiding. Een dagje ‘Praktijkvoering’, hoe het in z’n werk gaat als je je eigen praktijk op wil starten. Best interessant, maar ik miste de meditatie aan het begin van de dag en kwam dan ook niet in mijn lijf maar bleef in m’n hoofd.
Aan het einde van die dag volgde de diploma uitreiking, voor de stuudjes die het diploma gehaald hadden. Daar werden mooie, ontroerende en grappige woorden gesproken. En natuurlijk moest ik wel een traantje wegpinken, bij het zien van het ondertekenen van de diploma’s. Ik werd zelf ook nog even naar voren geroepen, waarna er werd gezegd dat het dapper was dat ik mijn eigen keuze had gemaakt en dat ik, als ik wel besluit het te willen doen, ik altijd nog examen mag doen.

Vervolgens werd er gehugd, geklapt en aansluitend vooral geproost. Op gehaalde diploma’s, op de fijne tijd die we hadden beleefd en op de mooie vriendschappen die waren ontstaan. En op het einde van de Za 1 groep, ofwel de ‘Klas van 2014-2015’.

En zo is er ineens anderhalf jaar voorbij gevlogen. Heb ik toch ‘dat wat ik altijd had willen leren’ geleerd, ook al hangt daarvan op dit moment geen diploma aan de muur. Heb ik leren mediteren, zonder standaard in slaap te storten. Heb ik leren voelen, wat er gevoeld wil worden in mijn lijf, zonder over dat gevoel heen te walsen. Heb ik leren spreken in een groep, al was het regelmatig een warrig verhaal, met enige omweg kwam ik uiteindelijk wel tot de kern. Ik geloof dat ik er vooral veel over mezelf geleerd heb, al was dat misschien heel de bedoeling niet, een beetje zelfreflectie heb ik toch maar even meegepikt. Ik geloof dat er nog wel wat gewerkt moet worden aan het leren accepteren van ‘dat wat er is’ en ‘dat wat er zich aandient’. En ook dat proces is rete interessant, als je het eenmaal aangaat met jezelf.

Vandaag ontving ik van een collega een appje met daarin een tip voor een middel waarvan een arts zou hebben aangegeven dat het helpt tegen faalangst. Ik heb hem bedankt en maar niet laten weten dat hij nét te laat was met zijn tip. Het middel bezit overigens de werkzame stof propranolol. Geen idéé wat dat doet maar aangezien de naam van het middel eindigt op lol ben ik sowieso van plan het te gaan slikken. En wie weet dat ik me dan spontaan nog eens aanmeld voor de examens!

Al met al; het was een mooie tijd, ik heb een hoop geleerd en ben vastbesloten mijzelf te blijven ontwikkelen. En een applausje voor mezelf, want ik heb de opleiding wél gevolgd!

En een dikke ‘Cheers’! Op de ‘klas van 2014/2015 – Za 1’ waarmee ik lief en leed deelde, bij wie ik mijn hart kon uitstorten en waarbij ik tot kennis en mooie inzichten kwam.

 

 














Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl